Kleine stapjes vooruit

Wat zou jij doen als je kip gouden eieren legde? Zoveel mogelijk eieren oogsten toch zeker? Dat is in ieder geval precies wat Capcom deed met Street Fighter II. High van het succes van deze monsterhit kwam er langzaam een machine op gang die de ene na de andere iteratie maakte, te beginnen met het langverwachte Street Fighter II’: Champion Edition in het voorjaar van 1992. Een game voor kampioenen!

Het is natuurlijk helemaal niet vreemd dat Capcom munt wilde slaan uit het succes van Street Fighter II: The World Warrior. Die game trof het epicentrum van de speelhal als een politietaser de balzak van een hooligan. Een hit van die omvang had je niet elke dag in handen en door een vervolg te ontwikkelen maakte je zowel je aandeelhouders als spelers erg blij. Een gevalletje win win dus.

Als ik even voor mezelf spreek dan weet ik nog dat ik destijds stond te springen om ook met de vier onspeelbare bazen uit The World Warrior aan de slag te gaan. Op de zeldzame momenten dat ik die game niet met vrienden of familie speelde strandde ik meestal in Arcade Mode bij eindbaas M. Bison. Vechten tegen deze eikel was om gek van te worden, maar spelen als hem leek me oh zo leuk.

Er was geen enkele goede reden dat dit viertal niet speelbaar was, want ze hadden misschien wel de stoerste ontwerpen van alle Street Fighter II-personages. Het grote verkooppunt van Champion Edition was dan ook dat je eindelijk zelf de regie kon nemen over de eindbazen. Het was een simpele vernieuwing, maar wel eentje die alweer bakken geld in het laatje van speelhaleigenaren opbracht.

Street Fighter II': Champion Edition

Balrog was de vieze bokser. In het originele Street Fighter zat al een kerel genaamd Mike, maar Balrog heeft toch veel meer de uitstraling van een echte hufter. Hij heeft tevens een absurd groot hoofd. Net zoals in The World Warrior is ie nogal zwijgzaam in Champion Edition, maar zijn moveset was voor de gelegenheid wel een beetje opgepoetst.

Voor de irritante spelers was er Vega, de flamboyante stierenvechter. Hoewel, stierenvechter? Dat dekt de lading wellicht niet helemaal, want hoeveel van deze dierenmishandelaars hanteren er nou een ijzeren klauw als wapen en dragen een eng masker? En dan jodelt ie ook nog graag. Ergens ziet ie er heel gaaf uit, maar tegelijkertijd is deze ijdeltuit ook echt het product van een Japanse ontwerper.

Sagat kenden we natuurlijk nog als de eindbaas van het originele Street Fighter. Of misschien ook niet, want hoeveel mensen hebben die brakke game ooit gespeeld? Hoe dan ook, Sagat is een imposante verschijning, met een lichaam vol littekens en een gigantische kin. Helaas was tussen de games door de palmboom in zijn level gekapt, hoewel dat ding eigenlijk toch alleen maar in de weg zat.

Street Fighter II': Champion Edition

Bison was natuurlijk de onbetwiste eindbaas. Hierdoor voelde het altijd toch een beetje vuil aan om met hem te spelen. Er kleeft een gevoel van valsspelen aan deze dictator, die kan springen als een antilope en vliegen als een raket. Maar vergeet niet dat je speelt om te winnen, dus niemand hoeft zich te schamen als ie liever de controle neemt over de eindbaas.

Voor de gelegenheid waren niet alleen de bazen, maar ook de overige vechters een beetje gefinetuned. Champion Edition is een verrassend conservatie update, waardoor niemand echt radicaal anders speelt ten opzichte van de eerdere game. Toch was elke aanpassing welkom, al was het maar omdat het ontwikkelteam zo een betere grip kreeg op hun eigen product en het achterliggende succes ervan.

De grootste vernieuwingen – buiten de speelbare bazen – waren de hogere spelsnelheid en het feit dat twee dezelfde vechters het nou tegen elkaar konden opnemen. The World Warrior voelde toch echt aan alsof de vechters in een dikke bak met klei zaten opgesloten, dus de kleine versnelling in Champion Edition maakte al een wereld van verschil.

Street Fighter II': Champion Edition

De overige veranderingen waren vooral van cosmetische aard, zoals het weghalen van de boom in Sagats stage en het nieuwe portret van Ryu, die nou wat stoppels op zijn kin heeft. Grote grafische vernieuwingen waren niet aan deze game besteed, hoewel je nou wel een tweede kleur voor je personage kon selecteren, wat tenminste voor een beetje variatie in de ring zorgde.

Hoewel het een welkome update was, loste het zeker niet alle problemen van The World Warrior op. Touch of death combo’s waren nog steeds een groot probleem en op de vier bazen na was er niet echt veel nieuws onder de zon. Hoog tijd dus voor Street Fighter III zou je denken. Die zou helaas nog vijf jaar op zich laten wachten. Een paar maanden later bracht Capcom echter wel Street Fighter II’ Turbo: Hyper Fighting uit.

Dat was weliswaar een veel beter vervolg op The World Warrior dan Champion Edition was, maar ook een teken aan de wand. Capcom had moeite om hun eigen succes te managen, waardoor het gouden ei beetje bij beetje aan glans begon te verliezen. De dikke eend die de eieren legde was voorlopig echter nog springlevend.

Street Fighter II’: Champion Edition | Arcade | 1992

Street Fighter II': Champion Edition

Bron Screenshots: Street Fighter 30th Anniversary Collection

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s