Wereld vol geheimen

Secret of ManaHet duurde even, pak ‘m beet twintig jaar, maar dankzij de Super NES Classic Mini ben ik eindelijk opnieuw aan de slag gegaan met Secret of Mana. Een game met een legendarische soundtrack, zonnige graphics en een fantasievol avontuur. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een plezierige game. Of toch niet?

Hoewel ik Secret of Mana sinds mijn jeugd niet meer heb gespeeld ben ik in de loop der jaren wel herhaaldelijk in contact geweest met andere games in de serie. Mystic Quest, Sword of Mana, Seiken Densetsu 3 en zelfs Children of Mana heb op enig moment wel gespeeld. Niet alles was koek en ei, maar al met al koester ik warme herinneringen aan deze kleurrijke verzameling adventure games.

Wellicht dat het juist die fijne herinneringen zijn die me er lange tijd van weerhielden om Secret of Mana opnieuw te spelen. Dit was toch een van mijn persoonlijke hoogtepunten van de Super NES, mede dankzij het feit dat ik het altijd met mijn twee broers speelde. Zoiets geeft welke game dan ook enorm veel meerwaarde en die eerste keer zal altijd speciaal blijven.

Deze golf van stukjes over de Super NES Classic Mini zou echter niet compleet zijn zonder ook een verhaal over Secret of Mana. De Mini ondersteunt spijtig genoeg geen drie spelers tegelijkertijd, dus het grootste pluspunt van de game gaat bij voorbaat uit het raam. Een tweede speler kon ik op korte termijn ook niet regelen, dus moest ik in m’n eentje terug naar een tijd vol mana, geheimen, goede muziek en onnodig dierenleed!

Secret of Mana

Hoewel Secret of Mana ten tijde van release een spraakmakende verschijning was zullen maar weinig spelers geweten hebben dat het een vervolg was op de GameBoy game Mystic Quest – beter bekend als Final Fantasy Adventure in Amerika en Seiken Densetsu in Japan. Vooral die laatste titel is veelzeggend, want Secret of Mana heet in Japan gewoon Seiken Densetsu 2.

Die titel vertaalt grofweg naar De Legende van het Heilige Zwaard 2. Dat heilige zwaard is het Mana Zwaard dat de hoofdrolspeler na een ongeluk tijdens het spelen met zijn vrienden in een rivier vindt. De introtekst herinnert ons er nog aan dat dit zwaard onder tal van legendarische namen bekend is, waaronder Excalibur en Masamune. Maar het is toch echt vooral het Mana Zwaard.

Met dit wapen in de hand is het aan jou om de manabalans in de wereld te restaureren. Enige haast is hierbij geboden, want een ambitieus keizerrijk wilt gebruik maken van mana om een vernietigend wapen te maken. Als dat niet goed gekruide ingrediënten zijn voor een Japanse actie-RPG weet ik het ook niet, hoewel er natuurlijk meer bij een goede game komt kijken dan alleen een leuk verhaal.

Het avontuur begint in ieder geval veelbelovend. Zodra je de Super NES aanzet wordt je gegrepen door ijzersterke intromuziek, die langzaam opbouwt naar een dramatische ontlading terwijl drie jonge helden voor een gigantische boom naar passerende paradijsvogels staan te gapen. Het is een iconische openingsscène, die de grootsheid van het komende avontuur verraadt.

Secret of Mana

Na een kort introductie waarin je wegwijs wordt gemaakt in de spelwereld raak je al snel bevriend met een meisje en een zogeheten sprite child. Met z’n drieën bezoek je tal van kleurrijke locaties en ga je op de vuist met allerlei monsters. De presentatie van dit geheel is om van te smullen en Squaresoft mag met trots terugkijken op één van de meest bonte spelwerelden van het 16-bit tijdperk.

Die spelwereld komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Niet alleen was het gros van de monsters al voor Mystic Quest bedacht, maar de game begon het leven ook als het paradepaardje van de geannuleerde Super NES CD-ROM add-on. Het zou een game van epische proporties moeten worden, maar het noodlot had andere plannen met Secret of Mana.

Omdat Nintendo en Sony het niet eens konden worden over de rechtenverdeling van de CD-ROM add-on trok Nintendo er de stekker uit. Hierdoor was Squaresoft genoodzaakt om hun game in afgeslankte vorm op de Super NES uit te brengen. Dit proces liet merkbaar sporen na op het eindproduct, hoewel er zeker ook veel te bewonderen valt.

Iets waar iedereen het wel over eens zal zijn is de kwaliteit van de soundtrack. De Japanse componist Hiroki Kikuta raakt je op het titelscherm hard met zijn muziek en laat je vervolgens niet meer los. Secret of Mana is zeker niet de beste game op het systeem, maar de muziek is zo sterk dat je bijna zou denken dat het wel zo was.

Secret of Mana

Het superieure geluid kan echter een heel scala aan problemen niet verbloemen. Gevechten zijn real-time, maar draaien op random number generation; de vertaling komt niet lekker voor de dag dankzij spelfouten; de computer is vreselijk in het besturen van je partners; magische aanvallen worden soms niet uitgevoerd, ondanks dat je hiertoe opdracht gaf en ga zo maar door.

Als ik eerlijk ben is Secret of Mana maar een brakke game. Het wordt vaak vergeleken met andere adventure games op de Super NES zoals A Link to the Past en Illusion of Time, maar die games zitten ontegenzeggelijk beter in elkaar. Niet alleen vanwege kleine technische details, maar ook omdat het verloop van het avontuur in die games beter doordacht is dan hier.

Typisch voor een Squaresoft game is de duidelijke nadruk op roleplaying-elementen. Niet alleen heb je volledige controle over drie personages, maar de real-time gevechten zijn zoals gezegd gebaseerd op willekeurig gegeneerde cijfers. De schade die een aanval doet is nooit hetzelfde en soms doe je zelfs helemaal geen schade, ondanks dat je duidelijk contact maakt met een vijand.

Let wel dat dit an sich geen slechte zaak is. Squaresoft is nou eenmaal een RPG powerhouse, dus het is logisch dat deze adventure game iets meer naar het RPG-genre neigt. In hun haast om de game op de Super NES uit te brengen raakte men de balancering hiervan echter een beetje uit het oog. Secret of Mana is bij vlagen een grindfestijn – en dan heb ik het niet over die datingapp.

Secret of Mana

Wie niet constant bezig is om alle vijanden in zijn of haar pad te verpulveren bouwt langzaam maar zeker een tekort aan experience points op, waardoor ie vroeg of laat te zwak is om bepaalde bazen te verslaan. Dit met het gevolg dat je alsnog veel tijd kwijt bent om de schade in te halen. In een of andere lullig veldje bijen en planten kapotslaan zodat je na een kwartier sterk genoeg bent om een draak te doden voelt toch aan als verspilling van je leven, dus dat is minder.

Deze noodzaak om steeds maar te vechten verbloemt bijna dat de game verder niks te bieden heeft. Het sprookjesachtige verhaal stuwt je van de ene uitdaging naar de volgende, maar je hersens worden hierbij niet noemenswaardig geprikkeld. Gewoon arriveren op de plek des onheils, je verstand op nul zetten en beuken maar. Tot op zekere hoogte gaat deze vlieger ook voor menig andere videogame op, maar Secret of Mana heeft toch een hoog denken-niet-vereist-gehalte.

Wat dit betreft hebben die andere adventure games die ik eerder noemde toch een streepje voor. A Link to the Past is een aaneenschakeling van logicapuzzels verkleed als een ouderwets sprookje, terwijl Illusion of Time een relatief simpele manier van spelen in ieder geval nog afwisselt met emotionele setpieces en onverwacht volwassen thema’s in het verhaal.

Ondanks het opvallende gebrek aan diepgang in Secret of Mana heeft het echter wel degelijk zo zijn momenten. Neem bijvoorbeeld de ontmoeting met de kerstman. Hij kreeg het gevoel dat kinderen hun geloof in hem waren verloren, waardoor hij in een daad van wanhoop manamagie probeerde te bemachtigen. Dit leidde tot de nodige problemen op de Noordpool, die jij natuurlijk mag oplossen.

Secret of Mana

De aanwezigheid van de kerstman is tekenend voor het contrast tussen de overduidelijke fantasysetting en een handjevol herinneringen aan een herkenbaar verleden. Zo is er ook nog een tempel die acht artefacten herbergt, zogenaamde veedios. Dit zijn video’s uit een ver verleden, waarvan een paar naar echte gebeurtenissen in onze tijd verwijzen.

Ook noemenswaardig is een van de latere dungeons waarin je onder de grond onmiskenbaar een metrostation tegenkomt. Er staat zelfs nog een trein, met hierin allemaal zombies. Aangezien de game in Japan is gemaakt zal het me niks verbazen als dit stukje verkapte kritiek is op de emotieloze omgang van reizigers in een metro. Maar het is hoe dan ook een opmerkelijke plek voor een game waarin vooral fantasie en magie de boventoon voeren.

Tegelijkertijd is het ook makkelijk om juist kritisch te zijn op deze dungeon. Het is namelijk het begin van de endgame, waarin je van de ene timesink naar de andere wordt geslingerd. De game valt op een gegeven moment enorm in herhaling en presenteert alleen nog maar simpele bazen om te verslaan. Dit ondermijnt de vaart die tot dat moment in het verhaal zit, net nadat de hele spelwereld zich voor je opent.

Dit is des te erger omdat je op dat moment net een draak hebt bemachtigd waarmee je vrijelijk over de worldmap kan bewegen. Je nieuwe huisdier Flammie vliegt met de souplesse van Captain Falcon in F-Zero over een mode-7 ondergrond, die net genoeg detail toont om de verschillende locaties in de wereld herkenbaar te maken. De code waar de game op draait mag dan wel niet optimaal zijn, maar op dit punt heeft programmeur Nasir Gebelli toch weer puik werk geleverd.

Secret of Mana

En als we het toch over de makers hebben, de sprite- en achtergrondartiesten verdienen ook zeker een dik compliment. De meeste monsters kennen we nog van Mystic Quest, maar de Super NES blaast deze beestjes op indrukwekkende wijze nieuw leven in. Ze zien er vaak veel te schattig uit om zomaar dood te maken, iets dat nog erger wordt gemaakt als ze bij hun dood in een stapel botten uit elkaar spatten.

Een punt waarop de game regelrecht innoveerde was het zogenaamde ringmenu. Hierbij worden de meest standaard opties die je in een RPG menu zou verwachten simpelweg in een cirkel boven je personage getoond, waardoor je de belangrijkste punten met gepaste snelheid kan bereiken. De kracht van dit systeem komt vooral sterk naar voren bij het aansturen van je partners, die niet autonoom magie en items kunnen gebruiken.

Op individuele punten doet de game het dus zo slecht niet. Maar ze komen slechts tot een haperend geheel samen. Het ziet er goed uit, het klinkt goed en het idee van een multiplayer adventure-RPG was goed. De uitvoering was helaas minder dan perfect, om het aardig uit te drukken, waardoor het als geheel toch ietwat verjaard aanvoelt.

Toch ben ik blij dat ik het weer eens gespeeld heb na al die jaren. Met een reputatie als deze mocht het sowieso niet ontbreken op de Mini en het scheelt dat je het in ieder geval met één ander persoon kan spelen als je daar zin in hebt. Het kon helaas niet opboksen tegen de herinneringen uit m’n jeugd, maar bij vlagen sprong die oude vonk toch over. Of ik de game ooit nog een derde kans ga geven valt te betwijfelen, hoewel die PS4 remake wellicht interessant is…

Secret of Mana | Super NES Classic Mini | 1993

Secret of Mana

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

8 gedachten over “Wereld vol geheimen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s