Wees vervloekt

Castlevania III - Dracula's CurseEen van mijn grootste jeugdzondes was met twintig gulden op zak de Intertoys binnenwandelen en er weer uitgaan met Totally Rad in mijn handen. Meer moet je daar sowieso niet voor betalen, maar pijnlijker was dat in hetzelfde rek ook een hele lading afgeprijsde Castlevania III – Dracula’s Curse lag! What was I thinking!?

Ik beging deze flater in de schemerdagen van de NES, toen de Mega Drive en Super NES al een tijdje de winkelrekken domineerden. Je kon in die tijd geweldige deals krijgen, mits je nog interesse had in de NES natuurlijk. Dat had ik wel, en zo wist ik in die periode titels als Mega Man 5 en The Adventure of Link voor een schijntje op te pikken. Maar Castlevania III was me dus door de vingers geglipt.

In de jaren hierna tikte ik nog wel een tweedehands cartridge op de kop, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Sowieso was die al van iemand anders geweest, maar een klassieker als Castlevania III wil je natuurlijk ook gewoon liever compleet hebben. Maar goed, zover is het nooit gekomen. Zelfs de release van de NES Classic Mini bood in eerste instantie geen soelaas, aangezien daar “slechts” Castlevania en Simon’s Quest op staan.

Wie A en B zegt moet echter ook C zeggen, dus heb ik uit armoe maar een ROM van Castlevania III op mijn gehackte Mini gezet. Dan had ik toch liever die fraaie box in m’n handen gehad, maar ik troost me met de gedachte dat ik de NTSC versie kan spelen op m’n grote televisie. Niet perfect of ideaal, maar er valt ook wat te zeggen voor gemak.

Castlevania III - Dracula's Curse

Ik moet zeggen dat het na al die jaren nog steeds een heerlijke game is. Het is in feite drie stuks van het originele Castlevania aan elkaar geplakt, met een vleugje keuzevrijheid geleend uit Simon’s Quest. Trevor Belmont bewandelt een gevaarlijk pad door Transsylvanië, om uiteindelijk het kasteel van Dracula te bereiken en daar voor eens en altijd te rekenen met deze dorstige vampier.

Opvallend is de moeilijkheid. De makers vonden de moeilijkheid uit de originele game duidelijk te laag, want de uitdaging is hier naar het extreme bijgeschakeld. Ninja Gaiden en Mega Man zijn er niks bij en je moet nog flink aan de bak wil je zonder al te veel schade de troonkamer van Dracula bereiken. Gelukkig hoeft Trevor de reis niet in zijn eentje te maken, waardoor het avontuur toch te behappen is.

Zonder meer de meest impactvolle vernieuwing is dat je drie andere speelbare personages kunt rekruteren tijdens het avontuur. Grant is een acrobatische piraat, Sypha is een sterke tovenares en Alucard is… nog niet zo indrukwekkend als ie later in Symphony of the Night zou zijn. De game dwingt je niet om de hulp van deze figuren in te schakelen, maar je handicapt jezelf enorm als je het niet doen.

Mijn favoriete personage is zonder meer Sypha. Trevor heeft toch net iets teveel last van die stijve Belmontgenen, terwijl Alucard en Grant niet echt indrukwekkend zijn. Sypha is echter de real deal. Ze gebruikt een lullig zwaardje met kort bereik, maar compenseert dit met sterke magie. Ze heeft een vuuraanval die doet denken aan een sterke zweepaanval van Trevor, ijs waarmee ze vijanden en water kan bevriezen en elektrische bollen die de vijanden volgen over het scherm.

Castlevania III - Dracula's Curse

Sypha gaat zodoende de boeken in als een van de sterkste vrouwelijke personages uit het 8-bit tijdperk, met alleen de beruchte Samus Aran voor zich. Net zoals Samus is het ook in Castlevania III lange tijd niet duidelijk dat Sypha een vrouw is. Je merkt het pas als je de game uitspeelt en ze haar hoodie afdoet en tegen Trevor aanleunt met haar blonde lokken wapperend in de wind.

Alleen of met je kameraden trek je door een spelwereld die bestaat uit maar liefst zestien levels. Deze hebben een lineair verloop, maar na het verslaan van een baas kom je vaak bij een vork in de weg uit. Alle wegen leiden uiteindelijk naar Castlevania, maar de route hiernaartoe kan je dus zelf uitstippelen. Het is niet één grote spelwereld a la Simon’s Quest, maar het is zeker the next best thing.

Onderweg kom je als vanouds allerlei monsterlijke verschijningen tegen. Typisch zijn de geraamtes, vleermuizen en flea men, maar Castlevania III introduceert ook boze uilen, kikkers en harpies om maar wat te noemen. De invloed van sprookjes en oude horrorfilms is ook nog steeds goed te merken, met verschijningen van Medusa, Frankenstein, Magere Hein en natuurlijk Dracula zelf.

Castlevania III - Dracula's Curse

De visuele toon van de spelwereld is toepasselijk duister. Trevor en co hebben duidelijk geen weet van het feit dat Transsylvanië ’s avonds gevaarlijker is, want ze lijken vooral in het donker te reizen. Overal waar ze komen, variërend van een verlaten stad tot bossen en een oud schip, weet het onheil ze te vinden en de game ziet er ongegeneerd donker en modderig uit.

Dit in contrast met de soundtrack. Castlevania III heeft een van de betere soundtrack op het systeem en doet zijn voorganger eer aan. De muziek bestaat uit een levendige mix van catchy deuntjes en sombere treurmuziek. Wat dit betreft is de game overigens nog best controversieel, want de Japanse release kon buigen op een speciale muziekchip genaamd VRC6, die het geluid als geheel naar een hoger niveau tilt.

Als je niet bent opgegroeid met die versie dan zal het geluid van de NES variant je als prima in de oren klinken, maar ik kan me voorstellen dat men in Japan toch blij was met dat extra beetje punch dat de VRC6 mogelijk maakte. Om deze reden is de Famicom versie erg gewild geworden onder fans buiten Japan, waardoor het nog een gewilde game op de tweedehandsmarkt is geworden.

Castlevania III - Dracula's Curse

Mij maak je echter ook al blij met de NES versie. Oké, dat is misschien niet helemaal waar. Erg veel liefde voor mijn 50hz PAL cartridge heb ik immers niet. Maar het is hoe dan ook een goede game, eentje die latere delen in de reeks ook nog zou beïnvloeden. Zo ging ook Rondo of Blood aan de slag met alternatieve routes en meerdere speelbare personages, terwijl de Mega Drive game The New Generation hier ook mee experimenteerde.

Veel later dook in Dawn of Sorrow zelfs nog een bonusmodus op waarin je tussen een Belmont, een nakomeling van Sypha en Alucard kon switchen tijdens het spelen. Deze Julius Mode is stiekem het beste onderdeel van de game. Castlevania III zou zelf vreemd genoeg niet meer opnieuw uitgegeven worden, behalve als ROM op een lullige collectie Castlevania en Contra games op de PC. Alsof fans die games niet allang zelf hadden gedownload.

Voor een legitieme versie ben je dus aangewezen op de tweedehandsmarkt of, eventueel, de verschillende Virtual Console diensten van Nintendo. Ik schroomde me niet om het gewoon op de NES Classic Mini te zetten en speelde het recentelijk dus op die manier. Scheelt toch dat je savestates hebt en niet meer afhankelijk bent van het “Help Me” paswoord…

[Castlevania III – Dracula’s Curse | NES]

Castlevania III - Dracula's Curse

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “Wees vervloekt

  1. Pingback: Spons voor de ziel | patraversus

  2. Pingback: Een slordig schilderij | patraversus

  3. Pingback: Duitse vleermuizen | patraversus

  4. Pingback: De gevoelige snaar missen | patraversus

  5. Pingback: Nieuwe generatie van vampierjagers | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s