Rake klappen

Ultra Street Fighter II

Mijn liefde voor Street Fighter II kent blijkbaar geen grenzen. Anders kan ik ook niet verklaren dat Ultra Street Fighter II: The Final Challengers een van de eerste games was die ik voor mijn nieuwe Switch kocht. En weet je wat? Ik vermaak me er ongelofelijk goed mee!

Ik weet het. Wie is er nou zo gek dat ie Ultra Street Fighter II koopt als je op hetzelfde systeem ook Street Fighter 30th Anniversary Collection kan kopen? Op die collectie kom ik ongetwijfeld nog een keertje terug, maar in de tussentijd geniet ik met volle teugen van Ultra SFII, die prijsbewuste shoppers tegenwoordig voor een prikkie kun oppikken.

Je moet Capcom nageven dat ze ongelofelijk veel profijt uit de iconische release van Super Street Fighter II Turbo halen. In 1994 wist deze game het imago van Street Fighter II te redden na een te lange reeks iteraties op hetzelfde idee. Lange tijd leek het erop dat dit de laatste halte van het Street Fighter II station zou zijn, maar Capcom heeft het oppoetsen van SSFIIT ondertussen tot een kunstvorm verheven.

De release van Ultra SFII is het meest recente voorbeeld hiervan, maar sinds de millenniumwisseling verschenen ook nog Super Street Fighter II Turbo Revival op de GameBoy Advance, Hyper Street Fighter II op de Playstation 2 en Super Street Fighter II Turbo HD Remix op de Playstation 3 en Xbox 360. Nee, Capcom is hun oude streken verre van vergeten.

Ultra Street Fighter II 01

Ultra SFII is in zekere zin de meest robuuste variant van de game tot nu toe. Het heeft niet alleen basics als een Arcade- en Versus Mode, maar je kan het ook online opnemen tegen vrienden en onbekenden. Voor de liefhebber is er een galerij vol artwork om te bewonderen en een Color Edit Mode waarin je de kleuren van de personages kan veranderen mag ook niet ontbreken.

Natuurlijk zit het met de game zelf ook wel snor. Het is ogenschijnlijk dezelfde SSFIIT die je al sinds 1994 kan spelen, maar schijn bedriegt. Capcom heeft namelijk wel degelijk aan de game gesleuteld. De meest evidente vernieuwing zie je op het selectiescherm van de vechters. Hier is niet alleen Akuma aan toegevoegd, maar ook de titulaire Final Challengers Evil Ryu en Violent Ken.

Ergens voelt de toevoeging van een extra Ryu en Ken aan als pure armoede. Nou zou de game niet een al te hoog budget hebben gehad, maar de sprites van Ryu en Ken recyclen om zo twee nieuwe personages te creëren heeft iets povers. Aan de andere kant zullen er ongetwijfeld fans zijn van deze figuren, dus voor die mensen is het zeker toegevoegde waarde.

Een saillant detail is dat Violent Ken voor het eerst opdook in SNK vs Capcom Chaos, een vechtgame die door SNK was ontwikkeld. Nou was deze piemel weliswaar gebaseerd op de gehersenspoelde Ken uit de Street Fighter II animatiefilm, maar toch. Elke keer als ik dit personage zie moet ik toch aan die SNK-game terugdenken. Gelukkig speel ik verder niet met Ken, dus die cognitieve dissonantie komt niet al te vaak voor.

Ultra Street Fighter II

Tenminste… Een groot pluspunt voor de game was dat ik na het werk af en toe even een potje Street Fighter II online kon spelen. Je zal mij niet betrappen op het spelen als Akuma als ik online ben, maar andere mensen hebben hier duidelijk minder moeite mee. In het verlengde duiken ook Evil Ryu en met name Violent Ken veel op, iets dat eigenlijk best snel gaat irriteren.

Ironisch genoeg zijn er ondertussen nog maar weinig Switcheigenaren die de game nog met enige regelmaat lijken te spelen. Veel lobby’s zijn er meestal niet en ook als je er zelf eentje opent zal je nog een tijdje op een uitdager moeten wachten. Dat is erg jammer, want de game heeft verder veel te bieden voor de hedendaagse fans van Super Street Fighter II Turbo.

Belangrijk is dat de bekende manier van spelen op overtuigende wijze is behouden in deze nieuwe versie. De meeste combo’s die je nog van vroeger kent werken nog steeds en reken maar dat aanvallen nog steeds belachelijk veel schade doen. Defensieve spelers hebben het ook nog steeds maar zwaar, want worpen zijn even dodelijk als altijd.

Toch is er wel degelijk ook gesleuteld aan de engine. De aanpassingen zijn zeker niet zo drastisch als in HD Remix, maar je merkt dat de timing van bepaalde aanvallen toch net anders is. Tegelijkertijd zijn er ook quality of life veranderingen doorgevoerd, zoals de toevoeging van tech throws en de mogelijkheid om PPP en KKK aanvallen met PP of KK te doen.

Ultra Street Fighter II 03

Iets dat wel is overgenomen uit HD Remix zijn de nieuwe graphics. Dat Capcom ooit het groene licht gaf voor deze amateuristische tekeningen is iets dat ik nog steeds maar moeilijk kan begrijpen, des te meer omdat de tekenaren opzichtig de hoofden uit het nieuwe artwork van SSFIIT Revival overtrokken. De zogenaamde HD graphics zijn een aanfluiting en komen pijnlijk low-budget over.

Gelukkig heb je de mogelijk om zowel de graphics als het geluid van modern naar ouderwets terug te zetten. Hierdoor restaureer je niet alleen de bekende pixelgraphics, maar ook het originele beeldformaat, iets dat voor een oudje als ikzelf wel zo vertrouwd aanvoelt. Helaas kan je de stemmen niet los van de muziek terugzetten, want de nieuwe soundtrack is zo slecht nog niet.

Een heikel punt met de game – en alle arcadegames op de Switch – is natuurlijk wel nog de besturing. Capcom schoot de speler al tegemoet door de besturing iets te versoepelen zodat ook spelers met een Joy-Con Controller de game een beetje kunnen spelen, maar je bent natuurlijk gek als je het op die staafjes speelt.

Je moet minimaal een Pro Controller van Nintendo in huis hebben om een beetje goed voor de dag te komen. Beter is de (veel) goedkopere Pokkén Pro Pad van Hori, die een betere d-pad heeft. Maar we hebben het hier wel over Street Fighter II, dus eigenlijk moet je gewoon een Hori Real Arcade Pro a €150 in huis halen. Scheelt ook als je nog met Street Fighter 30th Anniversary Collection aan de slag gaat.

Ultra Street Fighter II 04

Ja, het spelen van Street Fighter kan anno nu nog een duur grapje zijn. Koppige spelers kunnen veel geld (en plezier) besparen door alleen de extra Way of the Hado modus te spelen. Dit is zowaar een gloednieuwe minigame, waarin je vanuit de ogen van Ryu hordes van vijanden te lijf gaat door met de Joy-Cons bepaalde bewegingen te maken. Het idee is dat je zo de bewegingen van Ryu simuleert, maar echt leuk zou ik dit niet noemen.

Beter is de aanwezigheid van een “Dramatic Battle” modus, dat hier door het leven gaat als Buddy Battle. Hierin kan je samen met een vriend vechten tegen een handjevol bazen. Twee tegen één is natuurlijk niet eerlijk en deze gevechten zijn dan ook maar van korte duur. Doe mij dan toch maar die goede oude versusgevechten, die als vanouds urenlang kunnen doorgaan.

Voor mij is het vooral de mix van onlinegevechten doordeweeks en lokale gevechten in het weekend die de game de moeite waard maken. Het speelt en oogt vertrouwd, maar er zijn net genoeg nieuwe elementen voor een frisse ervaring. Mijn grootste ergernis is dat tussen de spaarzame online gevechten wel heel veel Akuma’s en Violent Kens opduiken, maar daar doe je verder weinig aan.

Je zou kunnen argumenteren dat de game geen plek meer heeft nou ook Street Fighter 30th Anniversary Collection uit is, maar wees er wel van bewust dat dit een verzameling van de arcadeversies van de aanwezige games is. Zodoende zijn deze karig qua opties en heb je voor een meer allround spelervaring meer aan Ultra Street Fighter II. Let wel dat je degelijke controllers in huis hebt om het mee te spelen, anders ben je alsnog nergens.

Ultra Street Fighter II: The Final Challengers | Switch | 2017

Ultra Street Fighter II

2 gedachten over “Rake klappen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s