Lolo gaat op avontuur

Adventures of LoloMet een traan in het gezicht staart Lolo richting de hemel op het titelscherm van Adventures of Lolo. Je zou denken dat ie droevig is omdat zijn vriendinnetje net is ontvoerd, maar ik denk eerder dat hij depressief wordt van de gedachte dat ie vijftig brute puzzellevels moet overleven om haar terug te krijgen.

De Adventures of Lolo reeks is nogal ondergewaardeerd. Je speelt in deze games als een blauw bolletje dat schuifpuzzels moet oplossen om progressie te boeken. Zijn debuutgame op de MSX deed sterk denken aan schuivers als Boxxle, waarin je voornamelijk blokjes heen en weer schuift om zo de uitgang van een stage te bereiken. Het is een oersimpel concept, dat even eenvoudig als tijdloos is.

The Adventures of Lolo op de NES wijkt niet noemenswaardig van deze insteek af, maar heeft wel het voordeel dat het eigenlijk de vijfde game in de reeks is. Van de vier voorgangers zagen we er slechts twee in Europa, uitgebracht op de MSX. De andere twee verschenen op de Famicom, dus het is niet vreemd dat Lolo in het Westen eigenlijk al vergeten was voordat ie onbekend was.

Maar speel het vrolijke debuut op de NES even en je hebt meteen in de gaten dat je met kwaliteit te maken hebt. Dat is natuurlijk geen toeval, want kwaliteit en ontwikkelaar HAL Laboratory gaan hand in hand. Hun output op de NES was tot deze release niet bijster bijzonder, maar in het geval van Lolo hadden ze dus wel al jaren de tijd om de formule te perfectioneren.

Adventures of Lolo

Dit uit zich in een game die eigenlijk geen enkele fout maakt in zijn eigen opzet. Elk level is als het ware een grote schuifpuzzel, waarin je als Lolo blokjes op de juiste plek schuift zodat je alle hartjes kan bemachtigen waarmee je een schatkist opent die de sleutel naar het volgende level herbergt. Dat klinkt een beetje omslachtig, maar in praktijk is het kinderlijk simpel.

Om de game toch boven het niveau van iets als Boxxle te verheffen kom je ook nog de nodige vijanden tegen. Sommige hiervan zijn stilstaande obstakel, anderen zitten actief achter je aan en weer anderen schieten op je zodra je in hun blikveld beweegt. De aanwezigheid van deze monsters zorgt voor een extra dimensie in het vereiste denkwerk, waardoor de game halverwege al best pittig wordt.

Je komt ook geregeld speciale items tegen in de levels. Het meest basic hiervan is een ei, waarmee je monsters kunt vangen om ze zo aan de kant kan schuiven. Gefrustreerde spelers zullen blij zijn dat ze af en toe een hamer tegenkomen, waarmee je een speciaal soort blokje kan verbrijzelen. Ook handig zijn ladders om nauwe passages mee te overbruggen en een item waarmee je pijltjes omdraait. Het is een beperkte toolset, maar de levels maken er optimaal gebruik van.

Sterker nog, de puzzels zullen regelmatig het vroegtijdige einde van die arme Lolo inleiden. Gelukkig is er wel een eenvoudig paswoordsysteem waarmee je altijd opnieuw kan beginnen bij het laatste level waarin je doodging. En dat is maar beter ook, want vijftig van dit soort levels in een ruk uitspelen is wellicht toch teveel gevraagd van de gemiddelde gamer.

Adventures of Lolo

Des te meer omdat er maar één achtergrondmuziekje is. Ah, zei ik net nog dat de game geen enkele fout maakt, blijkt het nu al niet te kloppen. Maar de muziek kan je natuurlijk ook uitzetten en verder negeren – iets dat ik zeker aanraad als je de hele game wilt uitspelen. Er valt iets te zeggen voor catchy deuntjes, maar zodra je er panisch van wordt is het tijd om het volume bij te stellen.

Maar vervelende muziek of niet, het spelen van deze tijdloze puzzelgame maakt me des te blijer met m’n NES Classic Mini. Op deze manier kan ik toch ongegeneerd terug naar de games uit mijn jeugd. Toegegeven, ik kende Lolo vooral als de MSX game Eggerland Mystery, maar omdat die computer niet snel afgestoft zal worden val ik graag terug op the next best thing en speel ik de NES versie.

Deze duik in het verleden wakkert mijn liefde voor dit soort games alleen maar aan, op een manier die praktischer is dan met verouderde PAL cartridges aan de slag te gaan of de Wii Virtual Console na jaren opnieuw opstarten. Ik heb in ieder geval in tijden niet met zoveel plezier achter de televisie gezeten en ik denk dat ik dit nog wel een tijdje volhou. Nou, op naar The Adventures of Lolo 2 dan maar.

[The Adventures of Lolo | NES]

Adventures of Lolo

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Lolo gaat op avontuur

  1. Pingback: Lekker door de aarde wroeten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s