Van Pluto naar de Zon

GyrussVraag aan iemand welke Konami game hij of zij koestert en de kans is klein dat je Gyruss op de NES krijgt te horen. Onbekend maakt immers onbemind. Toch is deze overzetting van de gelijknamige arcadegame niet geheel onverdienstelijk. Als je maar een beetje eelt op je rechterduim kan tolereren.

De arcaderelease van Gyruss stamt alweer uit 1983. In feite was het een kloon van Namco’s grote hit Galaga, maar dan gezien vanuit een ander perspectief. De actie speelt zich letterlijk af in tunnelvisie, want je vliegt als het ware over een cilindervormig scherm. Vijanden verschijnen aan de rand van het beeld, om vervolgens naar het centrum te vliegen waar ze in formatie in de achtergrond plaatsnemen.

Het was een memorabele poging om iets met de Galaga speelstijl te doen en tevens de laatste game die Yoshiki Okamoto voor Konami zou maken voordat ie naar Capcom verkaste. Vermoedelijk keek ie met enige verbazing op tijdens de ontwikkeling van Forgotten Worlds toen zijn oude werkgever in 1988 zijn game op het Famicom Disk System uitbracht. Beetje aan de late kant, maar wel opgepoetst naar modernere maatstaven.

Zo is het aantal stages opgeschroefd van 24 naar 39 en moet je nou ook om de drie stages een baas verslaan. Bereid je maar voor op een lamme duim, want er is geen rapid fire functie om het vele schieten iets draaglijker te maken. Om je een beetje te ontlasten kan je in toevoeging van een dubbele blaster nou ook smart bombs oppikken, die een rechtlijnige weg banen door het speelveld.

Gyruss

De game heeft een aantal van dit soort quality of life verbeteringen, hoewel twee zaken onveranderd zijn. Zo blijft het in beginsel een Galaga kloon. Als je games als Life Force of Parodius bent gewend dan voelt de Galaga stijl toch een beetje beperkt. Vijanden verschijnen, jij knalt ze neer en je herhaalt dit een paarhonderd keer. Begrijp me niet verkeerd, deze formule heeft wel degelijk iets verslavends, maar uitgesmeerd over 39 stages vallen de beperkingen toch goed op.

Zeker in combinatie met die andere eigenschap van de game: de moeilijkheid. Nou heeft het als arcadegame natuurlijk een zekere reputatie hoog te houden, maar Gyruss maakt het wel heel bont. Je moet het namelijk zonder continues doen. Er valt wat te zeggen voor optimisme, maar het is wellicht een tikkeltje onrealistisch om te denken dat je 39 stages doorkomt zonder al te veel blikschade.

Sterker nog, het is onbegonnen werk. Vol goede moed vlieg je voorbij de achterste planeten van ons zonnestelsel, maar op een gegeven moment zal je toch op het game over scherm stranden. Er is een code waarmee je dertig levens unlockt, maar als de makers van de game naar dit soort paardenmiddelen moesten grijpen om de game speelbaar te maken weet je dat er ergens iets niet helemaal goed zit.

Geen wonder dat je er tegenwoordig niemand meer over hoort praten. Hoewel het in het geval van Europa ook iets te maken kan hebben met het feit dat de game hier nooit uitkwam. Toch vreemd, want in Amerika kwam het wel nog uit op de NES, in 1989 onder het Ultra Games label van Konami. Zonder einde weliswaar en met aangepaste muziek, maar dat is toch beter dan niks.

Gyruss

Zit ik net te klagen over de moeilijkheid en nu te huilen dat de game hier niet uitkwam? Wat kan ik zeggen, ik heb een beetje een zwak voor Gyruss. Het unieke perspectief, de bonte sprites en die typisch Konami soundtrack spreken me toch aan. In Europa kregen we wel nog de slappe conversie van Road Fighter van Konami, maar volgens mij hadden waren we beter af met Gyruss.

Voor het gebrek aan continues zijn sowieso oplossing voorhanden. Vroeger loste je dit probleem op met je Game Genie, terwijl je tegenwoordig met savestates op emulators aan de slag kan. Op deze manier valt de lengte van de game een stuk beter te behappen en hoef je niet altijd met lood in de schoenen aan een nieuwe sessie te beginnen.

Savestates helpen echter niet tegen een pijnlijke rechterduim, want je schiet je nog steeds helemaal suf. Ik kan het weten, want ik speel de game graag op m’n NES Classic Mini. Echte masochisten kunnen ook de Amerikaanse cartridge voor een schijntje van eBay afplukken, maar ik onderga mijn lijdensweg liever met de gemakken van moderne technologie. Geen continues? Dat bepaal ik zelf wel!

[Gyruss | NES]

Gyruss

Screenshots gesourced via Hardcoregaming101.net

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Van Pluto naar de Zon

  1. Pingback: Van Neptunus naar de Aarde | patraversus

  2. Pingback: Totale crash | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s