Hersenloos aanvallen

Rush'n AttackKonami zette in de jaren 80 zo’n beetje alles dat los- en vastzat over naar de NES. Men beschikte in die tijd over een ruime catalogus aan MSX- en arcadegames, waarmee ze makkelijk munt konden slaan uit de populariteit van Nintendo’s console. Heel wat games kregen een tweede of derde leven, waaronder het bikkelharde Rush’n Attack.

Rush’n Attack blijft een intrigerende game, al was het maar vanwege de foute naam. De originele arcaderelease vatte het erg letterlijk op en stuurde een enkele Amerikaanse groene baret eropuit om zoveel mogelijk Sovjet soldaten neer te steken. De dubbelzinnigheid van de titel is best geniaal, hoewel ik me kan voorstellen dat men in Rusland dit een minder geslaagde woordspeling vond.

Toen het tijd was om de game naar de Famicom te porten werd het flink onderhanden genomen. Of het beleid was van Nintendo om arcadegames meer diepgang te geven op hun systeem weet ik niet, maar feit is dat veel favorieten uit de speelhal een flinke metamorfose ondergingen voor hun consoledebuut. Een goede zaak in het geval van Rush’n Attack, waarin het aantal levels van vier naar maar liefst zes werd opgekrikt.

Oké, nou is zes levels nog steeds niet erg indrukwekkend. Maar troost je met de gedachte dat je weken zoet bent met het memoriseren van deze helse missie als je een kans wilt maken om de nucleaire ondergang van de wereld te voorkomen. Het is ook op de console een meedogenloze game, waarin je commando kansloos sterft zodra een vijand hem aanraakt.

Rush'n Attack

Nou mag het gezegd worden dat deze vijanden hun werk niet erg serieus lijken te nemen. Ze doen aan color coding, wat wil zeggen dat bruine troepen hersenloos op je afstormen, rode soldaten een jumpkick doen als ze in de buurt zijn en dat alleen de zeldzame gele soldaten daadwerkelijk een pistool op zak hebben om je mee neer te schieten. Wat ze aan intelligentie tekortkomen maken ze echter goed met hun aantal, want de game biedt nauwelijks momenten van rust.

Om het hoofd boven water te houden zijn er speciale soldaten waarvan je een wapen kan stelen. Deze wapens hebben zeer beperkte munitie, maar het is altijd fijn om met een raket een weg te banen door een groep idioten die op je komt afgestormd. Nog waardevoller dan deze materiele hulp is het feit dat je de game met een vriend kunt spelen, waardoor de kans op succes zowaar verdubbelt.

De grootste achilleshiel uit de arcaderelease steekt echter ook hier zijn pijnlijke kop op. Dat de game weinig genade kent is nog tot daaraan toe. Zoiets verwacht je toch min of meer van een arcadegame. Je missie wordt echter onnodig bemoeilijkt door de besturing. Springen doe je namelijk door omhoog te drukken op de d-pad. Dat was in de speelhal al frustrerend en is het hier nog steeds. Erger nog is dat je ook aan ladders blijft plakken als je springt, waardoor vijanden alle kans hebben je te pakken.

De moeilijkheid zal weinig spelers aanstaan, hoewel de game niet geheel zonder charme is. Het spritewerk is typisch Konami en doet sterk denken aan Castlevania II – Simon’s Quest. Een leuke vernieuwing is dat elke level nou een andere groep soldaten heeft. In het eerste level neem je het nog op tegen de bekende Sovjets, maar hierna kom je ook mariniers tegen en Westers-ogende troepen. Het geeft de game een beetje visuele variatie en is een leuke touch.

Rush'n Attack

Het Konamigevoel wordt verder versterkt door de muziek, dat onmiskenbaar is. Elke developer had in die tijd een eigen geluid en Rush’n Attack klinkt mij in de oren als games als Teenage Mutant Ninja Turtles en Jackal. En over het Konamigevoel gesproken, check die typische boxart met de bekende zilveren strepen. Rush’n Attack is echt een product van zijn tijd, zowel in de goede als de slechte zin.

Maar goed, zit er eigenlijk nog wel iemand te wachten op deze game tegenwoordig? Dat is lastig te zeggen, maar het is positief dat je het met twee spelers kan spelen en dat er meer levels zijn dan in de arcadeversie. Aan de andere kant is het niet alleen een zeer gelimiteerde game, maar nog eens eentje die ongelofelijk moeilijk is. Ik moest in ieder geval savestates gebruiken om bij het einde te komen zonder door al m’n continues heen te branden.

Wil je Rush’n Attack toch een kans geven dan kan je het beste op de GBA terecht, waar je Konami Collector’s Series: Arcade Classics aantreft. Hierop staat een overzetting van de arcadeversie die is aangevuld met de extra levels en multiplayer uit de de NES versie. Zo heeft Konami met terugwerkende kracht de originele game toch nog verbeterd, ook al zullen weinig mensen hiervan op de hoogte zijn.

Wie liever met een andere oorlogsgame van Konami op de NES aan de slag gaat heeft verder nog keuze te over. Contra, Jackal, Metal Gear, Snake’s Revenge: oorlog was big business in de jaren 80. Persoonlijk raad ik Contra en Jackal aan, want Metal Gear is op zijn eigen manier niet veel fraaier dan Rush’n Attack – hoewel je van laatstgenoemde in ieder geval wel kan zeggen dat het op zijn eigen manier het originele werk overtrof. Daar salueren we voor!

[Rush’n Attack | NES | 1987]

Rush'n Attack

Screenshots gesourced via Mobygames

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Hersenloos aanvallen

  1. Pingback: Klaar voor de aanval | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s