Voor de verzamelaars

Konami Collector's Series: Arcade ClassicsKonami Collector’s Series: Arcade Classics is een behoorlijk lompe titel. Je kan er de basics aan aflezen – het is een verzameling arcadegames, vermoedelijk voor Konami fans – maar echt sierlijk is het niet. Gelukkig straalt de povere naam verder niet af op deze onverwacht competente collectie.

Het is ondertussen alweer een beetje nostalgisch om dit soort games te bespreken. Niet alleen is de GameBoy Advance meer dan 15 jaar oud, maar Arcade Classics stamt ook nog uit de tijd dat Konami actief bezig was met het ontwikkelen van games. God mag weten hoe ze tegenwoordig hun bankrekening in de plus houden, maar mijn centen zien ze al een tijdje niet meer.

Hoe anders was dat vroeger wel niet? Mijn band met Konami gaat helemaal terug naar de jaren 80 van de vorige eeuw, toen hun logo garant stond voor kwaliteit op de MSX. Toen ook de NES in Nederland doorbrak was ik maar al te blij dat ook op dit systeem Konami games te vinden waren en sindsdien ben ik altijd een fan gebleven. Van de MSX tot de Nintendo DS: Konami was een zekerheid.

Een publisher met de catalogus van Konami heeft van nature bovengemiddeld veel materiaal dat ze op een collectie kunnen plaatsen. Dit had men al redelijk vroeg door, want veel van hun oude titels verschenen al op de Playstation en Sega Saturn in de vorm van bundels of collecties. Er leek verder geen speciale gedachte achter deze heruitgaven te zitten, maar ze waren altijd welkom.

Zo ook de release van Konami Collector’s Series: Arcade Classics op de GBA in 2002. Het eerste deel van de titel doet vermoeden dat er een groter idee achter zat, maar de enige andere collectie in deze “reeks” was een ROM dump van vijf Castlevania en Contra games op de PC. Een paar NES games voor de prijs van één moderne game is geen allerbeste deal, maar die collectie staat verder los van Arcade Classics.

Voor de GBA release dook men diep in het archief. Zes oude titels werden hier opgevist en klaargestoomd voor een tweede leven op een systeem met een veel kleiner scherm. Dat klinkt als de voorbode voor een snelle cash grab, maar dat is wonderwel niet het geval. Frogger, Scramble, Time Pilot, Gyruss, Yie Ar Kung-Fu en Green Beret zijn gelouterde games, die op intelligente wijze zijn overgezet naar de GBA.

Het is interessant om te zien hoe elke game op zijn eigen manier is aangepast aan de beperkingen van de GBA hardware. Zo is het speelveld in Frogger in tweeën gehakt, waardoor de snelweg en de rivier elk een eigen scherm opeisen. Scramble is dan weer niet aangepast, waardoor het beeld op natuurlijke wijze een beetje omhoog en omlaag scrollt tijdens het spelen.

De klassieke shoot ‘em ups Time Pilot en Gyruss worden hier in een lagere resolutie weergegeven, waardoor de speelbaarheid in ieder geval gewaarborgd is. Yie Ar Kung-Fu en Green Beret worden in de originele resolutie weergegeven, waarbij slechts de bovenkant van het scherm uit het zicht is. Hierdoor mis je misschien een klein beetje van de achtergrond, maar je behoudt wel de grote sprites.

Opvallend is dat er wel degelijk aan de games zelf is gesleuteld. Zo zijn er geen continues en begin je altijd met een vast aantal levens. Verder is de moeilijkheid per game aangepast. Green Beret is bijvoorbeeld qua moeilijkheid vergelijkbaar met de Easy Mode van de arcade variant. Ook is er lichte censuur toegepast. Frogger is bijvoorbeeld minder lang als een geraamte te zien als ie doodgaat.

Gesleutel aan klassieke games?! Voor sommige mensen zal het heiligschennis zijn. Ergens had ik zelf ook liever gezien dat je de games handmatig naar eigen voorkeur kon aanpassen, maar de nieuwe standaard instellingen in deze collectie zijn wat mij betreft verder prima. Des te meer omdat Konami ook grote moeite nam om speciale versies van enkele games te realiseren.

Door middel van het invoeren van de bekende Konami code op het titelscherm van elke game unlock je een soort arranged mode, welke enorm varieert van game tot game. Zo begint Gyruss met nieuwe levels, krijgt Frogger een grafische make-over en hebben Yie Ar Kung-Fu en Green Beret extra levels en twee speler ondersteuning. Dat zijn toch de betere extra’s in verzameling stoffige games.

Eigenlijk is het onbegrijpelijk dat deze vernieuwingen verstopt zijn als extraatje. Maar dat is dan weer de keerzijde van dit soort releases. De mensen die het programmeren hebben vaak een diepere liefde voor het bronmateriaal dan de mensen die de marketing bepalen. En in het geval van Arcade Classics was er geen marketing, want zo ging dat meestal met collecties en handheld games.

Dat het een beetje armoede was op de GBA afdeling van Konami zie je ook terug in het feit dat Arcade Classics helemaal niet aan poespas doet. Op de alternatieve spelmodi na zijn er geen extra’s. Kwalijker is het feit dat je high-scores niet gesaved worden. Dat is toch vreemd, want het appeal van dit soort games op de lange termijn ligt toch echt in het verbeteren van oude scores.

En zo zijn we misschien bij de reden beland dat de Konami Collector’s Series geen lang leven was gegund. Aan de ene kant heb je een waardige collectie die een redelijk kansloze release op de GBA kreeg, terwijl je aan de andere kant een ROM collectie hebt die nota bene op de PC werd uitgegeven. Leuk bedrijf dat Konami, maar hun keuzes waren niet altijd even goed te doorgronden.

Het gebrek aan statuur van Arcade Classics heeft wel de prijzen ervan laag gehouden op de tweedehands markt. Met slechts zes titels is het een beetje een magere collectie, maar als ééntje hiervan je aanspreekt haal je wel voor een prikkie twee versies van die game in huis. Tegelijkertijd moet ik erkennen dat deze games wel erg oud zijn en zodoende niet iedereen zullen aanspreken.

Om het appeal van de collectie op mezelf te betrekken, ik loop eigenlijk alleen maar warm voor Gyruss. De nieuwe versie van Green Beret is zeker niet zonder z’n goede punten, maar het blijft in de kern toch Green Beret. De kracht van Arcade Classics ligt ‘m dan ook niet in de individuele games, maar eerder in de goede manier waarop de ontwikkelaars deze oude titels een tweede leven gaven. Typisch zo’n geval van een release waar je maar net van moet houden dus.

Konami trachtte nog op frappante wijze de R&D kosten terug te verdienen door zo’n mini console uit te brengen met hierop de games uit Arcade Classics, maar dat was niet zo’n succes. Gelukkig was men niet uit de brand te slaan, want in 2007 verscheen alweer een nieuwe compilatie, op de Nintendo DS. Deze met de originele naam Konami Arcade Classics. Wow. Gelukkig was ook die collectie beter dan zijn titel doet vermoeden.

[Konami Collector’s Series: Arcade Classics | GameBoy Advance]

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “Voor de verzamelaars

  1. Pingback: Klaar voor de aanval | patraversus

  2. Pingback: Een, twee kungfu | patraversus

  3. Pingback: Van Neptunus naar de Aarde | patraversus

  4. Pingback: Klassiekers voor onderweg | patraversus

  5. Pingback: Hersenloos aanvallen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s