Tijd voor turtlesoep

Teenage Mutant Ninja TurtlesIk sta er nog van te kijken. Ik heb Teenage Mutant Ninja Turtles op de NES uitgespeeld. Als kind leek deze prestatie altijd te hoog gegrepen. Maar nu, op mijn oude dag in 2017, blijkt niks onmogelijk te zijn. Als je maar lang genoeg je best doet en allerlei onzin op de koop toe wilt nemen!

TMNT was, op papier, de ultieme actiegame op de NES. Met Konami achter het roer wist je dat je kwaliteit kon verwachten en de game kwam op de markt toen de gelijknamige tekenfilm ook doorbrak. Toch zaten er nog een aantal haken en ogen aan deze release. Zo had het vrijwel niks met die tekenfilm te maken en was het wellicht ook iets te ambitieus voor zijn eigen bestwil.

Niet dat er iets mis is met een gezonde dosis ambitie. Ik speel liever een briljante game met een paar schoonheidsfoutjes dan de zoveelste dertien in dozijn cash-in. In een zee vol nepperds valt het immers des te meer op als je je eigen ding doet. In TMNT uit dit zich in een overworld met allerlei korte sidescrollende levels, waarin je naar eigen inzicht kan switchen tussen de vier Turtles.

Je verkent deze doolhofachtige spelwereld met als doel de slechte Shredder te verslaan. Moet je echter wel levend zijn schuilplaats zien te vinden, iets dat nog best moeilijk is. Sterker nog, de moeilijkheid van deze iconische game is zijn grootste achilleshiel. Niks bijzonders voor een NES game zou je zeggen, maar TMNT is zowaar moeilijker dan notoire titels als Ninja Gaiden. En dan heb je toch een probleem, populaire tekenfilmlicentie of niet.

Teenage Mutant Ninja Turtles

Een belangrijk verschil tussen Ninja Gaiden en TMNT is dat eerstgenoemde kan buigen op uitstekende besturing. De levels in Tecmo’s ninjagame zijn dan wel op sadistische wijze ontworpen, maar Ryu Hayabusa kan op sierlijke wijze over het scherm bewegen. Van TMNT kan je ook zeggen dat de levels op sadistische wijze zijn ontworpen, maar van een strakke besturing is helaas geen sprake.

De Turtles reageren attent genoeg op jouw acties, dus dat is het probleem niet. Waar de game je echter in de steek laat zijn de slome sprongen en de terugslag als je geraakt wordt door een vijand. De sprongen doen een beetje denken aan die in Contra, want de Turtles spinnen hoog in een rondje door de lucht. Springen is net iets te zweverig om je snel uit de problemen te helpen, want de levels bestaan voor een groot deel uit nauwe passages. Niet echt handig dus.

Als je toch geraakt wordt valt je Turtle een stukje naar achteren. Op zich niet bijzonder, maar het is net gemeen genoeg om je in de problemen te werken. Vaak raakt de ene vijand je, val je een stukje naar achteren en respawn je onbedoeld een andere vijand. Van het een komt al snel het ander en voor je het weet hoor je een superirritant alarm afgaan omdat je bijna dood bent.

Levens heb je niet in TMNT, dus zodra een van de schildpadden begint te sterven is het raadzaam om naar een andere te switchen. Omdat je slechts twee continues hebt om de game mee uit te spelen is het eigenlijk noodzaak om altijd naar verse pizza te zoeken, waarmee je je hitpoints kan aanvullen. Klein probleem is dat deze pizza’s vaak niet voor het oprapen liggen en dus verder gevaar opleveren.

TMNT02

Het laatste dat je wilt in deze game is een dode Turtle. Sowieso zielig om zo’n beestje door het riool te spoelen, maar je kan ‘m ook alleen maar terug tot leven wekken met het betere recherchewerk. En dat is nog behelpen, want de bruikbaarheid van de Turtles verschilt enorm. Leonardo heeft met zijn katana een redelijk midrange wapen dat altijd wel van pas komt. Donatello is de powerhouse met zijn joekel van een stok, maar met Michelangelo en vooral Raphael is het behelpen.

Zodra je Donatello verliest sta je eigenlijk al 1-0 achter, en dat in een game waarin je toch al met een redelijk handicap speelt. Om het leed een beetje te verlichten willen de vijanden in elk segment van een level wel eens willekeurig in een andere set veranderen bij het betreden van een nieuw scherm. Dit kan natuurlijk ook zwaar in je nadeel uitpakken, maar koester vooral die momenten als je laat in de game normale Foot Clan robots tegenkomt.

Zoals het gaat met dit soort oude actiegames helpt het enorm als je de boel al een beetje hebt gememoriseerd. Ik kan zelf ondertussen redelijk heelhuids het Technodrome bereiken, hoewel de uitdaging mij hier tot voor kort altijd te veel was. Het Technodrome mocht dan wel supertof speelgoed zijn voor alle kinderen die TMNT poppetjes hadden, het is ook een heuse martelgang voor de spelers van deze game.

De vijanden in dit laatste stukje van de game zijn veel te sterk als je van te voren niet flink veel ‘scroll’ subwapens hebt gespaard. Binnen no-time brand je door die twee sneue continues heen en mag je helemaal van voren af aan opnieuw beginnen. Tenminste, zo ging het vroeger. Ik heb de game op mijn NES Classic Mini geladen en praktische savestates aangemaakt toen het echt moeilijk werd.

Teenage Mutant Ninja Turtles

Maar zelfs met savestates blijft het Technodrome een uitdaging van jewelste. Het is immers niet zo dat de matige besturing of sadistische plaatsing van vijanden ineens minder worden als je oneindig veel herkansingen hebt. Nee, je hebt hooguit de mogelijkheid om de meest nare plekjes te memoriseren en je gameplan hierop aan te passen. Gelukkig kan ik bevestigen dat de aanhouder wint.

En ik moet zeggen, dat voelt toch goed. Als kind kwam ik altijd van een koude kermis thuis na het spelen van TMNT, dus het geeft toch enige genoegdoening om dit oud zeer eindelijk verholpen te hebben. En eerlijk is eerlijk, het blijft een iconische game. Audiovisueel is het prima verzorgd, met gedetailleerd spritewerk en een van de betere soundtracks op de NES – check dat onderwaterlevel!

Personages uit de tekenfilm duiken slechts beperkt op, waardoor het avontuur nog een sterke eigen identiteit heeft. Wellicht dat je TMNT dan ook het beste kan omschrijven als een game met karakter. Het is niet helemaal wat je ervan verwacht, zowel in de positieve als negatieve zin. Konami nam iets teveel hooi op de vork met de grote spelwereld, maar het is tegelijkertijd een spelwereld als geen ander.

De moeilijkheid heeft een hoog macho bullshit gehalte, maar daar zijn dus oplossingen voor te vinden. Echt zo’n game die je maar net leuk moet vinden. Dat deze speelstijl geen vervolg kreeg vind ik trouwens jammer, hoewel ik me goed kan voorstellen dat fans van de Turtles dolblij waren met TMNT II – The Arcade Game. Is ook niks mis mee verder, zij het een beetje dertien in dozijn…

[Teenage Mutant Ninja Turtles | NES]

Teenage Mutant Ninja Turtles

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Tijd voor turtlesoep

  1. Pingback: Enter de Batman | patraversus

  2. Pingback: Tijd voor bezinning | patraversus

  3. Pingback: Hersenloos aanvallen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s