Superdood

Super Ghouls 'n GhostsEen jaar of tien geleden kwam m’n broertje opscheppen dat ie Super Ghouls ’n Ghosts had uitgespeeld. Dat kon ik altijd maar moeilijk geloven, want het is een absurd moeilijke game. Nu kan ik echter hetzelfde zeggen, want op de Super NES Classic Mini is het eindelijk gelukt!

Ik vrees dat ik echter nog steeds iets van een minderwaardigheidscomplex heb. Niet alleen speelde m’n veel jongere broertje het veel eerder uit, hij deed dat ook op een echte Super NES. Zo eentje waarin je eerst nog even moest blazen voordat ie de cartridge herkende. In vergelijking ben ik maar een watje, met m’n emulatiedoos. En dan heb ik natuurlijk ook nog gebruik gemaakt van savestates.

Wat kan ik zeggen? Nu ik ouder en wijzer ben zie ik het nut van savestates wel in. Ik heb niet de hele dag de tijd om zo’n game uit te spelen, dus als ik na veel ploeteren klaar ben met een level is het wel zo handig om een snapshot te maken die je de dag erna weer verder speelt. Het druist misschien tegen de ongeschreven regels van de speelhal in, maar als een game mij om de haverklap in een geraamte verandert dan kan ik daar niet echt mee zitten.

Sowieso doet dit moderne hulpmiddel verder niks af aan de algehele ervaring. In tegendeel. Zonder savestates was ik misschien nooit blijven proberen om de prinses te redden van een pijnlijk noodlot. Traditiegetrouw werkt alles in deze morbide actiegame je tegen. Zombies, wolven, reuzen, plankton, bloemen… De dood staart je constant in de ogen en is minstens net zo lelijk als de Westerse boxart.

Super Ghouls 'n Ghosts

Omdat Capcom de game met een donkere creativiteit benaderde is het nog steeds erg leuk om te spelen. Een ultramoeilijke game leuk vinden klinkt een beetje tegenstrijdig, maar ik heb genoten van de helse reis die Arthur af moest leggen – grotendeels gekleed in slechts zijn onderbroek. De titel doet een deluxe versie van Ghouls ’n Ghosts vermoeden, maar het is een compleet nieuwe creatie. Eentje die flink voortborduurt op zijn illustere voorgangers, dat wel.

Zo is een deel van de graphics rechtstreeks overgenomen uit de arcadegame Ghouls ’n Ghosts. Mede hierdoor ziet de game erg sfeervol uit. Levels vol dood en verderf wekken de indruk dat de Super NES capabel genoeg is om echte arcadekwaliteit te leveren, hoewel incidentele slowdown die illusie dan weer verstoort. Voor een game van deze leeftijd is dat echter makkelijk door de vingers te zien.

Wat erg opviel tijdens het spelen is dat de bonte achtergronden en monsters zo uit een Disneygame konden komen. Dat zal geen toeval zijn, want Capcom was in die tijd hofleverancier van Disneygames op de Super NES. Super Ghouls ’n Ghosts voelt een beetje aan als het demonische broertje van de Magical Quest games en dat zegt toch wel wat over de hoge kwaliteit van de graphics.

Om nog maar te zwijgen over de audio. Het typische Ghouls ’n Ghosts openingsnummer ontbreekt natuurlijk niet in het eerste level, waar je genadeloos wordt aangevallen door zombies. De game heeft een typische Capcom sound, die meteen herkenbaar is voor fans. De muziek werkt opvallend goed in combinatie met de graphics, waardoor alle zeven levels erg memorabel zijn.

Super Ghouls 'n Ghosts

Maar als er één ding bovenal blijft hangen na het spelen van de game dan is het natuurlijk de hoge moeilijkheid. Consolegames werden in die tijd vaak gezien als iets voor kinderen, maar dit is alles behalve child’s play. Alle lof voor iedereen die level 1 weet uit te spelen, laat staan de rest van deze martelgang. Om het echte einde te zien moet je alle zeven levels zelfs twee keer uitspelen, wat een klus van jewelste is.

Deze nare streek vindt zijn oorsprong in Ghosts ’n Goblins in de speelhal. Daar was het een opzichtige poging om twee keer zo veel geld uit de spelers te kloppen. En laten we eerlijk zijn, het heeft niks te zoeken in een consolegame. Dankzij een speciaal wapen is de tweede tour niet zo moeilijk als de eerste, maar het voelt aan als pure tijdverspilling. Duidelijk een gevalletje misplaatste nostalgie van de makers.

Gelukkig keek Capcom niet alleen naar het verleden. Vergeleken met de vorige game kan je hier niet met je wapen omhoog schieten, maar wel een dubbele sprong maken. Dit dient in de praktijk als een soort noodrem waarmee je op het laatste moment over een vijand kan springen, hoewel er ook tal van platforms zijn waarbij je nauwkeurig twee sprongen moet timen om levend de overkant te bereiken.

Voor de rest sleutelde men niet aan de opzet van Ghouls ’n Ghosts. Rode kistjes met waardevolle wapens verschijnen nog steeds door op specifieke plekken te wandelen en er zijn wederom een paar broodnodige upgrades voor je fragiele harnas te vinden als je maar goed zoekt. Checkpoints keren ook terug, zodat je nog enig houvast hebt terwijl je stapsgewijs naar het einde van de game ploetert.

Super Ghouls 'n Ghosts

Eigenlijk is het nog best verrassend dat een game van deze moeilijkheid op de Super NES Classic Mini staat. Savestates maken de uitdaging behapbaar, maar ik kan me voorstellen dat het genadeloze ontwerp voor veel jongere spelers compleet buitenaards is. Op het incidentele verschijnen van een wapen of harnas na sta je er helemaal alleen voor, iets dat in moderne games wel anders is.

Maar wellicht dat deze genadeloze speelstijl ook begin jaren 90 al aan zijn einde was. Super Ghouls ’n Ghosts kreeg immers pas op de Playstation Portable een vervolg. Deze Ultimate Ghosts ’n Goblins was echter een passieproject van de bedenker van de serie, dus het is maar de vraag hoeveel mensen er echt nog op zo’n game zaten te wachten. Ik heb ‘m in ieder geval nooit uitgespeeld, daar was het veel te moeilijk voor.

Het is jammer dat Capcom verder niks bijzonders meer heeft gedaan met de serie. Arthur en zijn kwelgeest Firebrand doken onlangs nog op als speelbare personages in Marvel vs Capcom Infinite, maar dat lijkt eerder toeval te zijn dan een weloverwogen poging tot een comeback. Het potentieel voor een geïnspireerde actiegame is er zeker, maar niemand lijkt er interesse in te hebben om deze te maken.

En dus zijn we aangewezen op systemen als de Super NES Classic Mini om de herinnering levend te houden. Voor diehard fans is er ook een GameBoy Advance versie van Super Ghouls ‘n Ghosts, waarin ook elementen uit Ghosts ’n Goblins en Ghouls ’n Ghosts zijn toegevoegd. Ondanks mijn voorliefde voor dat systeem heb ik die overzetting nooit nog gespeeld. Misschien dat ik daar eens verandering in moet brengen…

Super Ghouls ’n Ghosts | Super NES Classic Mini | 1991

Super Ghouls 'n Ghosts

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

5 gedachten over “Superdood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s