Aan de slinger

Bionic Commando: Elite Forces

Bionic Commando: Elite Forces is een vreemde eend in de bijt. Deze GameBoy Color-game klinkt en ziet uit als een PC-game uit de vroege jaren 90, maar is gemaakt in het schone jaar 2000. Niet door Capcom, maar door een Amerikaanse tak van Nintendo. Tijd voor een ongebruikelijk verhaal.

Elite Forces is het onverwachte kind van de dadendrang van Nintendo om hun GameBoy Color van een gezonde stroom games te voorzien. Normaal gesproken zou Nintendo hiervoor op een derde partij leunen, maar in de hoogtijdagen van Pokémon gingen ze iets directer te werk. Dochteronderneming NST mocht namelijk zelf vervolgen maken op populaire games uit de goede oude tijd.

De meest spraakmakende release die uit de baarmoeder van deze Amerikaanse studio ontsprong was zonder meer de overzetting van cultgame Crystalis van SNK. Niet zozeer omdat dit een geliefde game uit het NES-tijdperk was, maar meer omdat Nintendo een bekende consolegame van een directe concurrent aan hun eigen GameBoy Color-hardware wist te koppelen.

Je moet van goeden huize komen om zo’n smeuïge release te evenaren, maar Elite Forces is een goede poging. Dit is namelijk geen overzetting van Bionic Commando op de NES of de gelijknamige game op de GameBoy, maar een compleet nieuwe game. Bionic Commando heeft een cultstatus in de Verenigde Staten, iets dat ongetwijfeld meespeelde bij de keuze van NST om zelf een vervolg uit te brengen.

Toegegeven, een nieuw deel in de serie was destijds zeker geen slecht idee. De NES-game kon op veel liefde rekenen en de GameBoy-game was stiekem één van de beste actiegames op dat systeem. Er zat zeker nog flinke rek in de reeks, een feit dat Capcom in de jaren 90 totaal negeerde. Beter dus dat een groepje liefhebbers bij Nintendo de toorts gewillig overnam toen de kans daar was.

Of beter gezegd, leuk geprobeerd in ieder geval. Hoewel er in principe een degelijke actiegame in Elite Forces schuilgaat zou je dit in eerste instantie niet zeggen. Ik weet niet precies wat de achtergrond van de programmeurs en artiesten bij NST was, maar veel kaas van vormgeving hadden ze duidelijk niet gegeten. De game oogt en klinkt namelijk als een grove minachting voor verfijning.

De vergelijking met oude PC-games gaat in ieder geval goed op volgens mij. De tekenstijl van de cutscenes en portretten is ongelofelijk grof, terwijl de vormgeving van de levels uit lompe blokjes met her en der wat herkenbare attributen bestaat. Het is gedateerd as fuck, op een manier die Commander Keen en Duke Nukem nog verfijnd doen overkomen.

Wie A zegt moet ook B zeggen, dus de muziek is idem dito low-fi. Het klinkt alsof de muzikanten rechtstreeks uit de demoscene zijn gerekruteerd, want ze gebruiken veel tonen die elkaar op een dissonante manier afwisselen en minder robuuste oren binnen de kortste keren doen verlangen naar de tijd dat ze nog niet bestonden.

Plottwist: Ik vind die lompe presentatie wel iets hebben.

Het is een rasechte Amerikaanse productie, waarbij Amerikaanse artiesten de unieke manier van spelen van Bionic Commando wisten te koppelen aan een spelwereld die echt alleen maar bij een low-budget ontwikkelaar uit de Verenigde Staten kon komen. Dit merk je niet alleen aan de presentatie, maar ook bijvoorbeeld aan de twijfelachtige innovatie om op bepaalde plekken vanuit een eerstepersoonsperspectief vijandelijke soldaten door te schieten met een snipergeweer.

Ja, laat het maar aan Amerikanen over om een game waarin het slingeren met een bionische armhaak centraal staat te verrijken met de dodelijk kunst van het snipen. Ik vind het maar een rare toevoeging. Niet alleen omdat het vermoorden van iemand van lange afstand erg laf is, maar zeker ook omdat deze stukjes 100% helemaal niks waardevols aan de spelervaring toevoegen.

Toch is de game zeker niet zonder goede punten. Zo kan je hier uit twee speelbare personages kiezen. Zowel het mannetje als het vrouwtje zien er erg belachelijk uit in de scifi outfit die ze dragen, maar dat is natuurlijk een beetje mierenneuken als je bedenkt dat de game draait om commando’s die een grijphaak aan hun arm hebben gemonteerd om zo de vijand te kunnen verslaan.

In het verlengde van Bionic Commando op de GameBoy is die vijand wederom niet het Nazirijk van een herboren Hitlerhoofd. In plaats daarvan vecht je tegen generieke badguys, iets dat ergens een gemiste kans is, gezien de huidige problemen in de Verenigde Staten met mensen die de vervlogen retoriek uit slechtere tijden nieuw leven proberen in te blazen.

Enfin, hoewel ik de vormgeving van de game niet echt serieus kan nemen speelt het verder wel zoals je van Bionic Commando mag verwachten. Op een worldmap kan je per helikopter naar bijna twintig levels vliegen. Eenmaal op de bestemming aangekomen zal je met je armhaak van plafond naar plafond moeten slingeren, want springen kunnen de bionische commando’s nog steeds niet.

Enige huivering is natuurlijk op zijn plaats als je een zooitje ongeregeld bij Nintendo een game als deze laat maken, maar ik moet zeggen dat het naar behoren speelt. De sprites zijn een stuk groter dan in de vorige game, maar de actie is toepasselijk langzaam. Dit heeft het neveneffect dat de fraaie animaties van de sprites goed tot hun recht komen, zodat er op visueel vlak wel degelijk nog iets valt te waarderen.

In goede traditie keren de vijandelijke ontmoetingen op de worldmap ook terug. In de vorige game waren dit nog sidescrollende levels, maar hier ontplooit de actie zich weer van bovenaf zoals in de NES-game. Erg moeilijk zijn deze door Commando geïnspireerde stukjes niet, maar dat geeft niet. Het is een makkelijke manier om 1-ups te vergaren, iets dat later in de game nog goed van pas komt.

Iets dat niet terugkeert ten opzichte van de vorige game op de GameBoy is het paswoordsysteem. Het was tof dat Capcom in 1992 ook aan reizende spelers dacht, maar in 2000 werd voortgang gewoon opgeslagen op de cartridge. Elite Forces heeft meerdere saveslots, dus je kan met een gerust hart ook je kleine broertje of zusje laten spelen. Of zelfs allebei.

Rest alleen nog de vraag of ze dat wel willen. Da’s een goede. Ik vermaakte me onlangs in ieder geval nog redelijk met de game, maar dat was ook gedeeltelijk omdat ik wel heel lage verwachtingen had. Elite Forces is zeker niet het onspeelbare debacle dat ik vreesde dat het zou zijn, maar als ik eerlijk ben miste ik het retestrakke design uit de eerdere GameBoy-game toch wel.

Het grote probleem met Elite Forces is dat er ook een andere, betere Bionic Commando-game op hetzelfde systeem speelbaar is. Waar de monochrome game een masterclass was in goed omgaan met beperkingen, is Elite Forces meer een fanproject dat de goedkeuring van de rechtenhouder kreeg. Je merkt duidelijk dat de makers fan waren van de originele game, maar ze wisten die kwaliteit niet echt te evenaren.

Mocht je alsnog zelf willen ervaren of de game wel of niet iets voor jou is, dan kan je het op de Virtual Console van de 3DS downloaden. Is niet duur en in het ergste geval weet je weer waarom je het toch niet zo erg vind dat de audiovisuele stijl van oude sharewaregames nooit bleef hangen. In het beste geval vind je echter nieuwe waardering voor de Bionic Commando-games en dat zou natuurlijk mooi meegenomen zijn.

Bionic Commando: Elite Forces | GameBoy Color | 2000

Screenshots gesourced via Hardcore Gaming 101

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s