Avontuur op zakformaat

Sonic the Hedgehog: Pocket AdventureFans van handhelds konden in 1999 moeilijk om de NeoGeo Pocket Color heen. SNK was erop gebrand om een succes van het systeem te maken, met als commercieel hoogtepunt de release van Sonic the Hedgehog Pocket Adventure – in de volksmond ook wel Sonic Pocket Adventure genoemd.

Een game als Sonic kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen. SNK en Sega waren ooit rivalen in de speelhal, maar met het inkrimpen van deze markt moesten ze flink aan de bak om elders mainstream appeal te vinden. Sega zette in op hun Dreamcast, terwijl SNK met de NGPC de aanval opende op de GameBoy. Beide systemen konden op lovende kritieken rekenen, maar grote successen bleven uit.

Desondanks wisten SNK en Sega een trouwe niche uit te kerven. Beter nog, de Dreamcast en NGPC bleken elkaar goed aan te vullen. Het waren toch vooral fans van arcadegames die interesse toonden in deze systemen, waardoor er een zekere overlap was. Geld moet je niet op de tafel laten liggen, dus verschenen er binnen de kortste keren SNK titels op de Dreamcast en Sega titels op de NGPC.

Van die Sega games was het vooral Sonic Pocket Adventure dat veel stof deed opwaaien. Nintendo kon buigen op Pokémon en Mario om hun GameBoy Color in het collectieve geheugen van de jeugd te houden, maar Sega had met Sonic een geduchte concurrent in handen. Dit egeltje had met name in Amerika een goede naam opgebouwd, iets dat vertaalde in automatische interesse in de NGPC.

Het was pas de tweede keer dat Sonic op een niet-Sega systeem verscheen. Zijn eerdere uitstapje naar de kansloze Game.com was verder niet noemenswaardig, maar Sonic Pocket Adventure had het grote voordeel dat het zichtbaar op Sonic the Hedgehog 2 is gebaseerd. Een betere deal had SNK niet kunnen sluiten en Sonic wist zoals verwacht voor een kort moment alle ogen op de NGPC te vestigen.

Wat volgde was een soort hysterie waarbij fans van het systeem eventjes het spoor bijster raakten. Sonic verzoop in de lovende kritieken, met als twijfelachtig hoogtepunt een 10 van IGN. Betere reclame kon je niet krijgen, maar was deze universele lofzang eigenlijk wel terecht? Dat is een goede vraag en ik hoop met dit stukje een evenwichtig antwoord te vinden.

Het is natuurlijk makkelijk om 17 jaar later de game af te gaan kraken. Het zit bomvol slowdown, de framerate heeft af en toe issues en die physics waar de oude Sonic games bekend om staan worden niet echt overtuigend nagebootst. Dat zijn zwaarwegende punten van kritiek, waar ik later nog op terugkom, maar er zijn wel degelijk ook een heleboel zaken goed uitgevoerd.

Zo voelt het tot op zekere hoogte aan als een authentieke Sonic game. Bij het opstarten wordt je begroet door de bekende SEGA aankondiging die je van de Mega Drive games kent, waardoor je instinctief weet dat het wel goed zit. De game speelt verder als een remake van Sonic the Hedgehog 2, dat algemeen toch bekend staat als de beste klassieke Sonic game.

Van de originele game hebben zes zones de overstap van Mega Drive naar de NGPC overleefd, ieder opgedeeld in twee acts. Hill Top, Mystic Cave en Oil Ocean ontbreken helaas, maar dan heb je nog steeds twaalf levels met een redelijk gehalte aan onderlinge variatie. De eigen identiteit van de game wordt verder versterkt door de nieuwe layout van de terugkerende levels.

Zo lijkt Neo South Island in eerste instantie op Emerald Hill Zone uit Sonic 2, maar wie goed oplet ziet ook elementen uit Green Hill Zone en Palmtree Panic uit respectievelijk Sonic the Hedgehog en Sonic CD. Het is eigenlijk een typische handheldversie van een consolegame, waarbij bekende elementen op een nieuwe manier aan elkaar worden geplakt.

Opvallend is dat de muziek vrijwel exclusief uit Sonic 3 en Sonic & Knuckles komt. Het is gissen naar de reden hiervoor, hoewel de deuntjes nog verrassend goed bij de levels passen. Elke act heeft zijn eigen achtergrondmuziek, wat voor de nodige cognitieve dissonantie zorgt als je erg gewend bent aan het spelen van Sonic 2 met de traditionele achtergrondmuziek.

Typerend is het feit dat je met de moderne Sonic speelt. Tegenwoordig wordt zijn moderne design gelijk gesteld aan slechte games, maar in 1999 had deze nog wat krediet. De kleine sprite is in-game natuurlijk niet echt te onderscheiden van de ouderwetse Sonic, maar het bonte artwork herinnert je er in de menu’s en cutscenes maar al te graag aan dat je met de moderne Sonic speelt.

In die kleurige menu’s kom je trouwens ook de mogelijkheid tegen om de game tegen een vriend te spelen. Als fan van de vechtgames op het systeem ontkwam je natuurlijk niet aan het kopen van een linkkabel en SNK speelde hier handig op in met Sonic. Koppel twee NGPCs aan elkaar en je kan tegen elkaar racen om als eerste een level uit te spelen of als eerste een x aantal ringen te verzamelen.

Het is echter tijdens deze multiplayer sessies dat je flink met de neus op de feiten wordt gedrukt en de nodige slowdown moet tolereren. Je zou kunnen zeggen dat Sonic te snel is voor de hardware waarop ie loopt, want de vlotte flow van de game wordt regelmatig onderbroken door slowdown als je weer eens ringen verliest of door een framerate dipje bij hoge snelheden.

Deze technische problemen zijn zeker niet beperkt tot de multiplayer modi en gooien ook roet in het eten als je de game in je eentje speelt. De NGPC lijkt in de problemen te komen zodra er meerdere sprites in beeld zijn, iets dat vanzelf gebeurd zodra je geraakt wordt door een vijand en al je ringen verliest. Op zo’n momenten mis je de “blast processing” van de Mega Drive toch wel een beetje.

Wat verder niet helpt is dat die befaamde Sonic physics hier worden nagebootst, maar duidelijk niet hetzelfde zijn als in de oude console games. Nou moet dit ook weer niet als een vreselijk mankement worden gezien – de game speelt op zijn eigen manier nog steeds behoorlijk – maar ik kan niet ontkennen dat ik liever Sonic 2 op de Mega Drive speel dan op de NGPC.

Ik kan me om bovenstaande redenen dan ook niet echt aan de indruk onttrekken dat Sonic Pocket Adventure vooral een overwinning was voor de PR afdeling van SNK. Het is zeker geen cynische cash-in die op misplaatste nostalgie teert, maar tegelijkertijd is het ook geen speciale game als je het naast het bronmateriaal legt. Ik zie het zelf in ieder geval meer als een luchtig tussendoortje.

De ongenaakbare reputatie dat het in de loop der jaren heeft opgebouwd lijkt het vooral aan het hoge “wow, een nieuwe Sonic game!” gehalte te danken. Het is nog steeds noemenswaardig omdat er niks vergelijkbaars is voor het systeem, maar dat maakt het natuurlijk niet automatisch een van de betere Sonic games, of zelfs een goede game in het algemeen.

Ondanks de minpunten kan je wel duidelijk merken dat het met de beste bedoelingen was gemaakt. Sonic Pocket Adventure presenteert Sonic 2 in een nieuw daglicht, met een handjevol extra’s zodat het net lang genoeg weet te vermaken voor een korte reis waarop je even een handheld nodig hebt. Wellicht dat de titel de game nog het beste in een notendop samenvat.

[Sonic the Hedgehog Pocket Adventure | NeoGeo Pocket Color | 1999]

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Avontuur op zakformaat

  1. Pingback: Match van het millennium | patraversus

  2. Pingback: Razende samoerai | patraversus

  3. Pingback: Gevecht zonder bezieling | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s