Robots op zakformaat

Mega Man Xtreme

Toen ik laatst in de Virtual Console op de 3DS dook stuitte ik al snel op keuzestress. Met een verrassend aantal ondersteunde systemen is het nog best lastig kiezen. Na een kwartiertje aankloten viel m’n oog echter op een toepasselijk extreme titel: Mega Man Xtreme voor de GameBoy Color.

Eind jaren 90 had ik nog een goed excuus om het draagbare debuut van Mega Man X te skippen. Ik was in die periode immers meer bezig met de NeoGeo Pocket Color van SNK, waardoor ik veel b-titels op de GBC links liet liggen. Als liefhebber van handhelds haalde ik games als Tetris DX en Link’s Awakening DX natuurlijk ook in huis, maar de low-budget output van Capcom kon ik makkelijk negeren.

Dat was op zich best raar, want juist het actiegenre was zwaar ondervertegenwoordigd op de NGPC. Maar goed, bijna 20 jaar na release heb ik mijn fout alsnog hersteld. Mega Man Xtreme werd voor een prikkie van de eShop van Nintendo gedownload en binnen no-time zat ik als vanouds het Reploidleger van de megalomane robot Sigma te slopen.

Qua timing komt het goed uit dat ik onlangs ook weer eens door Mega Man X op de Super NES heb gespeeld. In tegenstelling tot Xtreme op de GBC was de release van Mega Man X destijds een heus event. Dit was een game van hoog kaliber, wat ook nu nog merkbaar is als je het speelt. Capcom gaf de brave Mega Man een harde schop onder de kont, waardoor ie in het 16-bit tijdperk nog beter te werk ging dan op de NES.

Het spelen van een Mega Man X game op de GBC voelt in contrast aan als een flinke stap terug. De besturing trekt het net niet, het beeld voelt overvol aan en van de legendarische muziek is ook al niet veel overgebleven. Logisch dus dat ik vroeger niet rouwig was dat ik deze game was misgelopen. Toch was het spelen van Mega Man Xtreme niet zonder enige voldoening.

Immers, als je een game – zelfs op de simpele GBC – baseert op twee toppers in het actiegenre dan is het fundament dermate solide dat er altijd wel iets overeind blijft staan. In dit geval is dat de klassieke setup van Mega Man. Je bent nog steeds vrij om zelf de orde van de levels die je moet uitspelen te bepalen, waardoor je het verloop van de actie volledig in eigen handen hebt.

Toegegeven, de besturing is verre van optimaal en je hoort en ziet ook aan de game af dat Capcom duidelijk niet hun a-team op dit project had gezet. Maar in de kern speelt het als een Mega Man game en dat blijft leuk. Voor de gelegenheid hadden de makers zelfs een beetje geëxperimenteerd met de bekende formule om toch een frisse twist aan het geheel te geven.

Xtreme is – in navolging van de vijf Mega Man games op de originele GameBoy – alweer opgedeeld in twee sets van vier bazen. De twist zit ‘m in het feit dat je pas tegen de tweede set bazen kan vechten als je Hard Mode hebt unlockt. En pas als je die modus hebt uitgespeeld kan je de game op “Xtreme” spelen, wat inhoudt dat je uit de acht stages kan kiezen zonder interrupties van het verhaal.

Het verhaal? Jawel, Capcom had zowaar de moeite genomen om een nieuw achtergrondverhaal te verzinnen. Erg goed is het natuurlijk niet, maar het komt er op neer dat nieuwe slechteriken de moedercomputer hebben gehackt en X genoodzaakt is om zichzelf naar deze computer te uploaden om zo meer ellende te voorkomen.

Waarom de computer vervolgens X op imitaties van bekende levels trakteert is een groot raadsel, maar het is in ieder geval een handig excuus om opnieuw met oude bekenden als Chill Penguin, Wheel Gator en Storm Eagle af te rekenen. De extra rekenkracht van deze computer doet de oude bazen merkbaar goed, want ze zijn in de regel veel sterker dan ze op de Super NES waren.

Ik geef toe dat ik vreemd opkeek toen bleek dat ik op de GBC zowaar moeite moest doen om af te rekenen met types als Chill Penguin. Nou komt dat ook deels door de besturing en door het feit dat alles meer ruimte in beslag neemt op het GBC-beeldscherm. Maar de echte reden is dat deze pinguïn en zijn kameraden nou meer HP hebben als voorheen en jou meer schade berokkenen.

Het is een simpele manier om de moeilijkheid te verhogen, maar ergens kan ik het wel begrijpen. Mega Man X op de Super NES is ongelofelijk goed ontworpen, maar echt moeilijk is het niet. Als je diezelfde ervaring op de GBC zou nabootsen had je een game die spelers binnen de kortste keren hadden uitgespeeld. Capcom wist hier in ieder geval een beetje omheen te dansen door de moeilijkheid op te schroeven, alsmede door de game uit te smeren over drie moeilijkheden.

Je hebt verder geen moment het idee dat je ook maar iets anders speelt dan een imitatieproduct, maar het blijft in de kern wel een imitatie van twee klassiekers. Dat maakt het verder geen must-have, maar het is een aardige poging om de “moderne” Mega Man-ervaring naar een handheld te brengen. Op de muziek na dan, dat van begin tot eind van opvallend lage kwaliteit is.

Tegenwoordig is de game natuurlijk totaal overklast door Maverick Hunter X op de Playstation Portable, om nog maar te zwijgen over emulaties van de originele games op de Virtual Console. Het is dan eigenlijk ook alleen nog maar de moeite voor de allergrootste fans, die alles met de naam Mega Man gespeeld moeten hebben, ongeacht de kwaliteit.

Mocht je toch nog de kriebel voelen om met een 8-bit Mega Man X aan de slag te gaan dan skip je beter deze game en ga je rechtstreeks door naar Mega Man Xtreme 2. De GBC was niet lang genoeg op de markt om nog meer spin-offs te faciliteren, dus dat is meteen het enige alternatief op het systeem. Uiteraard heb ik die ondertussen ook al gedownload op mijn 3DS…

Mega Man Xtreme | GameBoy Color | 2000

Screenshots gesourced via Vizzed.com

Advertenties

2 gedachten over “Robots op zakformaat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s