Tweede kans met glans

Zo’n acht maanden na de release van Street Fighter III: New Generation in 1997 moest Capcom alweer digitale defibrillatie toepassen. Die game moest een zwoele lente inluiden, maar het was pas in de nazomer dat Street Fighter III: 2nd Impact de serie van een vroege dood kon behoeden.

Ergens is het wel begrijpelijk dat Street Fighter eind jaren 90 aan populariteit had verloren. Capcom leverde wel degelijk kwaliteit, maar had er een handje van om dit pas in tweede instantie te doen. De voorbeelden liggen voor het oprapen waarbij ze een vechtgame uitbrachten, om niet veel later een betere versie uit te brengen. Zelfs de harde kern van de fans ging dat op den duur irriteren, getuige de lauwe ontvangst van New Generation in vergelijking met het populaire Street Fighter Alpha 2.

De keerzijde van deze medaille is dat 2nd Impact op voorspelbare wijze een veel betere game is dan zijn voorganger. De naam is toepasselijk gekozen, want in de tweede ronde wist Capcom links en rechts de nodige randzaken te verbeteren en liet het een veel betere indruk achter. Het speelt in feite als een prototype van Street Fighter III: Third Strike – dat deze game op zijn beurt weer overbodig zou maken.

Toch is 2nd Impact ook nu nog een interessante curiositeit. Het laat de high-end CPS III-hardware in ieder geval goed zweten. De artiesten van Capcom wisten een toch al fraaie game nog mooier te maken, met als spectaculaire vernieuwing ondersteuning voor een widescreenmodus. Als liefhebber van 2D-graphics moet je dit toch echt eens gezien hebben, want zoiets zie je niet vaak.

Street Fighter III: 2nd Impact

De graphics zijn voor een groot deel overgenomen uit de vorige game, maar aangevuld met nieuwe animaties voor de vechters, extra personages en achtergronden en een nieuwe interface. De oude achtergronden zagen er al geweldig uit, maar dankzij de toevoeging van een handjevol nieuwe hebben alle vechters hun eigen vechtplek, waardoor de game meteen een stuk completer aanvoelt.

Omdat het ook vier nieuwe personages introduceert is de game sowieso een stuk robuuster. Nieuw zijn Hugo, Yang, Urien en Akuma. Hugo zagen we eerder al in Final Fight als een van de sterkere vijanden en hij maakt zijn reputatie hier waar. Hij is zo traag als dikke stront, maar slaat je wel met een paar rake klappen knock-out. Zowel Hugo als zijn achtergrond waren grotendeels klaar voor de release van New Generation, maar vanwege tijdgebrek maakt hij hier pas zijn officiële opwachting.

Yang zagen we wel al in de vorige game, als geheim personage. Feitelijk was hij echter slechts een kloon van broer Yun, iets dat nou verholpen is dankzij een nieuwe moveset. Urien is een vergelijkbaar geval. Hij is de jongere broer van eindbaas Gill, met vergelijkbare aanvallen die net wat minder potent zijn zodat hij niet de rest van de cast domineert.

Akuma kennen we natuurlijk nog uit Super Street Fighter II Turbo. Hij speelt heerlijk in zijn nieuwe Street Fighter III-jasje en is een leuke variant op Ryu en Ken. De overige tien vechters uit New Generation keren allemaal terug en zijn flink opgewaardeerd in aanvalspotentieel. Je merkt hier toch goed dat die game niet helemaal klaar was, want er zat nog flink wat rek in de mogelijkheden van de vechters.

Street Fighter III: 2nd Impact

Hetzelfde geldt voor de engine waar beide games op draaien. De unieke spelsystemen uit New Generation keren natuurlijk terug, aangevuld met een paar extra toeters en bellen. Zo kan je nou voor het eerst in een Street Fighter-game EX-aanvallen doen. Door een speciale aanval met twee actieknoppen uit te voeren krijgt die aanval extra kracht, in ruil voor een hap uit de supermeter.

Het is een populair mechanisme en het zou niet voor niks samen de mogelijkheid om aanvallen te pareren kenmerkend worden voor de Street Fighter III-reeks. Iets anders dat navolging zou krijgen zijn de persoonlijke acties van de vechters. Dit zijn in feite taunts, met de kanttekening dat ze een klein effect teweegbrengen. Denk aan sterkere aanvallen of afname van stun.

Terug van weggeweest is de bonusgame. De laatste keer dat we een auto in elkaar konden rossen was alweer in Super Street Fighter II, maar iemand bij Capcom moet dit soort heilzame afleiding gemist hebben. Ditmaal geen auto’s slopen of drumvaten kapot stampen, maar keiharde pareeroefeningen. Of het een leuke manier is om meer punten te verdienen weet ik niet, maar nuttig is het zeker.

Bovenstaande vernieuwing zijn genoeg om het gevoel van teleurstelling van New Generation weg te spoelen, hoewel Third Strike de boel later dus nog grondiger oppoetste. Waar dat prestigieuze vervolg echter nog steeds een puntje aan kan zuigen is de presentatie. 2nd Impact ziet er standaard al erg fraai uit, maar verandert in een digitaal impressiewerk zodra je het in widescreen speelt.

Street Fighter III: 2nd Impact

Je ervaart Street Fighter als nooit tevoren zodra de achtergronden helemaal over het beeldscherm uitstrekken. De grafische ontwerpers kregen hopelijk een dikke bonus van Capcom, want de ene achtergrond is nog fraaier dan de ander. Ik ben met name fan van het level van Hugo, dat zich tijdens Oktoberfest lijkt af te spelen. Enkele nieuwe achtergronden zoals die van Sean en Urien zijn een beetje saai, maar die worden ruimschoots gecompenseerd door de oude achtergronden.

Mede dankzij de spectaculaire vormgeving is de game nog steeds de moeite van het spelen waard. Speltechnisch wordt het overklast door Third Strike, maar voor mijn gevoel zijn de achtergronden en ook de muziek in 2nd Impact ongeëvenaard. De muziek is nog steeds een mix van drum & bass en jazz en klinkt minstens net zo goed als de originele muziek in New Generation.

Ondanks de grote verbeteringen was ook 2nd Impact nooit echt een groot succes in de speelhal. Veel fans bleven hangen in de bekende speelstijl van Street Fighter Alpha 2, terwijl de release van Alpha 3 ook op de loer lag. Geen wonder dus dat Capcom destijds geen haast had om de game op thuissystemen uit te brengen, hoewel er een zeer adequate Dreamcastversie bestaat.

Gelukkig kan je het tegenwoordig wel makkelijk spelen op de Street Fighter 30th Anniversary Collection. De versie die op deze collectie staat mist de extra’s van de Dreamcastversie, maar heeft als grote voordeel die widescreenmodus. Die ziet retestrak uit op moderne televisies, dus doe jezelf zeker niet tekort als je fan van dit soort games bent. Het speelt in grote lijnen als het geliefde Third Strike en dankzij de ijzersterke presentatie is het nog steeds een genot voor 2D-liefhebbers.

Street Fighter III: 2nd Impact – Giant Attack | Arcade | 1997

Street Fighter III: 2nd Impact

Bron screenshots: Street Fighter 30th Anniversary Collection

Advertenties

Een gedachte over “Tweede kans met glans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s