Hongerige wolven

Garou Mark of the Wolves

Ondanks mijn scepsis over de ACA NeoGeo service van Hamster kon ik het niet laten om Garou: Mark of the Wolves naar mijn Switch te stralen. Er zijn betere versies van deze klassieke SNK-game te krijgen, maar het is in de basis zo goed dat zelfs een simpele arcadeversie meerwaarde heeft.

De kracht van Garou zit ‘m in de eenvoud van spelen. Het heeft altijd een beetje in de schaduw gestaan van Capcoms epos Street Fighter III: Third Strike, maar liefhebbers weten dat dit een van de betere games in het genre is. Sowieso is het een van de hoogtepunten die prefaillissement SNK op de NeoGeo-hardware uitbracht, dat rond de millenniumwisseling ook alweer stokoud was.

Voor de Fatal Fury-reeks was het alweer de zoveelste doorstart. Als je de originele trilogie mag zien als aftakkingen van Street Fighter II, dan waren de Real Bout-games een spiegeling aan Street Fighter Alpha. Met Garou probeerde SNK duidelijk op Street Fighter III aan te haken, met de kanttekening dat de makers kozen voor een vechtsysteem met weinig toeters en bellen dat makkelijk speelt.

In de grote stroomlijning die de makers doorvoerden ging eindelijk het complexe “lijnsysteem” uit de vorige games verloren. Hiermee kon je vechter de achtergrond induiken, waardoor de tegenstander genoodzaakt was dit ook te doen of om een aanval te doen die tot in de achtergrond rijkte. Het was kenmerkend voor de Real Bout-games, maar ik vond het altijd maar een onhandige gimmick.

Garou Mark of the Wolves

Iets anders dat uit de game werd gesloopt was de bekende Fatal Fury-cast. Het verhaal speelt tien jaar na de dood van Geese Howard af en alleen Terry Bogard keert terug om deel te nemen aan het nieuwste King of Fighters-toernooi. Er waaide een frisse wind door Southtown en de nieuwe cast past perfect bij de koers die de makers voor ogen hadden.

Een saillant gezicht in de nieuwe line-up is Rock Howard. Hij is de zoon van wijlen Geese Howard en tevens de protegé van Terry Bogard. Technisch gezien is de eindbaas, ene Kain R. Heinlein, ook zijn oom. Niet vreemd dus dat deze knul ook een straatvechter is geworden. Toch lijkt hij een beetje last te hebben van zijn privésituatie, want hij is één van de zwakkere personages om mee te spelen.

De rest van de cast heeft gelukkig een minder omslachtige achtergrond. In totaal nemen 12 vechters deel aan het toernooi. Onder de deelnemers zitten bijvoorbeeld de stoïcijnse vechtersbaas Gato en zijn jonge zusje Hotaru, de karateka Kushnood Butt, de Koreaanse broertjes Kim, een worstelaar die van vogels houdt, een vrouwelijke piraat, een ninjakeutel en natuurlijk ook een roodharige goth.

Wat dit bonte gezelschap bij elkaar houdt zijn de nieuwe vechtsystemen. Als we deze even onder de loep leggen zien we bijvoorbeeld universele overheadaanvallen, die je uitvoert door de zwakke kick- en punchknoppen tegelijkertijd in te drukken. Dat doet sterk denken aan het eerdergenoemde Third Strike van Capcom, en de gelijkenissen houden daar ook niet op. Garou introduceert namelijk ook de kunst van het Just Defenden.

Garou Mark of the Wolves 02

Just Defend is in wezen niet heel erg anders dan het pareren in de Street Fighter III-reeks. Door op het juiste moment naar achteren te drukken pareer je een aanval van je tegenstander. Anders dan de vergelijkbare manoeuvre in Street Fighter III krijg je bij een succesvolle Just Defend ook een beetje van je levens terug. Een geslaagde Just Defend kan je echter alleen annuleren met bepaalde aanvallen, waardoor het in grote lijnen niet zo veelzijdig is als pareren in Street Fighter III.

De game heeft echter meer te bieden dan alleen maar populaire imitaties van de tijdsgeest. Zo heb je hier ook het zogeheten Tactical Offense Position (T.O.P.)-systeem en Breaking. Laatstgenoemde is simpelweg de mogelijkheid om de animatie van een speciale aanval te onderbreken, waardoor je de ruimte krijgt om een pijnlijke combo te beginnen. Het is een prima toevoeging aan het vechtsysteem, hoewel het vooral voor vluggevingerde spelers weggelegd is.

Het T.O.P.-systeem is in vergelijking een stuk toegankelijker. Na het kiezen van je personage moet je aangeven welk deel van de levensbalk je T.O.P.-status activeert. Zolang je HP in deze marge zit krijg je automatisch HP terug, doe je iets meer schade en heb je toegang tot een unieke T.O.P.-aanval. Het is een leuke innovatie, waardoor gevechten niet alleen iets meer diepgang krijgen, maar eigenlijk ook al op het selectiescherm beginnen.

Een game die zijn nek dermate uitsteekt door zoveel vernieuwing door te voeren moet natuurlijk wel gezien worden. Je kan als maker immers nog zo hard innoveren, maar als je product geen publiek trekt dan heb je er verder ook weinig aan. Gelukkig stelt Garou ook op dit punt niet teleur, want het kan leunen op een kleurrijke en technisch gezien hoogwaardige presentatie.

Garou Mark of the Wolves

Wederom liggen vergelijkingen met Street Fighter III voor de hand. Niet omdat de tekenstijl of het niveau van animatie vergelijkbaar is, maar omdat SNK een vergelijkbare sprong in visuele kwaliteit wist te realiseren als Capcom. De NeoGeo heeft met games als Metal Slug, The Last Blade 2 en Samurai Shodown 3 niks te klagen over hoogstaande graphics, maar Garou gooit hier nog een schepje bovenop.

De sprites van Terry Bogard en co zijn relatief klein, maar barsten van detail, persoonlijkheid en animatieframes. De tekenstijl en het kleurgebruik hebben een duidelijke anime-uitstraling, wat zich uit in bonte sprites en levendige achtergronden. De makers persten elke megabit uit de NeoGeo-hardware, waardoor de vuurballen en ledematen soepeltjes in 60fps over het beeldscherm vliegen.

Een klein smetje op de presentatie is de soundtrack, die wat mij betreft niet dezelfde hoogtes haalt als de graphics. Natuurlijk zijn er de nodige memorabele nummers aanwezig – SNK plagieerde zelfs de jaren 90 hit Children van Robert Miles – maar ik vind ‘m als geheel genomen net iets te generiek. Dit in tegenstelling tot de voice acting, die dan weer erg levendig en energiek is. Busta Wolf!

Garou Mark of the Wolves

Het blijft vreemd dat een game van deze kwaliteit toch een beetje onder de radar is gevlogen. De concurrentie was eind jaren 90 natuurlijk moordend voor 2D vechtgames, maar Garou doet eigenlijk alles goed. Gelukkig heeft SNK het door de jaren heen meerdere keren opnieuw uitgebracht. Een perfecte versie is op de NeoGeo MVS te spelen, maar je kan ‘m ook op de Dreamcast en Playstation 2 krijgen, evenals op de Xbox Live Arcade-service.

De beste moderne versie is op de Playstation 4 en Playstation Vita te vinden. Deze is gemaakt door Code Mystics, die voor SNK ook al The Last Blade 2, Samurai Shodown V Special en The King of Fighters ’97 naar die systemen brachten. Het is een complete release met alle toeters en bellen die je van een moderne overzetting mag verwachten, waardoor er wel een hoger prijskaartje aan hangt dan aan de ACA NeoGeo-versie.

Eerlijk is eerlijk, soms mis ik de extra opties wel in de kale arcadeversie die ik op mijn Switch heb staan. Er is alleen Arcade Mode om te spelen, wat best armoedig is. Als je geluk hebt onderbreekt een andere speler je gevechten, maar omdat de game niet online speelbaar is zal je die tegenstander zelf moeten regelen. Maar dan nog zit de winnaar vast aan zijn of haar vechter, iets dat op den duur toch gaat vervelen.

Garou Mark of the Wolves 05

Een ander probleem is inherent aan de Switch. De game is in handheldmodus namelijk niet goed te spelen. Het stickje is niet ideaal en de vier knoppen op de linker Joy-Con zijn al helemaal een ramp. Wie deze game per se op een handheld wilt spelen doet er daarom beter aan om zijn of haar Playstation Vita even af te stoffen – vindt dat apparaatje ook leuk!

Gelukkig speelt de game wel naar behoren als je het met een andere controller speelt. De besturing is hier lang niet zo stroef als in bijvoorbeeld The King of Fighters ’96, dus met een Pro Controller kom je al een heel eind. De Pokkén Pro Pad komt nog beter uit de verf, dat mede dankzij zijn prijs voor dit soort games toch een beter alternatief is voor de Pro Controller van Nintendo.

En zodoende speel ik Garou toch nog met enige regelmaat op mijn Switch, ondanks de inherente gebreken van een pure arcadeversie. Het blijft een klassieker en het is tegenwoordig simpeler om m’n Switch aan te zetten dan om m’n Playstation 2 op de televisie aan te sluiten. Het is verre van de beste versie van de game die je kan krijgen, maar er valt zeker ook iets voor gemak te zeggen.

ACA NeoGeo: Garou: Mark of the Wolves | Switch | 2017

Garou Mark of the Wolves 06

Advertenties

5 gedachten over “Hongerige wolven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s