Vliegende sumo’s en vlammende fakirs

Als je al één ding over Street Fighter II’ Turbo: Hyper Fighting kan zeggen dan is het dat de naam in ieder geval absurd is. Je zou bijna denken dat Capcom gewoon maar wat deed, zolang het geld maar bleef binnenstromen. Toch is dit het eerste vervolg op Street Fighter II dat echt de moeite waard is.

Fans van arcadegames hadden het zeker niet slecht in 1992. Ja, de kleding zat toentertijd iets ruimer dan het eigenlijk zou moeten zitten en het 7-Up icoon Fido Dido was om onbegrijpelijke redenen een dingetje, maar veel jonge gamers wisten hun luie lijven toch steeds weer die speelhal in te hijsen. Waar ging je anders ook een potje Street Fighter spelen met je kameraden?

Het verbroederende aspect van dit soort versusgames is natuurlijk mooi. Het was minder leuk om de game te spelen op een gore kast waarvan de stick supergoor was omdat iemand vlak tevoren per se een kroket naar binnen moest werken, maar je ontmoette altijd leuke mensen in de speelhal. En samen keek je uit naar wat de toekomst zou brengen. Zoals Street Fighter III. Waar bleef die game toch?

Nou ja, die was nog lang niet in zicht, dus dan maar meer van Street Fighter II.

Hyper Fighting was wellicht niet de gedroomde opvolger van Street Fighter II, maar het was wel een echte stap voorwaarts. Net zoals in Champion Edition – dat slechts negen maanden eerder was verschenen – zijn alle twaalf vechters speelbaar, maar deze keer zijn ze grondig aangepast. Niet alleen dat, maar de snelheid van de game is ook flink naar boven bijgesteld.

Street Fighter II' Turbo: Hyper Fighting

Om met de personages te beginnen: verwacht hier hurricane kicks in de lucht, Chun-Li die vuurballen kan schieten, Blanka die een verwoestende diagonale aanval heeft, Honda die zichzelf de lucht in kan werpen, Dhalsim die kan teleporteren en nog veel meer. Het is weliswaar geen volwaardig vervolg in de zin van Street Fighter III, maar toch een flinke update die de hele balancering overhoop gooit.

Des te meer in combinatie met de hogere snelheid – het heette niet voor niks Turbo. Net zoals ook beginnende hardlopers langzaam hun eerste passen maken, was The World Warrior een toepasselijk slome game. Alles verliep al wat soepeler in Champion Edition, maar het is Hyper Fighting waarin Street Fighter II liet zien waar al dat trainen op de virtuele atletiekbaan goed voor was.

Zodoende vliegen de vuurballen, lichaamsdelen, sumoworstelaars en Braziliaanse monsters je hier om de oren. Om de game goed te kunnen spelen heb je niet alleen snelle vingers nodig, ook moet je een stuk attenter kunnen anticiperen dan in de vorige twee games. Voorheen waren simpele tactieken genoeg om te winnen, maar in Hyper Fighting wordt het kaf gescheiden van het koren.

Street Fighter II' Turbo: Hyper Fighting

De hogere drempel voor succes zorgde niet dat de hype rondom de game minder levendig was. In tegendeel. Mede dankzij subliem nieuw promotioneel artwork bleef Street Fighter II in de schijnwerper staan. Anime was in die tijd bezig met een grote culturele opmars en het was geen toeval dat het artwork voor de straatvechters een “anime” make-over kreeg, compleet met dynamische poses en bonte kleuren.

Dat deze look zich niet vertaalde naar het beeldscherm zou iedereen een zorg zijn geweest. Grafisch gezien is Hyper Fighting nauwelijks verder dan The World Warrior, op andere kleurpaletten voor de vechters en achtergronden na dan. Maar dat was goed genoeg in 1992, dus er was voor Capcom verder aanleiding om de koers drastisch te veranderen.

Toch is het juist dit gebrek aan voortschrijdend inzicht waar ik me tegenwoordig een beetje aan erger. Het was toch beter geweest als Champion Edition niet was uitgebracht en meteen de stap naar Hyper Fighting werd gemaakt. Het latere Super Street Fighter II heeft hier ook last van, aangezien het Turbo vervolg die game helemaal overbodig maakt. Maar Capcom melkte hun koe liever helemaal leeg – en dat is ergens ook begrijpelijk natuurlijk.

Street Fighter II' Turbo: Hyper Fighting

Toch was dit fenomeen het begin van een zeer onwenselijke trend, aangezien licenties uitmelken een beetje de specialiteit van Capcom zou worden. Eind jaren 90 nam het zo’n ernstige vormen aan dat Capcom – en rivalen als SNK – de markt voor vechtgames zelfs helemaal zou verzadigen. Met goede games, dat wel, maar op een gegeven moment is de koek natuurlijk op.

Hyper Fighting had over succes echter weinig te klagen. Het was een voorspelbare hit in de speelhal en ook de varianten die op de Super NES en Mega Drive uitkwamen deden het goed onder de fans. De game maakte dermate indruk dat het vaak als onderdeel van collecties uitkwam, met als meest recent voorbeeld hiervan het indrukwekkend complete Street Fighter 30th Anniversary Collection.

Terug in de jaren 90 zou Capcom ook nog wel even de vruchten van de aanhoudende populariteit van Street Fighter II plukken. Het Capcom Play System 1 waar deze games op draaiden was echter hoog nodig aan vernieuwing toe. Nou, daar had Capcom ook wel een oplossing voor, want welke game verkoopt nou beter dure hardware dan alweer een nieuwe Street Fighter II? Hint: niet Street Fighter III.

Street Fighter II’ Turbo: Hyper Fighting | Arcade | 1992

Street Fighter II' Turbo: Hyper Fighting

Bron Screenshots: Street Fighter 30th Anniversary Collection

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s