Toernooi zonder winnaars

TMNT: Tournament Fighters

Ik geef toe dat ik oude games vaak uit een soort foute nieuwsgierigheid speel. Het maakt niet uit of het oud of onbekend is, als er maar iets in het oog springt. Zo zat ik laatst weer eens achter de NES. Niet voor Super Mario Bros. ofzo, maar om me te verdiepen in Teenage Mutant Ninja Turtles: Tournament Fighters van Konami.

Vechtgames van Konami kan je op ongeveer één hand tellen. Begin jaren 90 wisten ontwikkelaars niet hoe snel ze erbij moesten zijn om het succes van Capcom en hun Street Fighter II te evenaren, maar Konami liet dit genre grotendeels ongemoeid. Ze brachten een paar obscure vechtgames in de Japanse speelhal uit en Raging Fighter op de GameBoy, maar die braken verder ook geen potten.

Nee, als iemand tegenwoordig nog een vechtgame van Konami herinnert dan is het waarschijnlijk een van de Tournament Fighters games. De Ninja Turtles-licentie was eigenlijk perfect voor dit genre en Konami maakte er dankbaar gebruik van. In 1993 verschenen er twee totaal verschillende vechtgames onder de Tournament Fighters-naam. Eentje op de Super NES en eentje op de Mega Drive. Beide games lieten een positieve indruk achter en imponeerden met hun frisse speelbaarheid.

Vreemd genoeg verscheen er ook een NES-versie in 1994. Tegen die tijd had de TMNT-licentie al het meeste van haar glans verloren. Niet alleen dat, maar de 8-bit pilaar van het Nintendo-imperium had het toen ook al begeven in de strijd met de 16-bit consoles. Het was een kansloze release, maar als laatste Konami-game op het systeem is het natuurlijk wel interessant om het eens onder de loep te leggen.

TMNT: Tournament Fighters

Om het in perspectief te plaatsen: 1994 was een topjaar voor vechtgames. Capcom tilde Street Fighter naar een hoger niveau met de release van Super Street Fighter II Turbo en introduceerde later dat jaar ook het fantasievolle Darkstalkers. SNK verwende hun fans met het legendarische Samurai Shodown II en bracht ook de eerste game in de King of Fighters-reeks uit.

De trend was duidelijk: vechtgames hadden meer speelbare personages dan voorheen, ze draaiden op sterkere hardware en ontwikkelaars durfden meer af te wijken van de blauwdruk die Street Fighter II tot zo’n groot succes had gemaakt. Bekijk de NES-versie van Tournament Fighters in dat licht en het is eigenlijk komisch dat Konami überhaupt meende dat het een kans op slagen had.

De game staat op voorspelbare wijze ver weg van het spektakel dat de grote namen in de speelhal dat jaar hadden te bieden. Met slechts zeven speelbare personages is er zelfs minder variatie dan in Raging Fighter, de enkele vechtgame die Konami een jaar eerder op de GameBoy uitbracht. Maar dat is niet eens het echte probleem. Wezenlijker is dat er nauwelijks diepgang in de gevechten zit.

Elk van de speelbare personages heeft een punch- en een kickaanval, aangevuld met één of twee speciale aanvallen. Universeel is de mogelijkheid om te rennen en om je tegenstander te gooien. Dat staat niet eens zo ver weg van de matige vechtgames die Takara in die tijd op de Super NES en Mega Drive uitbracht, maar als fan van het genre heb je toch al gauw meer nodig om aan je trekken te komen.

TMNT: Tournament Fighters

Helaas was de NES niet het systeem om aan die eisen te voldoen. Ontwikkelaars als Konami wisten met speciale chips wel degelijk de beperkingen van het systeem te omzeilen, maar zelfs zij konden niet om de oude controller heen. Twee actieknoppen waren prima voor, zeg, TMNT II: The Arcade Game, maar het is opzichtig te weinig voor een vechtgame in de stijl van Street Fighter II.

Gevechten in Tournament Fighters zijn mede door het gebrek aan actieknoppen niet complexer dan een aanval doen, hopen dat deze niet geblockt wordt en dit herhalen totdat de levensbalk van je tegenstander eerder leeg is dan die van jou. Defensieve speelstijlen kan je doorbreken door de tegenstander te gooien, maar daar houdt de diepgang in een gemiddeld gevecht ongeveer op.

Contrasteer dit met de Super NES-versie van Tournament Fighters, dat een jaar eerder op de markt kwam. Hierin heb je zowel zwakke als harde aanvallen tot je beschikking, verschillen de speelbare personages wezenlijk van elkaar en kan je zelfs superaanvallen doen. Wellicht dat het toeval was, maar die game kon concurreren met Street Fighter II Turbo op hetzelfde systeem. De NES-versie kan je echter net zo goed niet spelen.

TMNT: Tournament Fighters

Dat is toch jammer, want Konami was altijd on top of the game als het op de Ninja Turtles aankwam. De eerste TMNT-game heeft een twijfelachtige reputatie, maar ik garandeer je dat het destijds een van de meest populaire actiegames op het systeem was. De beat ‘em up TMNT II: The Arcade Game was minstens net zo populair, terwijl The Manhatten Project simpelweg beter was dan beide voorgangers.

Wat je wel terugziet in Tournament Fighters is dat Konami de game nog steeds met zorg heeft gemaakt. Zo zijn de graphics simpelweg goed. De sprites van de Turtles en hun collega’s zijn relatief groot en gedetailleerd en ze bewegen ook vloeiend over het beeldscherm. Traditiegetrouw mag de soundtrack er ook wezen, iets dat destijds toch een specialiteit van Konami was.

De game voldoet verder aan de basiseisen van het genre, met een Story- en Versus Mode. Wel jammer dat die Story Mode verder niet veel voorstelt. Als één van de Turtles neem je het eerst op tegen je drie broers om te oefenen, waarna Casey Jones en de draak Hothead je in de weg staan op pad naar Shredder. Een paar lauwe cutscenes zijn je beloning voor de moeite, maar die zullen je dag ook niet noemenswaardig verbeteren.

TMNT: Tournament Fighters

Wellicht dat als de game in 1992 was uitgekomen dat ik het retroactief in een positiever daglicht kon plaatsen. Maar als een 1994 release komt het eigenlijk op alle punten tekort. Het deelt dezelfde naam als Tournament Fighters op de Super NES en Mega Drive, maar die games tonen alleen maar aan waarom je in 1994 je tijd verspilde met het spelen van games op de NES.

Dat zijn harde woorden voor iets dat feitelijk een afsluiter van een tijdperk is. Gelukkig bedoezelt het de erfenis van Konami op de NES verder niet. Castlevania, Contra, Gradius, Track & Field, TMNT, Jackal, Tiny Toon Adventures… Als je zou willen dan kan je een waslijst aan bovengemiddeld goede games van Konami samenstellen. Iedereen had wel iets van Konami op de NES en met goede reden.

Dat Tournament Fighters hooguit als een curiositeit gezien kan worden is jammer. Chapeau voor het proberen, maar het had eigenlijk niet gehoeven. Aan de andere kant zijn dit soort games bij uitstek koren op mijn molen van nieuwsgierigheid, dus ik kan zo’n obscure release zeker ook wel waarderen. Niet alles hoeft goed te zijn, als er maar een goed verhaal in zit. Nou, missie geslaagd!

TMNT: Tournament Fighters | NES | 1994

TMNT: Tournament Fighters

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s