Welkom op het toilet

Mega Man Xtreme 2

Als er regen, polletjes en benauwdheid in de lucht hangen dan ben ik al snel binnen te vinden. Leuk en aardig zo’n Nederlandse lentedag, maar ik hecht ook waarde aan m’n gezondheid. Ideaal is het wel om aan m’n backlog te werken, waarvan ik ondertussen Mega Man Xtreme 2 kan afvinken.

Een tijdje geleden ging ik nog vol frisse moed aan de slag met de GameBoy Color-game Mega Man Xtreme, dat ik op de Virtual Console van de 3DS had gedownload. Echt overtuigen kon die game helaas niet. Qua opzet lijkt het sterk op de originele Mega Man-games op de GameBoy, maar het komt eigenlijk geen moment in de buurt van de kwaliteit van de betere games in die reeks.

Met enig argwaan besloot ik om toch ook maar het vervolg een kans te geven. We hebben het hier immers over Capcom, een bedrijf dat toch bekend staat om sterk verbeterde vervolgen. Mega Man Xtreme 2 stamt alweer uit 2001 en is exclusief speelbaar op de GameBoy Color. Een late release dus, die in theorie alles uit de hardware haalt; het was een goed voorteken.

Maar helaas. Ook Xtreme 2 doet nog steeds zwaar onder voor de Super NES-games waarop het is gebaseerd. Het gaat eigenlijk al mis bij het opstarten. In het intro zie je met gepaste verbazing de term “Research Lavatory” voorbij komen. Een verwijzing naar een onderzoektoilet kan niet de bedoeling zijn geweest en het verraad de slordigheid waarmee de makers te werk zijn gegaan.

Capcom dat een slordig vervolg de wereld in slingerde? In de jaren 80 en 90 kwam dit maar zelden voor, maar de GameBoy Color was voor veel bedrijven toch een soort afvoerputje voor oude ideeën en kansloze imitaties. Ook Capcom deelde in deze malaise, met onder andere slappe versies van Ghouls ’n Ghosts, 1942 en Street Fighter Alpha.

Nou hoor ik je misschien denken: “Wacht even Victor, je vergeet cultgames als Toki Tori en Shantae!” Wellicht, maar die games waren slechts uitgegeven door Capcom zodat ze hun eigen catalogus konden spekken met andermans werk. Nee, het waren barre tijden voor GameBoy Color-eigenaren, iets dat zeker ook naar voren komt in Mega Man Xtreme 2.

Wellicht het grootste probleem met de game is dat de makers in de gelegenheid waren om de beste elementen uit de klassiekers Mega Man X, Mega Man X2 en Mega Man X3 te combineren, maar hier slechts mondjesmaat in slaagde. Xtreme 2 is een duidelijk herkenbare pastiche van betere tijden, maar dan wel eentje die het stigma van een low-budget imitatie niet helemaal van zich af kan schudden.

Een groot probleem is dat het op dezelfde engine als Mega Man Xtreme draait. Het betreft een verbeterde variant hierop, maar de physics doen nog steeds onder voor die uit de antieke NES en GameBoy Mega Man-games – om nog maar te zwijgen over Mega Man X op de Super NES. De aanvallen van X en Zero missen impact en lijfelijk contact met vijanden voelt veel te vrijblijvend aan.

Ook op grafisch gebied wist Capcom niet echt te imponeren. De achtergronden zijn wel degelijk kleurrijker dan die in de vorige game, maar de sprites zijn nog steeds driekleurig. Capcom had dit probleem in Mega Man op de NES al verholpen, dus ik vind het slap dat ze bijna vijftien jaar later genoegen namen met slechts de meest basale inkleuring van de speelbare personages in een game die de volledige kracht van de GameBoy Color benut.

Een andere irritatie zit ‘m in de upgrades die je voor X kan verzamelen. Deze waren op de Super NES individueel zichtbaar op zijn sprite, maar zijn hier pas zichtbaar als je ze allemaal hebt gevonden. Het is een beetje mierenneuken om te klagen over het feit dat je X z’n nieuwe schoenen niet meteen kan zien, maar het toont wat mij betreft wel aan dat Capcom half werk wel prima vond.

Een wezenlijker probleem is dat de spelstructuur van Mega Man Xtreme is overgenomen. De spelmodus die je echt wil spelen is de Xtreme Mode, maar deze speel je pas vrij nadat je de scenario’s van X en Zero hebt uitgespeeld. Hierdoor ontbeert het deze modus toch aan impact, want je hebt eigenlijk alles al gezien voordat je eraan begint – en dat is niet goed voor een game dat deels afhankelijk is van nostalgie.

Sterker nog, juist de nostalgie zorgt ervoor dat je blijft doorspelen. Omdat de game leentjebuur speelt bij de eerste drie Mega Man X-games is alles meteen herkenbaar voor fans. Niet alleen dat, maar er zijn ook wel degelijk een paar leuke elementen in het eindproduct terug te vinden. Zo kan je nou bijvoorbeeld zowel als X als Zero spelen; een tweetal met onderling veel verschillen.

X schiet in goede traditie met allerlei projectielen die hij van verslagen bazen pikt, terwijl Zero het meer moet hebben van zijn zwaardskills. Beide personages kunnen airdashen, maar alleen X kan ook recht omhoog boosten. In een shop kan je tussen de bedrijven door unieke upgrades voor dit tweetal kopen, zodat je de ervaring nog meer naar je eigen voorkeur kan bijstellen.

Een belangrijke vernieuwing zit ‘m in de aanwezigheid van zowel een X- als Zero-scenario om te spelen. Deze bieden elk vier unieke bazen en levels en moeten eerst uitgespeeld worden om de Xtreme Mode te unlocken. Het is dezelfde opzet als in Mega Man Xtreme, maar dan met de kanttekening dat Xtreme 2 toch minder in herhaling valt dankzij de mogelijkheid om als Zero te spelen.

In Xtreme Mode worden alle bazen en levels samengevoegd, om zo de speler een meer traditionele Mega Man X ervaring te bieden. Een nieuwe twist hierin is dat het gewonnen wapen in elk level wordt gekoppeld aan het personage dat de baas versloeg. Hierdoor komt er zowaar nog een beetje strategie om de hoek kijken, want een wapen waar X niks aan heeft kan juist reuzehandig zijn voor Zero.

Een andere verbetering ten opzichte van de eerdere game is de moeilijkheid, die nou een stuk beter gebalanceerd is. Waar je eerst nog je beste beentje moest voorzetten om losers als Chill Pinguin te overmeesteren, is hier al meer ruimte voor fouten als het op de baasgevechten aankomt. Ze doen in ieder geval net genoeg minder schade om de spelervaring een stuk soepeler te laten verlopen.

En als het op de baasselectie aankomt doet de game het ook zo slecht nog niet. Je mag het hier opnemen tegen Launch Octopus en Flame Mammoth uit Mega Man X, Wire Sponge en Overdrive Ostrich uit Mega Man X2 en Neon Tiger, Volt Catfish, Blast Hornet en Tunnel Rhino uit Mega Man X3. Een bont gezelschap, dat verder gekleurd wordt door de nieuwe slechteriken Gareth en Berkana.

Laatstgenoemden volgen het voorbeeld van de slechteriken uit de vorige game en hebben iets middeleeuws in hun ontwerp. Gareth is een grote ridder en Berkana moet een heks voorstellen. Samen bekokstoven ze op een eiland een plan om de zogenaamde “DNA Souls” van robots te stelen – een idee dat zo vreemd is dat het eigenlijk wel uit een Japanse actiegame moet komen.

Enfin, als bonus kan je ook een Boss Attack modus unlocken. Hierin kan je niet alleen tegen de bazen uit deze game spelen, maar duiken ook de acht heersers uit de vorige game op. Ik kan me goed voorstellen dat de meeste spelers dit extraatje überhaupt nooit zullen vrijspelen, maar voor het handjevol diehards die zo gek zijn om het wel te doen is het natuurlijk een leuk extraatje.

Ondanks de positieve punten hierboven moet ik echter concluderen dat ook Mega Man Xtreme 2 niet bepaald een hoogvlieger is. Het past eerder thuis in het rijtje van matige conversies als Street Fighter Alpha dan het selecte gezelschap van Toki Tori en Shantae. Het is zeker een betere game dan Mega Man Xtreme, maar het is alsnog niet echt speciaal. Heb ik die uurtjes dat ik binnen zat zonder hooikoorts wellicht toch nog verspild.

Mega Man Xtreme 2 | GameBoy Color | 2001

Screenshots gesourced via Vizzed.com

Advertenties

2 gedachten over “Welkom op het toilet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s