De kunst van het verfijnen

Mega Man 5Als we de nostalgiebril even afdoen dan is Mega Man 5 toch zeker de beste Mega Man game op de NES? Ik weet dat het qua muziek niet kan tippen aan de iconische deuntjes van deel twee en drie, maar dit is toch zeker alles wat je van een Mega Man game mag hopen?

Ik meen bovenstaande oprecht. Als iemand mij zou vragen welke Mega Man game ie echt gespeeld moet hebben op de NES dan zou het vijfde deel mijn aanrader zijn. Deze game straalt waar Mega Man 4 eerder nog haperde en verfijnt de formule dermate dat het de beste aspecten van de klassieke Mega Man 2 en 3 belichaamt evenals de hoopvolle ambitie van zijn directe voorganger.

Toch gooit de game tegenwoordig nergens hoge ogen. De reden hiervoor is vermoedelijk omdat het wel heel laat in de levenscyclus van de NES uitkwam. In Europa lag ie pas in de lente van 1993 in de schappen, waar het qua mindshare moest opboksen tegen concurrentie op de Mega Drive en Super NES. Met dat in het achterhoofd is het logisch dat veel mensen de zoveelste Mega Man gewoon in het rek lieten liggen.

Ik was zelf in die tijd echter bezig met een inhaalslag qua NES games en het duurde niet lang eer het op mijn radar verscheen. Mega Man 2 was met stip mijn favoriete NES game, dus het was logisch dat ik ook de rest van de serie wilde hebben. Van The Wily Wars op de Mega Drive tot het vijftal GameBoy games: ik hamsterde in die tijd uiteindelijk alles bij elkaar, inclusief de vijfde NES game.

Mega Man 5

Mijn mening over Mega Man 5 is door de jaren heen nauwelijks veranderd. Ik ben het hooguit meer gaan waarderen. Onlangs speelde ik het weer eens helemaal uit op m’n gehackte NES Classic Mini, wat ouderwets genieten was. De game is fris, toegankelijk en zit simpelweg goed in elkaar. Het is alsof alle puzzelstukjes hier eindelijk op de juiste plek vallen.

Wellicht de beste manier om de game te typeren is als “Mega Man 4, maar dan beter.” Keiji Inafune gaf in een interview ooit toe dat men met de vierde game eigenlijk alle creatieve doelstellingen al had bereikt en dat de nieuwe game vooral de puntjes op de i moest zetten. Nou, dat is goed te merken. Mega Man 5 spiegelt zich strak aan zijn directe voorganger, maar overtreft het op alle punten.

Belangrijk zijn de aanpassingen aan de Mega Buster. Een volledig opgeladen schot is nou groter dan eerst, zodat je er makkelijker vijanden mee kan raken. Om dit te balanceren verlies je een charge bij elk contact met een vijand, waarna je het pas na een seconde weer kan opladen. Het is een degelijke poging om de Buster een beetje te balanceren, waardoor ie niet zo overpowered is als voorheen.

Men stond ook duidelijk stil bij de wapens die je van de Robot Master kan stelen. In de vorige game had je deze zelden tot nooit nodig, iets dat toch niet de bedoeling kon zijn. In het originele Mega Man en Mega Man 2 had je wapens die overduidelijk beter waren dan de rest en Capcom had sindsdien grote moeite om een juiste balans tussen leuk om te gebruiken en veel te sterk te vinden.

Mega Man 5

Wat dit betreft komt Mega Man 5 in ieder geval beter voor de dag dan zijn voorganger. Ook hier zijn de meeste wapens slechts situationeel handig, maar ze hebben in ieder geval leuke effecten waardoor je ze wilt uitproberen. Zo kan je met de Gravity Hold alle vijanden uit het scherm zuigen, met de Charge Kick pijnlijke slidings maken en met de Power Stone een aantal stenen het beeld in slingeren.

In het verlengde hiervan is de toevoeging van Beat, een vogeltje dat als een hittezoekend projectiel op vijanden afvliegt. Dit pietje krijg je niet zomaar en je zal eerst in de acht levels van de Robot Masters letters moeten vinden om het woord MEGAMANV mee te spellen. Niks mis met een beetje zelfpromotie, des te meer als je op deze manier een beetje herspeelwaarde aan de game toevoegt.

Wellicht het allerbelangrijkste is dat men de moeilijkheidscurve heeft geperfectioneerd. Na vier games had Capcom genoeg oefening om de ideale balans hierin te vinden en wat mij betreft zijn ze geslaagd. De acht standaardlevels zijn voor iedereen haalbaar, het fort van Proto Man is al iets lastiger en het wordt pas moeilijk in het fort van Dr. Wily. De game wordt wel eens als te makkelijk afgeschilderd, maar volgens mij is de moeilijkheid precies goed.

De game zit zo in elkaar dat je lekker vlot door de levels kunt bewegen, zodat die Robot Masters nooit te lang op zich laten wachten. Qua moeilijkheid doen deze sterk denken aan die uit Mega Man 2, wat betekent dat ze met wat oefening goed te doen zijn. Het rappe verloop van de game zorgt er voor dat je nooit verveeld raakt en de Robot Masters zijn zelf ook memorabel genoeg om een blijvende indruk te maken.

Mega Man 5

Je ziet de kwaliteit ook zeker aan de game af. De levels barsten van bont kleurgebruik en de makers schaamden zich niet om ook met special effects te experimenteren. Er wordt beperkt gebruik gemaakt van faux parallax scrolling en rotatie-effecten, die op hun eigen manier nog best goed uitzien. Alles ziet er tiptop uit, om nog maar te zwijgen over het geluid.

De serie dankt een groot deel van haar roem aan de soundtracks van de eerste games. Toch durf ik te stellen dat de muziek in deze game niet onderdoet aan die van zijn voorgangers. Dat niemand het kent ligt eerder aan het feit dat de game als geheel minder bekend is dan aan een mindere kwaliteit van de muziek. Het werd gecomponeerd door Mari Yamaguchi, die later ook nog onder andere de muziek van de Magical Quest games en Final Fight 2 op de Super NES zou doen.

Het enige dat de reputatie van de game in de weg zit is het feit dat het alweer de vijfde Mega Man game op de NES is. Was het beter als Capcom iets van dezelfde kwaliteit had gemaakt dat niet aan Mega Man was gebonden? Wellicht wel, maar dan had die game vermoedelijk wel nóg meer moeite om een publiek te vinden anno 1993. Als Mega Man het al moeilijk had dan waren de kansen voor een nieuwe creatie immers nog slechter.

Goed dus dat men besloot om flink door te pakken en de serie dan maar helemaal uit te melken. De vernieuwingsdrang die dit met zich meebracht pakte zo goed uit dat Capcom het later zelfs aandurfde om nog een Mega Man 6 uit te brengen. Dat was wellicht toch iets teveel van het goede, hoewel het in de kern nog steeds een leuke game is. En dat is uiteindelijk toch het belangrijkste.

[Mega Man 5 | NES]

Mega Man 5

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “De kunst van het verfijnen

  1. Pingback: Heerlijk avontuur in de tropen | patraversus

  2. Pingback: Een man als vele anderen | patraversus

  3. Pingback: Wees vervloekt | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s