Voor de grootmeesters

Drie jaar na de baanbrekende release van Street Fighter II had Capcom een wel heel schandalig voorstel voor speelhaloperators: koop Super Street Fighter II Turbo. Het is een geweldige game, daar niet van, maar om het slechts maanden na de vorige release uit te brengen was wel heel gewaagd.

De release van Super Turbo voelt een beetje als een wanhoopsdaad aan. Waarschijnlijk zag Capcom ook in dat ze niet langer om de zoveel tijd een nieuwe iteratie van Street Fighter II uit konden brengen, maar een game van deze kwaliteit konden ze ook niet op de plank laten liggen. Het is zonder meer de meest robuuste vechtgame van zijn tijd, dus het was een alles of niets release.

Zoals je wel vaker ziet met games die net te laat op de markt komen was Super Turbo ten tijde van release geen onverdeeld succes. Niet alleen was de glans ondertussen wel een beetje van Street Fighter II af, maar de concurrentie begon ondertussen ook steeds beter te worden. In het voorgaande jaar alleen al kwamen hits als Mortal Kombat II, Samurai Shodown en Virtua Fighter uit. Om nog maar te zwijgen over latere releases in 1994 zoals The King of Fighters ‘94 en Darkstalkers.

Het genre zat in een ongekend productieve fase en was Street Fighter II al een tijdje ontgroeid. Street Fighter III was nog lang niet in zicht, dus moest Capcom nog maar wat tijd kopen met een ultieme variant van Super Street Fighter II. Of beter gezegd, met de game die die game een half jaar eerder eigenlijk had moeten zijn.

Super Street Fighter II Turbo

Super Street Fighter II staat vooral bekend om het feit dat het vier nieuwe personages introduceerde en op nieuwe hardware draaide, maar dat was eind 1993 natuurlijk lang niet genoeg om de slag te winnen van de concurrentie. Maar, zo zou blijken, met een paar gewiekste aanpassingen was er nog een uitstekende vechtgame van te maken.

Veel tijd om de feedback van Super in het vervolg te verwerken zal er niet zijn geweest, dus Capcom had de blauwdruk voor Super Turbo waarschijnlijk al een tijdje in het achterhoofd. In navolging van de voorgaande game krijgen alle personages wederom een make-over, waarbij allerlei aanvallen werden aangepast of zelfs toegevoegd. Beter nog, de versies van de personages uit de vorige game zijn hier ook speelbaar, zodat je technieken uit die game direct toepasbaar zijn in deze.

De meest impactvolle vernieuwing was de toevoeging van Super Moves. Elk personage heeft een speciale supermeter onder in beeld, die je kan vullen door aan te vallen of aangevallen te worden. Het idee is dat je vechter op een gegeven moment zo opgepompt is dat ie een supersterke aanval kan doen die het tijd kan keren – of de ultieme genadeklap kan uitdelen natuurlijk.

Super Moves misten hun impact op het verloop van gevechten niet. Mede dankzij zogeheten de invincibility frames die deze aanvallen bij hun startup hebben snijden ze als een heet mes door de boterige verdediging van de tegenstander. De enige vereiste die je moest zien te overbruggen was dat je de moeilijke joystickbeweging voor deze aanvallen kon doen, maar dat was natuurlijk een kwestie van oefenen.

Super Street Fighter II Turbo

Super Turbo experimenteerde ook nog meer met combo’s dan zijn voorganger al deed. In Super introduceerde Capcom al een combometer, die bijhield hoeveel hit je combo’s deden. De nieuwe game breidt de mogelijkheid voor indrukwekkende combo’s uit door ook juggles te introduceren, waarmee je je tegenstander voor een paar extra hits in de lucht kan raken.

Niet elk personage heeft aanvallen die tot juggles kunnen leiden, maar de vechters die deze wel hebben kunnen nou flashy aanvallen op het scherm toveren. Ik ben zelf een fan van M. Bison, die met zijn medium punch een tegenstander drie hits in de lucht kan houden, om het vervolgens af te maken met twee extra hits van zijn Super Move.

De indrukwekkende combo’s en Super Moves zullen ook vooral bedoeld zijn om meer kijkers naar de speelkast te trekken. In de speelhal moest je als game toch vechten om de aandacht van de spelers, en hoe beter dan met flitsende beelden? Het hielp hierbij ongetwijfeld dat Super Moves het scherm konden laten ontploffen in een gele explosie als ze werden gebruikt om een tegenstander uit te schakelen.

Niet alleen dat, maar Capcom leek alle registers open te trekken voor deze release. De vorige game was al gezegend met een geanimeerd intro waarin Ryu op onheilspellende op de camera afloopt, maar hier wordt hij vergezeld door Chun-Li en Cammy. Cammy kan het niet laten om haar tong naar de kijker uit te steken en wat zie je als je goed oplet als Ryu zijn chi oplaadt? Jawel, de geheime grootmeester Akuma.

Super Street Fighter II Turbo

Akuma is ondertussen een van de meest populaire Street Fighter-personages, maar hij dook hier voor het eerst op. Als je de game in je eentje speelt kan je tegen hem vechten door aan enkele speciale voorwaarden te voldoen. Hij is echter ook speelbaar met een geheime code, wat voor het nodige spektakel zorgt. Akuma is namelijk veel sterker dan de rest van de personages. Lange tijd was hij dan ook verbannen in Super Turbo-toernooien.

Hoewel de game ontegenzeggelijk van zeer hoge kwaliteit is, was het niet bijzonder succesvol in de speelhal. De combinatie van Super Street Fighter II die slechts maanden eerder uitkwam en de sterke concurrentie zorgde ervoor dat speelhaloperators niet echt stonden te springen om Super Turbo te omarmen.

Extra jammer was dat een degelijke thuisversie te lang uitbleef. Bizar genoeg kwam het hetzelfde jaar nog op het 3DO-systeem uit, maar dat was geen gedroomd huwelijk. Versies voor de PC, Playstation en Sega Saturn zouden ook nog volgen, maar tegen die tijd had Street Fighter II al het meeste van haar glans verloren – mede dankzij de release van het latere Street Fighter Alpha.

In de wereld van videogames wordt niks echter voor niks gedaan. Super Turbo mocht dan wel niet een terugkeer naar de gloriedagen van The World Warrior inluiden voor Capcom, het zou in de loop der jaren wel als de basis dienen voor nóg meer versies van Street Fighter II. Wat te denken van Super Street Fighter II Turbo Revival, Hyper Street Fighter II, Super Street Fighter II Turbo HD Remix en Ultra Street Fighter II? Capcom gaf de uier even wat rust, alvorens ‘m weer helemaal leeg te trekken.

Super Street Fighter II Turbo

Bovenstaande lijstje verraad ook een zekere kwaliteit die de game bezit. Ten tijde van release keken mensen er wellicht een beetje scheef naar, maar feit is dat een harde kern fans het gospel van Super Turbo altijd zijn blijven prediken. En dat is zeker terecht, want deze ultieme versie van Street Fighter II zit fundamenteel zo goed in elkaar dat het ook nu nog erg leuk is om te spelen.

Gelukkig hoeven we tegenwoordig niet moeilijk te doen met arcadekasten of net-niet-versies, want je kan de originele arcaderelease gewoon spelen op de Street Fighter 30th Anniversary Collection. Er zitten een paar haken en ogen aan het spelen van de game op deze manier, maar het is wel de makkelijkste manier om de authentieke ervaring op je televisiescherm te toveren. Vergeet wel niet een medespeler te vinden in dat geval, want de CPU lust je rauw.

Na het hele traject dat Street Fighter II aflegde zou je denken dat Capcom klaar stond om Street Fighter III uit te brengen. Niks was echter minder waar. De volgende game in de verwarrende tijdlijn is Street Fighter Alpha, waarin Capcom terug gaat naar de slechte dagen van het originele Street Fighter. Maar eigenlijk ook niet…

Super Street Fighter II Turbo | Arcade | 1994

Super Street Fighter II Turbo

Bron Screenshots: Street Fighter 30th Anniversary Collection

Advertenties

2 gedachten over “Voor de grootmeesters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s