De nieuwe generatie is te laat

Hoeveel naslagwerken van 1997 zullen vermelden dat Capcom in februari van dat jaar Street Fighter III: New Generation uitbracht? Niet veel denk ik. Het langverwachte vervolg op Street Fighter II is een prachtig gevalletje too little, too late en is tegenwoordig grotendeels vergeten. Waar ging het fout?

In de eerste helft van de jaren 90 was het eigenlijk ondenkbaar dat een vervolg op Street Fighter II geen monsterhit zou zijn. The World Warrior was niet alleen de blauwdruk voor een lange rij vervolgen, maar ook die van menig imitator. Op het hoogtepunt van de gekte verscheen er zelfs een animatiefilm, evenals een Hollywoodfilm met Jean-Claude Van Damme in de hoofdrol.

Capcom was duidelijk zelf ook een beetje van slag van hun eigen succes. Het eerste echte vervolg was immers de prequel Street Fighter Alpha. Dat was een voorzichtige stap richting de toekomst, maar niet echt een logisch vervolg. En zo begon de grootste hype in de speelhal sinds Pac-Man een beetje af te koelen, terwijl de concurrentie natuurlijk ook niet stil zat.

De Street Fighter-reeks kreeg klappen van alle kanten. Zo besloot SNK om voor dezelfde prooi als Capcom te gaan en overspoelde ze de markt met de ene na de andere vechtgame. Ik noem een Samurai Shodown II, The King of Fighters ’96 en Kizuna Encounter: Super Tag Battle om maar een klein voorbeeld te geven van de diverse line-up waartegen Street Fighter moest opboksen.

Street Fighter III: New Generation

De output van SNK was echter peanuts vergeleken bij de echte grote namen in de speelhal anno 1997. Het populaire Tekken was ondertussen alweer aan deel drie toe, terwijl games als Virtua Fighter 3, Dead or Alive en Fighting Vipers ook de nodige aandacht genoten. Dit waren tevens allemaal 3D-games, iets dat het nieuwste deel in de Street Fighter-reeks niet zou zijn.

Naar eigen zeggen had Capcom destijds niet de interne knowhow om een fraaie 3D-Street Fighter op de markt te brengen. Dit kan kloppen, want Street Fighter EX werd in samenwerking met Arika gemaakt – dat evenmin grafische potten kon breken. En dus werd er nieuwe hardware ontwikkeld om New Generation mee te lanceren: Het Capcom Play System III.

De keuze voor dure nieuwe hardware zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan de relatieve onbekendheid van de game. Stel je voor dat je een speelhaloperator was in 1997. Dan zag je weinig heil in een systeem dat alleen geschikt was voor high-end 2D-games, terwijl de markt werd gedomineerd door 3D-games en goedkope hardware als de NeoGeo van SNK en het oude CPS II van Capcom zelf.

Die zelfconcurrentie van Capcom was sowieso onhandig. Tegen de tijd dat New Generation eindelijk op de markt kwam was Street Fighter Alpha 2 nog steeds een populaire game, om nog maar te zwijgen over X-Men vs Street Fighter, dat in 1997 opgevolgd werd door Marvel Super Heroes vs Street Fighter. En dan laten we voor het gemak Street Fighter EX maar even buiten beschouwing.

Street Fighter III: New Generation

De omstandigheden om een game als Street Fighter III uit te brengen waren dus allerminst ideaal. Toch moest het ooit gebeuren. Die CPS III-hardware verkocht zichzelf niet en het was voor het merk Street Fighter ook vitaal dat Capcom het verleden eindelijk eens achter zich liet. Gelukkig waren de makers van de game zich ook bewust van die noodzaak en gooiden ze het roer flink om.

Voor een game van deze statuur ging Capcom toepasselijk rigorreus te werk. De bezem werd door de cast gehaald en alleen Ryu en Ken keren nog terug uit de vorige games. Het iconische tweetal staat aan het roer van een tiental vechters, die om uiteenlopende redenen deelnemen aan een nieuw vechttoernooi. De nieuwe generatie vechters verschilt qua stijl nogal van hun voorgangers.

Zo is er de worstelaar Alex, die de strijd aangaat met een mysterieus syndicaat omdat ze zijn mentor het ziekenhuis hebben ingewerkt. Alex heeft een imposante uitstraling, maar is duidelijk uit een ander hout gesneden dan de brute Zangief uit eerdere games. De leider van dat syndicaat, ene Gill, heeft tevens de auto gestolen van de nodele bokser Dudley, die dan weer een heel andere manier van boksen heeft dan Balrog.

Een andere vaagbekende vechter is Necro. Deze gast is genetisch gemanipuleerd, waardoor ie zijn ledematen kan uitrekken a la Dhalsim. Tevens doen zijn elektrische aanvallen aan Blanka denken, maar feitelijk speelt ie als geen van beide. Verder is er nog Sean, een leerling van Ken. Ondanks vergelijkbare normale aanvallen heeft hij verder weinig weg van zijn blonde meester.

Street Fighter III: New Generation

Yun, en diens tweelingbroer Yang, ziet er uit alsof ie in een Aziatische vechtfilm kan meedoen en introduceert een totaal nieuwe manier van spelen. Hetzelfde geldt voor de capoeiravechter Elena en het ninjameisje Ibuki, die beide voor een flinke vrouwelijke impuls zorgen. Rest nog Oro, een oude grootmeester die zo sterk is dat hij maar één arm gebruikt in gevechten.

Hoewel de nieuwe gezichten voor een frisse wind zorgen, valt wel meteen op dat er maar tien speelbaar zijn. De worstelaar Hugo die in latere versies opduikt zou ook in deze game meedoen, maar Capcom kreeg hem niet voor de deadline af. Maar ook met hem erbij had je nog steeds twee vechters minder dan in het originele Street Fighter Alpha, een andere game waar ook een vleugje van haast aan kleeft.

De onderliggende reden voor het lage aantal vechters is echter positief. Capcom moest namelijk niet alleen alle vechters opnieuw tekenen, maar ook het vechtsysteem grondig vernieuwen. New Generation ziet er niet alleen high-end uit, maar speelt ook ongelofelijk soepel vergeleken met zijn directe voorganger Street Fighter Alpha 2. Dat is toch indrukwekkend, zeker als je bedenkt hoeveel nieuwe vechtsystemen in de game zijn verwerkt.

De belangrijkste hiervan is het pareersysteem. Door op het juiste moment naar voren of beneden te drukken kan je letterlijk elke aanval in de game afslaan, waardoor de hele speelstijl verandert. Bij elke aanval moet je je nou afvragen of je tegenstander deze redelijkerwijs kan pareren. Het is in de praktijk best lastig om dit consistent te doen, maar in theorie ben je ongenaakbaar als je deze techniek hebt gemeesterd.

Street Fighter III: New Generation

Een andere vernieuwing is de mogelijkheid om snel naar voren of achteren te bewegen door de joystick twee keer in de gewenste richting te tikken. Gevechten in traditionele Street Fighter-games hebben toch iets slooms, maar deze manoeuvre breekt de gevechten een beetje open. Voor je het weet staat je tegenstander voor je neus, waardoor je toch anders moet spelen dan je gewend bent.

Ook nieuw is de universele overheadaanval. Door de joystick twee keer naar beneden te tikken en aan te vallen doe je een kleine gesprongen aanval, die hoog geblokt moet worden. Overheadaanvallen zijn natuurlijk niks nieuws voor de serie, maar het feit dat elk personage dit nou op dezelfde manier kan doen betekent wel dat je extra op de hoede moet zijn tijdens mix-ups.

New Generation werd natuurlijk ook niet in een vacuüm gemaakt. Geïnspireerd door games als X-Men vs Street Fighter hebben stages flink wat meer verticale ruimte dan voorheen en kan je ook hoger springen als je dat wilt. Ook is het mogelijk om een speciale aanval te comboën in een zogenaamde Super Art, waardoor het potentieel om dodelijke combo’s te doen ook omhoog gaat.

Een Super Art is in feite hetzelfde als een Super Combo in Super Street Fighter II Turbo en de Street Fighter Alpha-games. Nieuw is de mogelijkheid om voor elk gevecht zelf één uit drie Super Arts te selecteren. Niet alleen verschillen deze aanvallen doorgaans flink van elkaar, maar is de lengte van de supermeter en het aantal dat je hiervan tot je beschikking hebt ook anders. Gevechten beginnen zodoende eigenlijk al op het selectiescherm.

Street Fighter III: New Generation

Ten slotte worden er zogeheten Target Combo’s geïntroduceerd. Dit zijn in feite unieke chain combo’s, waar elke vechter een paar van heeft. In navolging van de verwoestende Custom Combo’s in Street Fighter Alpha 2 is het nut van deze combo’s beperkt, maar je kan duidelijk merken dat Capcom toch nog iets van toegankelijke combo’s in de game wilde terugzien.

Speltechnisch gezien is er dus veel veranderd ten opzichte van de voorgangers – en ik zou persoonlijk ook zeggen verbeterd. De meest in het oog springende verandering zit ‘m echter in de presentatie. De CPS III-hardware was duidelijk krachtiger dan zijn voorganger, want de Street Fighter III-games hebben het soort beeld en geluid waarvoor je wel even blijft stilstaan.

Zo is de kwaliteit van de animaties tot op heden erg indrukwekkend. De animators van Capcom maakten gretig gebruik van de extra opslagcapaciteit van de CPS III en voorzagen de vechters van een overvloed aan animatieframes. Kleren wapperen vloeiend in de wind, ledematen maken complexe bewegingen en projectielen vliegen soepel over het scherm.

Het visuele paradepaardje van de game is ongetwijfeld Elena. Haar sprite is in feite overgetekend van een 3D-animatiemodel, waardoor ze ongelofelijk vloeiende animaties heeft. De kanttekening van dit succes is dat haar handen en voeten minder gedetailleerd zijn dan die van de andere vechters, maar de kans is klein dat je hier in het hart van het gevecht ook maar iets van merkt.

Street Fighter III: New Generation

De high-end graphics worden extra kracht bijgezet door spectaculaire achtergronden. Deze zien er vrijwel uit als het concept artwork waarop ze zijn gebaseerd en barsten van detail en kleur. Het zijn in feite gepixeleerde schilderijen, die hun uitwerking in de speelhal ongetwijfeld niet mistten. Typerend voor een arcadegame zijn ook de bonte portretten en grote letters waarmee punten worden geteld. Met name de overwinningsschermen zijn fantastisch gedaan, met grote en grappige tekenen.

In het verlengde van uitstekende graphics hoort natuurlijk ook uitstekend geluid. Ook op dit punt komt de game prima voor de dag. Luide geluiden begeleiden zaken als punttelling en het selecteren van vechters, waardoor het qua geluidsontwerp een stuk dichter bij X-Men vs Street Fighter staat dan bij de directe voorganger Street Fighter Alpha 2.

Ook met de muziek is grote vooruitgang geboekt. De componisten van Capcom gingen voor een veel volwassener geluid dan je in die tijd in arcadegames hoorde. Ze kozen voor jazz en drum & bass, waardoor de muziek prima in het tijdsbeeld van zowel Europese muziek als Japanse videogames past. Het is oprecht goede muziek, die veel minder gebonden is aan herhaalde loops van hetzelfde melodietje elke twintig seconden.

Op zichzelf genomen had New Generation dus alle ingrediënten in huis voor een smash hit. Toch moeten we concluderen dat alle gave graphics en tijdloze muziek ten spijt dit niet genoeg was. Niks illustreert het formaat van de krater die de game insloeg wellicht zo goed als het feit dat Capcom een half jaar later Street Fighter III: 2nd Impact uitbracht, een flink verbeterde versie van de game.

Street Fighter III: New Generation

Zoals dat gaat met vervolgen van Capcom maakt 2nd Impact zijn voorganger eigenlijk totaal overbodig. We zagen precies hetzelfde ook al met Super Street Fighter en Street Fighter Alpha. Blijkbaar zaten de managers de planners en programmeurs in die tijd toch iets te dicht op de huid, want Capcom had er een handje van om hun games te vroeg de markt op te sturen.

Al die rappe vervolgen deden de serie uiteindelijk weinig goed, maar tegenwoordig kunnen we de games in ieder geval in het juiste licht plaatsen. New Generation was destijds te zwaar om op de Playstation en Sega Saturn uit te brengen, dus moesten fans wachten tot het samen met 2nd Impact op de Dreamcast uitkwam in de bundel Street Fighter III: Double Impact.

Beter speel je het tegenwoordig als onderdeel van de Street Fighter 30th Anniversary Collection. Op deze manier kan je het meteen goed contrasteren met de directe voorgangers en vervolgen, waardoor je in ieder geval een goed idee krijgt van de omvang van de stap die Capcom met de game nam. Het is zeker geen slechte game, maar vergeleken met de latere werken kan je wel goed zien waarom het nooit echt volle zalen trok.

Street Fighter III: New Generation | Arcade | 1997

Street Fighter III: New Generation

Bron Screenshots: Street Fighter 30th Anniversary Collection

2 gedachten over “De nieuwe generatie is te laat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s