Knabbelen en babbelen

Chip 'n Dale - Rescue RangersPa-pa-pak ze dan! Van de oude Rescue Rangers tekenfilmserie kan ik eigenlijk alleen nog maar het themalied herinneren. Dit in groot contrast met de NES game Chip ’n Dale: Rescue Rangers van Capcom, dat ik back in the day aardig kapot gespeeld heb met m’n broers en vrienden.

Het is geen toeval dat die oude Capcom games zo populair waren. Deze Japanse grootheid barstte rond 1990 van het talent en knalde de ene na de andere hit uit hun studio’s. Hun output op de NES behoort tot de beste op het systeem en was geliefd bij jong en oud. De iets oudere spelers konden aan de slag met Mega Man 2 en Bionic Commando, terwijl een jonger publiek getrakteerd werd op Disneygames als DuckTales en Rescue Rangers.

DuckTales dankte zijn succes niet alleen aan de populariteit van de gelijknamige tekenfilm, maar zeker ook aan de innovatie manier van spelen. Je kon zelf kiezen in welke volgorde je de levels wilde spelen, waarin Dagobert Duck met zijn pogostok op zoek ging naar nog meer rijkdom. De moeilijkheid was toepasselijk laag, waardoor jonge Disneyfans niet alleen een elegant ontworpen game kregen, maar ook eentje die ze konden behappen.

Voor Rescue Rangers was de insteek niet veel anders. Je speelt hierin als de welbekende Knabbel en Babbel, die samen met twee muizen en een vlieg de Rescue Rangers vormen. Het team is op wrede wijze opgebroken, want ene Fat Cat heeft Gadget ontvoerd. Het is aan de eekhoorns om haar te redden voordat ze kattenvoer wordt. Gelukkig doen ze dat in stijl, want je kan de game met twee spelers spelen.

Chip 'n Dale - Rescue Rangers

Het spelen van de game heeft iets weg van moderne Mario games. De besturing en het levelontwerp halen het niet bij die van Nintendo, maar de aanwezigheid van een extra speler in beeld veroorzaakt dezelfde chaos die je in Mario games ziet. In theorie zijn Knabbel en Babbel twee handen op een buik, maar in de praktijk is je partner vooral een stoorzender die voor dezelfde buit op het scherm strijdt.

Dit heeft het onverwachte bijeffect dat de uitdaging in je eentje lager is. Zonder die extra chaos ga je meer gefocust door de levels heen en valt het zelfs op dat het gros hiervan nog best simpel in elkaar zit. Meestal krijg je ook nog een baas voor je kiezen voordat je een level kan verlaten, maar deze ga je altijd op dezelfde eenvoudige wijze te lijf door herhaaldelijk een bal tegen ze te gooien. Kind kan de was doen.

De grote gimmick van de game is dat je kratjes, stenen, appels en zelfs je partner kunt oppakken en weggooien. Veel diepgang heeft dit systeem niet, hoewel het altijd leuk is om je partner te stangen door hem of haar weg te gooien. Je kan ervan uitgaan dat deze dan terugkomt om hetzelfde met jou te doen, wat deels de charme en deels de achilleshiel is van een potje multiplayer Rescue Rangers.

Het grote nadeel van een coöperatieve game als deze is dat je maar net moet hopen dat je partner ook zin heeft om de game op een serieuze wijze te spelen. Je partner kan je helpen door je op te pakken en naar veiligheid te brengen, maar met hetzelfde gemak kan ie je dus ook weggooien of je simpelweg bestoken met objecten die je tijdelijk dizzy maken. Dan is het toch relaxter om in je eentje te spelen en de game op je eigen tempo te ervaren.

CnD02

Maar multiplayer of niet, er wachten uiteindelijk tien levels. Dat is een nette vooruitgang ten opzichte van de vijf in DuckTales en elk level is ook van redelijke lengte. Leuk is dat de spelwereld bestaat uit extra grote objecten om duidelijk te maken dat je met twee eekhoorns te maken hebt. Typisch is ook de vormgeving van de sprites, die sterk op die in de Mega Man games lijkt.

Hoewel Rescue Rangers zonder meer een memorabele spelervaring biedt gaat het me te ver om het tot de grote namen van de NES te rekenen. De singleplayer ervaring is daar toch te eenvoudig voor. In multiplayer komt de game al een stuk dichter in de buurt van grootheid, maar je moet natuurlijk maar net de juiste vrienden hebben om hier het meeste uit te halen.

Mocht je die vrienden nog steeds hebben dan kan je tegenwoordig je jeugd herleven. Eerder dit jaar bracht Capcom The Disney Afternoon Collection uit op de PS4, Xbox en PC. Op deze verzameling staan de DuckTales, Rescue Rangers, TaleSpin en Darkwing Duck games die Capcom op de NES uitbracht. Scheelt je toch een paarhonderd euro vergeleken met de originele cartridges kopen.

Of je doet als ik en zet deze nostalgische games op het systeem dat ervoor gemaakt was: de NES Classic Mini. Moet je natuurlijk wel zo’n Mini hebben, wat wellicht een grotere opgave is dan een gewillige tweede speler voor Rescue Rangers vinden…

[Chip ’n Dale: Rescue Rangers | NES]

Chip 'n Dale - Rescue Rangers

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Knabbelen en babbelen

  1. Pingback: Klaar voor meer | patraversus

  2. Pingback: Lauwe oosterse nacht | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s