‘Tis wat, hier in Duckstad

DuckTalesDe rijkste eend ter wereld is tevens te gierig om een broek te kopen. Een beetje excentriek is die Dagobert Duck wel hè. Maar het lijkt hem niet te deren, getuige de vele avonturen die ie op z’n oude dag beleeft. Een van zijn meest memorabele momenten was op de NES, toen hij in de klassieke Capcom game DuckTales zijn bleke kont kwam schudden.

Het is geen toeval dat DuckTales een van de meest bekende games op de NES is. Eind jaren 80 keken de meeste kinderen immers wel naar de gelijknamige tekenfilmserie, waarin Dagobert samen met zijn neefjes Kwik, Kwek en Kwak elke week op zoek ging naar nog meer fortuin. Mede dankzij de stemmen van Sacco van der Made en Rudi Falkenhagen maakte je daar elke week toch wel een half uurtje voor vrij.

In die tijd waren ook videogames bezig met hun grote opmars. Publishers waren erachter gekomen dat het toch wel hielp als je game van te voren een beetje naamsbekendheid had ingebakken, wat leidde tot een waterval aan gelicenceerde titels. Best klote voor nietsvermoedende kinderen, want die Spider-Man en Simpsons titels waren flinke bagger. Gelukkig waren er ook tal van uitzonderingen.

Deze kwamen in de regel van Japanse bedrijven als Capcom, Konami en Sunsoft. Capcom wist de Disney licentie binnen te hengelen en zette diverse shows om in videogames. Dit was een grote stap voor Capcom, want tot medio jaren 80 focuste dit bedrijf zich vooral op de speelhal. Ze begonnen met simpele games als Vulgus en SonSon, maar na een paar jaar verschenen ook klassiekers als Ghosts ’n Goblins en de shoot ‘em up 1943.

DuckTales

Op de consolemarkt maakte Capcom een vergelijkbare metamorfose mee. Hun vroege output bestond uit matige conversies van arcadegames als 1942 en Ghosts ’n Goblins, maar je kon goed merken dat men hun draai had gevonden toen ook games als Mega Man begonnen te verschijnen. En laat de creatieve geesten achter Mega Man nou ook achter de ontwikkeling van DuckTales zitten.

Erg lang hoefden deze mensen vermoedelijk niet te brainstormen om de opzet van de game te verzinnen. DuckTales stond sowieso in het teken van avontuur, iets dat makkelijk vertaalt naar een videogame. En dus trekt Dagobert er ook als halfnaakte 8-bit eend erop uit om zoveel mogelijk geld bij elkaar te harken, iets dat ie heel eigenwijs doet met een wandelstok in de hand.

Ik moet het Capcom nageven dat het een meesterzet was om zijn wandelstok – toch een teken van ouderdom – om te zetten naar de centrale gimmick van de game. Deze stok houdt hem niet alleen goed op de been, maar hij kan het ook gebruiken als een soort golfclub om obstakels mee uit de weg te slaan, evenals een pogostick om grote sprongen mee te maken.

Vooral de functie als pogostick is noemenswaardig. Of je nou op een vijand op zijn kop wilt tikken of juist met een boog over een obstakel wilt bewegen, Dagobert kan het met dezelfde simpele handeling. DuckTales doet verder niet zo heel veel anders dan haar tijdgenoten, maar de flexibiliteit waarmee je door de levels kunt bewegen tilt de game als geheel naar een hoger niveau.

DuckTales

Wat verder opvalt is het levelontwerp. Op het eerste gezicht lijkt DuckTales een wel heel korte, lineaire game te zijn, maar je hebt wel degelijk ook de mogelijkheid om van het bewandelde pad af te wijken. De game moedigt het vreemd genoeg niet echt aan, maar je kan op avontuur gaan om in de verste uithoeken van de levels speciale schatkisten te vinden. Dat moet die geldgeile Dagobert toch enorm aanspreken.

Aan kleine details kan je ook goed merken dat er een sprankje Mega Man is overgewaaid naar DuckTales. Wat te denken van het level select? Vijf levels is een beetje weinig vergeleken met de acht waaruit je kan kiezen in Mega Man, maar het blijft leuk om zelf je eigen route door dit avontuur uit te stippelen. Standaard staat de cursor op de Amazone, maar je kan net zo goed op de maan beginnen als je dat leuker lijkt.

De link met Mega Man komt nog sterker naar voren in de presentatie. De graphics zijn toepasselijk kleurrijk en de sprites hebben min of meer dezelfde tekenstijl als in Mega Man. De Japanse pixelart benadert de Disney huisstijl best goed, waardoor alle personages makkelijk te herkennen zijn voor zowel fans van de tekenfilm als fans van 8-bit Capcom games.

Wat destijds minder herkenbaar was is de muziek. De titelsong van de tekenfilm mocht natuurlijk niet ontbreken, maar de game moet het voor de rest doen met originele deuntjes. Gelukkig was Capcom hier wel goed in. Het gaat waarschijnlijk niet te ver als ik stel dat sommige muziekjes in DuckTales ondertussen bekender zijn dan de originele titelsong. Met maar vijf levels blijven deze tracks al snel in je hoofd hangen, zeker het legendarische “Moon theme.”

DT03

De besturing, presentatie en simpelweg het feit dat het een DuckTales game is maakt het een iconische release op de NES. Toch is het zeker niet perfect. Spelers die niet de moeite nemen om alle schatten te vinden kunnen de game in ongeveer een kwartier uitspelen. Bijkomend nadeel is dat je drie keer het Transsylvanië level moet spelen. Met maar zes level in totaal is het natuurlijk een beetje behelpen om de lengte een beetje te rekken, maar drie keer hetzelfde level spelen is niet ideaal.

Ik kan me daarom wel voorstellen dat je als je de game anno nu voor het eerst speelt iets hebt van: “Is dit nou alles?” Voor die spelers is er gelukkig DuckTales 2, het veel completere vervolg. Voor veel fans van het eerste uur zal het origineel echter voldoende zijn. Als kind was dit immers een van de meest getrouwe benaderingen van een populaire tekenfilm op een console en nostalgie is een sterk ding.

De korte lengte van het avontuur had overigens wel het voordeel dat het een ideale game was om eens een weekendje te huren bij de videotheek. Dat zal niet alleen je ouders goed bevallen zijn, maar ook Dagobert Duck zelf. Waarom teveel geld neerleggen voor een korte game als je het ook gewoon kunt huren immers? En zo kregen kinderen zowaar nog een waardevolle les over geldverspilling mee.

[DuckTales | NES]

DuckTales

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

6 Reacties op “‘Tis wat, hier in Duckstad

  1. Pingback: Opgelicht door een eend | patraversus

  2. Pingback: Het leven is een wervelstorm… | patraversus

  3. Pingback: Opscheppen en afrekenen | patraversus

  4. Pingback: Klaar voor meer | patraversus

  5. Pingback: Knabbelen en babbelen | patraversus

  6. Pingback: Lauwe oosterse nacht | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s