Een solide matpartij

Zodra het nummer 2 eraan te pas komt is de kans groot dat een vervolg van Capcom geniaal is. Street Fighter Alpha 2 onderstreept die theorie eens te meer, want het poetst op overtuigende wijze de schoonheidsfoutjes uit de programmering van zijn experimentele voorganger.

Nou is het natuurlijk niet echt vreemd dat Street Fighter Alpha in 1995 met de nodige beperkingen op de markt verscheen. Die game was immers gemaakt met de achterliggende gedachte om zoveel mogelijk hardware de deur uit te krijgen. Fans van Street Fighter II stonden al een tijdje droger dan een cactus in een Perzische zomer, dus die zagen het een en ander ook graag door de vingers.

Dat een groep onervaren programmeurs en artiesten per ongeluk op groot succes stuitten stond echter niet in het script. Het opportunistische Capcom koos daarom voor een meer strikte aanpak voor het vervolg. De basis uit Alpha werd behouden, maar alles daaromheen werd opgepoetst. Nieuwe achtergronden, gefinetunede muziek en vijf extra personages maakten dit vervolg zo goed dat het nog steeds op veel liefde van fans kan rekenen.

Maar wat maakt Alpha 2 dan eigenlijk zo goed? In hetzelfde jaar trof je in de speelhal immers ook grote namen aan als The King of Fighters ’96, Tekken 2, Virtua Fighter 3 en Dead or Alive. En dat is als je überhaupt nog naar de speelhal ging voor je vermaak, want met games als Super Mario 64, Crash Bandicoot en Command & Conquer: Red Alert hoefde je je thuis ook niet te vervelen.

Street Fighter Alpha 2

Het helpt natuurlijk dat de presentatie van de game ongelofelijk goed is verzorgd. In tegenstelling tot de eerdere game is alles nou tot in de puntjes verzorgd, met gelikte achtergronden voor alle vechters en net iets betere muziek en geluidseffecten. Dankzij de animetekenstijl spat de game echt van het scherm af, waardoor de vormgeving meteen iets tijdloos meekrijgt. Het is echt een jaren 90-product.

De achtergronden zijn voor mij een van de sterkste onderdelen van de presentatie. Stages als die van Gen, Rolento, Sakura en Akuma zijn meesterlijk vormgegeven. De tekenaren hebben duidelijk extra hun best gedaan op deze locaties, die helemaal tot leven komen dankzij de bijbehorende muziek. Een ander mooi voorbeeld is het jacht van Ken, waarop allerlei Capcompersonages de verjaardag van zijn vriendin vieren. En natuurlijk ook de stage van Guy, waar allerlei Final Fight-personages rondhangen.

Het helpt ook dat iedereen nou op een logische plek vecht. In de vorige game deelden vechters nog de achtergronden, waardoor je vreemde taferelen kreeg als de Britse Birdie die in het Italiaanse Colosseum verscheen en M. Bison die op een besneeuwd treinstation zijn gevechten afhandelde. Iedereen heeft hier gelukkig weer een eigen stage, natuurlijk ook met unieke achtergrondmuziek.

Een slimme, voor de hand liggende, touch is dat de game veel meer durft in te spelen op de populariteit van de Street Fighter II-animatiefilm. In de vorige game was er nog een poster van deze film te zien in het level van Ryu en Guy, maar hier duikt bijvoorbeeld het vliegtuig van M. Bison uit de film op in zijn stage en vechten Ryu en Sagat in een woest grasveld dat overduidelijk is geïnspireerd door hun gevecht in de animatiefilm.

Street Fighter Alpha 2

Een aantrekkelijke presentatie is natuurlijk essentieel als je wilt opvallen in de speelhal, maar voor appeal op de langere termijn is er meer nodig. De blijvende kracht van Alpha 2 zit ‘m in het feit dat deze game eigenlijk aanvoelt als het echte vervolg op Super Street Fighter II Turbo. De eerste Alpha-game was wellicht een beetje te experimenteel voor zijn eigen goed, maar Capcom stuurde hier op slimme wijze bij.

Zaken die Alpha introduceerde als Alpha Counters, meervoudige Super Combo’s en Air Blocking zijn nog steeds aanwezig, maar er zijn ook genoeg dingen aangepast. Zo is er de mogelijkheid om zelf de snelheid van de game te bepalen en hebben de Chain Combo’s uit de eerdere game plaatsgemaakt voor zogenaamde Custom Combo’s.

Custom Combo’s zijn kenmerkend voor Alpha 2. Door een knoppencombinatie in te drukken kan je één of meerdere stukken van je supermeter inruilen voor een Custom Combo-activatie. Vervolgens loopt je personage op hoge snelheid vooruit en kan je al zijn of haar aanvallen in elkaar comboën. Het is een complexe nieuwe techniek, met de kanttekening dat Rose in de vorige game als iets vergelijkbaars kon activeren.

Typerend voor de serie is dat je de game kan spelen zonder ooit zo’n combo te activeren. De knoppencombinaties liggen niet echt voor de hand en het is meer een extraatje voor de spelers die het meeste uit de gevechten willen halen. Spelers die een beetje tijd hierin steken hebben echter een wezenlijk voordeel op spelers die het niet doen, waardoor het kaf makkelijk van het koren wordt gescheiden.

Street Fighter Alpha 2

Iets anders dat aan de blijvende populariteit bijdraagt zijn natuurlijk de vechters zelf. Alle dertien personages uit Alpha keren terug, aangevuld met Gen uit Street Fighter, Rolento uit Final Fight, Zangief en Dhalsim uit Street Fighter II en de nieuwkomer Sakura. Dit vijftal zorgt niet alleen voor de nodige variatie, maar geeft de gevechten ook des te meer diepgang.

Zo is Gen nogal een complex personage, die twee vechtstijlen heeft. Beide stijlen komen op bepaalde momenten goed van pas, waardoor je constant moet nadenken of je wilt switchen of niet. Rolento kan op indrukwekkende wijze over het scherm bewegen, met grote sprongen en achterwaartse rollen. Zijn hit & run-vechtstijl is superirritant om tegen te spelen, maar oh zo leuk om zelf te doen.

Zangief en Dhalsim staan vooral garant voor een stukje traditie. Zangief is toch het prototype van een worstelaar in dit soort games, dus zijn terugkomst is zeer welkom. Dhalsim is insgelijks de belichaming van een zekere long range-speelstijl, iets dat toch werd gemist in de vorige game. Hij is nog elastischer dan in de Street Fighter II-games, waardoor je altijd moeite hebt hem te benaderen.

Street Fighter Alpha 2

De onverwachte ster van de game is echter Sakura. Deze jonge meid is helemaal weg van Ryu en probeert zo goed en kwaad als het kan zijn stijl te imiteren. Waarom een tiener überhaupt ooit gehoord zou hebben van deze professionele zwerver in het pre-internettijdperk is mij een raadsel, maar Sakura is een frisse verschijning in een genre dat vooral wordt gedomineerd door machofiguren.

Om de nieuwe personages te kunnen bijbenen zijn de oudgedienden ook flink onder de schop genomen. Oude aanvallen zijn voor een deel aangepast en waar nodig kreeg de oude cast ook nieuwe aanvallen. Het zou zinloos zijn om de talloze aanpassingen op te sommen, maar kortgezegd zijn de oude gezichten naar het hogere niveau van de nieuwkomers getild.

Het is lastig om echt iets negatiefs over de game te zeggen. Als er al iets te mekkeren valt dan is het dat de announcer niet bijster goed in Engels is. Het is overduidelijk dat een Japanner zijn avondlessen Engels eindelijk in de praktijk mocht brengen, maar zijn brakke geschreeuw overtuigt niet echt. Aan de andere kant hoort deze stem zo duidelijk bij de game dat het nog moeilijk anders voor te stellen is.

Street Fighter Alpha 2

Bovengenoemde zaken zorgen voor een game die eigenlijk ook als Street Fighter III door het leven had kunnen gaan. Dankzij de slimme aanpassingen van Capcom aan de speelstijl en de zwaar verbeterde presentatie wist het de tand des tijds goed te doorstaan en kon de productie van het Capcom Play System II ook nog een paar jaar doorgaan.

Een game als deze is vanzelfsprekend ook nu nog goed verkrijgbaar. Over de slappe Playstationversie hoeven we het tegenwoordig niet meer te hebben, aangezien je het ook kan spelen op het sublieme Street Fighter Alpha Anthology voor de Playstation 2 en op het complete Street Fighter 30th Anniversary Collection voor moderne systemen.

Het enige smetje op die laatste collectie is dat hierop een standaardversie van de game staat. Er bestaat ook een latere revisie van Alpha 2, waarin onder andere Cammy speelbaar is, maar deze staat helaas niet op de collectie. Je kan deze echter wel spelen op de Anthology, waarop je meteen kan genieten van de geremixte Playstationsoundtrack. De kans is echter groot dat je ook zonder al die extra’s nog steeds enorm van de game zal genieten.

Street Fighter Alpha 2 | Arcade | 1996

Street Fighter Alpha 2

Bron Screenshots: Street Fighter 30th Anniversary Collection

2 gedachten over “Een solide matpartij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s