Op de blote vuist

3D Streets of RageNa het uitspelen van Samus Returns slingert hier een 3DS rond die niet van mij is. Een gegeven paard moet je niet in de bek kijken, dus snuffelde ik laatst eens in de downloads die erop staan. Daar kwam ik zowaar een paar 3D Classics van Sega tegen, waaronder 3D Streets of Rage! Dat is interessant.

Laat die 3D Classics nou net de reden zijn waarom ik al jarenlang met de 3DS aan de slag wilde gaan. Sega staat toch vooral bekend om haar low-budget ROM compilaties, die in het verleden niet altijd even fraaie resultaten opleverden. Voor de 3D Classics gooide men het roer echter om. Deze games werden in samenwerking met M2 ontwikkeld, wat eigenlijk een garantie voor succes is.

M2 staat natuurlijk bekend om hun toewijding aan authenticiteit. Klein probleem met de 3DS was dat de hardware niet krachtig genoeg is om de games in de 3D Classics line-up perfect te emuleren. Hierdoor was men genoodzaakt om een nieuwe, gespecialiseerde 3D engine te maken. Deze kwam er in de vorm van de GigaDrive, waarmee accurate overzettingen én een 3D effect gerealiseerd konden worden.

In deze indrukwekkende line-up is Streets of Rage een opvallende verschijning. Het is immers een 2D game die ongebruikelijke perspectieven gebruikt om diepte te simuleren. Het was schijnbaar een helse klus voor M2 om deze graphics een overtuigend 3D effect mee te geven, iets waarover je meer kan lezen in dit interview op de Sega website waarin de makers uitgebreid vertellen over de problemen die ze tegenkwamen tijdens het ontwikkelen van de game.

3D Streets of Rage

Iets dat doorklinkt in bovenstaand interview is dat men veel moeite stak in “slechts” Streets of Rage. En inderdaad, het originele Streets of Rage is een relatief eenvoudige beat ‘em up, zeker als je het naast zijn legendarische opvolger legt. Toch heb ik de game met veel plezier gespeeld. Het heeft een heel andere flow vergeleken met zijn opvolger, eentje die op zijn eigen manier best plezierig is.

Meer dan in bijvoorbeeld Golden Axe of Final Fight kan je Streets of Rage op een bepaalde manier spelen waarbij alles in jouw voordeel uitpakt. Als je vijanden met een bepaald ritme in hun hitstun vastpint krijg je een soort Groene Golf-effect, waarbij je zorgeloos het ene stoplicht na het andere passeert. Sommige spelers zullen dit als te makkelijk ervaren, maar ik kan deze flow wel waarderen.

Je speelt een game als deze immers om zoveel mogelijk tuig af te maken. Erg veel diepgang hoef je niet te verwachten van een console beat ‘em up uit 1991, dus als je dit kan doen door het juiste ritme te vinden des te beter. Streets of Rage speelt een stuk minder frustrerend dan Golden Axe op hetzelfde systeem en dan heb je ook nog eens die lekkere soundtrack om van te genieten.

Het is met name de muziek die Yuzo Koshiro componeerde waardoor de game ook nu nog goed te pruimen is. Deze man deed z’n best om spelers de indruk te geven dat ze op een technofeest eind jaren 80 waren, iets dat de spelervaring als geheel naar een hoger niveau tilt. De combinatie van hersenloze actie en opzwepende muziek werkt erg goed, waardoor je het ook nu nog met een glimlach op je gezicht speelt.

3D Streets of Rage

Ook mooi zijn de hevig gedateerde personages. Je speelt als één van drie jonge ex-politieagenten, die uit frustratie het heft in eigen handen nemen om hun stad van Mr. X te verlossen. Ze zien er niet echt uit als traditionele ordehandhavers, hoewel excessief politiegeweld ze zeker niet vreemd is. Dat is maar goed ook, want je kan geen stap zetten in deze stad zonder lastig gevallen te worden door tuig.

Typerend voor een oude beat ‘em up is dat de vijanden allemaal gebaseerd zijn op makkelijk herkenbare stereotypes zoals punkers, SM-vrouwtjes met een zweep en dikzakken die vuur spuwen. Om nog maar te zwijgen over Mr. X zelf, die zo uit een straight-to-video film van Steven Seagal had kunnen komen. Hij is zo indruk van jouw gewelddadige optreden dat ie je spontaan aanbiedt om zijn rechterhand te worden als je zijn kamer betreedt.

Dat moet je natuurlijk niet willen, want misdaad loont niet. Zeker niet in een game als deze, waarin je oneindig veel continues hebt om de klus mee te klaren. Credit feeden is echter niet ideaal, want elke keer als je een gratis continue gebruikt stopt de teller van de highscore. Beter speel je het met een goede vriend, zodat je niet alleen de pret verdubbelt, maar je ook veel minder continues nodig hebt.

Maar dan moet je in dit geval natuurlijk wel eerst iemand met een 3D Classic versie van deze game vinden, wat nog wel eens lastig kan zijn in de praktijk. Ik ken zelf in ieder geval maar weinig mensen die nog een traditionele handheld gebruiken tegenwoordig en die paar mensen die wel een 3DS hebben zullen eerder Streets of Rage 2 downloaden dan het origineel.

3D Streets of Rage

Ah, ik zou bijna nog vergeten om ook iets over het 3D effect te melden. Dat is immers de hele reden dat Sega de game een tweede leven heeft geschonken. Aan de ene kant werkt het wel, maar omdat ik een beetje het gevoel had dat ik naar papieren poppetjes in een schoenendoos zat te kijken zette ik het op een gegeven moment maar uit. Het is een leuke gimmick, maar zeker geen noodzaak.

Dat geeft verder ook niet, want ook zonder dit effect is het nog steeds een vermakelijke game. Ik ervaarde het spelen ervan een beetje als het opgraven van een tijdscapsule. De inhoud is erg gedateerd, maar zodra je het speelt komen er allerlei nostalgische gevoelens naar boven. Tevens viel het me op hoezeer het een directe blauwdruk is voor deel 2, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Toch mooi dat ik de game even opnieuw kon ervaren op m’n geleende 3DS. Want hoeveel games zijn er nou waarin je een back-up aanval kan gebruiken waarbij de politie het scherm komt ingereden en dan een bazooka afvuurt? Kijk, dát is nog eens een videogame. Helaas keerde deze aanval niet terug in het vervolg, maar dat is meteen een goede reden om het origineel niet helemaal af te schrijven!

[3D Streets of Rage | Nintendo 3DS | 2013]

3D Streets of Rage

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “Op de blote vuist

  1. Pingback: Mooie bijl, nieuw? | patraversus

  2. Pingback: Gouden bijl: kunst of kitsch? | patraversus

  3. Pingback: Ouderwets beuken | patraversus

  4. Pingback: Een goed pak slaag | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s