Zo maak je een comeback

Gradius GaidenZe zeggen wel eens dat Gradius Gaiden de Symphony of the Night van de Gradius serie is. Grote woorden, maar ik kan me daar wel in vinden. Beide games komen uit dezelfde periode en zijn een indrukwekkende update van hun desbetreffende series.

Het mag gezegd worden dat de 2D Playstation output van Konami in vuur en vlam stond. Dit was natuurlijk bij uitstek de 3D console van zijn tijd, maar Konami bewees dat het ook een beest van een 2D machine was. Iedereen kent titels als Symphony of the Night en Suikoden 2, maar Gradius Gaiden blijft een beetje onbekend. Niet vreemd, want het was lange tijd vastgeketend aan de Japanse markt.

Het waren vooral de fans van importgames die in de jaren 90 de loftrompet voor deze brute shoot ‘em up opstaken. Die boodschap kwam bij mij luid en duidelijk aan en ik importeerde rond de millenniumwisseling mijn eigen exemplaar, samen met heruitgaven van Symphony of the Night en Parodius Deluxe Pack voor maximaal speelplezier.

Ik heb ontelbare uren van mijn leven in dit illustere drietal gestopt, maar in dit stukje ligt de nadruk natuurlijk op Gradius Gaiden. Waar Castlevania op de Playstation nog een experimentele weg insloeg, zoomde Gaiden juist met laserprecisie in op wat deze games zo leuk maakt. Er zat maar liefst acht jaar tussen de release van het geflopte Gradius III en Gaiden, maar dit was een ijzersterke comeback.

Gradius Gaiden

Wat de game wel gelijk heeft met Symphony of the Night is dat de makers ze beide als sidestories zagen. Thematisch verbonden met de originele games, maar feitelijk een nieuwe spin op een oud idee. Zodoende speelt Gaiden een paarhonderd jaar na Gradius III af. Een leger uit de zogeheten “Evil Zone” valt het Gradius stelsel binnen en het is aan de legendarische Vic Viper om de aanval af te slaan.

Bij het opstarten van de game valt meteen op dat je met een hoogwaardige productie te maken hebt. Het Konami logo is nog maar net het beeld binnengewandeld of een CGI filmpje neemt je mee de ruimte in. Het intro brengt je direct in de juiste stemming en attendeert je ook op het feit dat je niet alleen als Vic Viper kan spelen, maar ook met drie andere schepen.

Op dit punt heeft Gaiden opzichtig inspiratie geput uit de Parodius games, waarin je meerdere personages kan selecteren. Vic Viper krijgt nou steun van de Lord British, die we nog kennen uit Life Force, en de nieuwkomers Jade Knight en Falchion β. Vic Viper en Lord British herbergen geen grote geheimen voor fans van de serie, maar de andere twee hebben een fris arsenaal tot hun beschikking.

Als moderne Gradius game mag een Edit Mode natuurlijk niet ontbreken. Helaas kan je hier niet wapens mixen & matchen, maar wel de volgorde van de upgrades in je power-up balk veranderen. Het klinkt niet bijzonder, maar je moet de mogelijkheid om zelf de volgorde van je power-ups te bepalen niet onderschatten. Plaats die Options in slot 3 en je sterkste wapen zo ver mogelijk naar voren en je speelt een heel andere game dan je gewend bent.

Gradius Gaiden

Mijn favoriete vernieuwing is het feit dat je de game ook met z’n tweeën kan spelen. Net zoals Life Force en de Parodius games speelt ook Gradius beter met een vriend en je vraagt je af waarom deze mogelijkheid pas in 1997 opdook. De game wordt op geen moment zo moeilijk als Gradius III, maar op de lastigere momenten is het toch fijn om wat back-up om je heen te hebben vliegen.

Met een tweede speler erbij of gewoon in je eentje staat je nog een indrukwekkende klus te wachten. Maar liefst negen levels moeten gemeesterd worden, en reken maar dat je nog je best mag doen om de eindbaas uiteindelijk gedag te zeggen. Dit is dubbel en dwars de moeite waard, aangezien de game net zozeer barst van hommages aan de serie als het nieuwe zaken introduceert.

Het hoogtepunt van de meeste levels kom je traditiegetrouw aan het einde van elk level tegen, in de vorm van een spectaculaire baas. Level 1 zet de toon goed met een gigantische worm, maar mijn favoriete baas zit in level 3. Dit ruimteschip schiet niet alleen het soort lasers dat mensen met epilepsie een aanval geeft, maar pompt het scherm ook vol discokleurige hagelslag. Het is een pittig gevecht, maar alleen al de pracht die Konami op het scherm weet te toveren maakt de strijd meer dan de moeite waard.

Een boss rush mag natuurlijk ook niet ontbreken. Ik heb nog steeds nachtmerries van die uit Gradius III, maar hier krijg je netjes een checkpoint na elke baas die je sloopt. Maar dan moet je ze wel eerst zien te slopen natuurlijk. De eerste baas is een grote fan van lichtshows en trakteert je onder andere op een dodelijke laser manji. Je weet wel, zo’n Japans teken dat op een omgedraaide swastika lijkt. Aan spektakel zeker geen gebrek.

Gradius Gaiden

Prachtig is ook hoe de game met zijn erfgoed omgaat. Level 2 vindt plaats op een intergalactische vuilnisbelt, waar bekende bazen uit eerdere games tussen het schroot liggen. Versleten Cores worden hier met weinig respect door de lucht geblazen, terwijl enkele bazen nog gedeeltelijk functioneren en gewoon op je schieten. Het zijn dit soort details waaraan je goed merkt dat de makers enorm veel liefde voor de serie hadden.

In het verlengde hiervan mogen een stage vol Moai hoofden en een speed zone natuurlijk ook niet ontbreken. Men wist zelfs het openingslevel uit het originele Gradius op creatieve wijze te hergebruiken door het met een zwart gat uit elkaar te rijten. Aan jou de taak om levend door de vliegende brokstukken te navigeren en aan het einde van het level een boze Core te verslaan.

Zo’n speciale game verdient natuurlijk ook een speciale vormgeving. Net zoals Symphony of the Night is het in een top of the line 2D jasje gestoken. Qua presentatie mag het in één adem met titels als Symphony of the Night en Suikoden 2 genoemd worden. Om een of andere reden hadden de designers van Konami schijt aan 3D, waardoor deze titels ook tegenwoordig nog uitzien als kleine meesterwerkjes.

Gradius Gaiden

Ironisch genoeg was dat tevens de achilleshiel toen de game nog nieuw was. 2D games werden enorm gestigmatiseerd in die tijd en Konami kon geen vuist maken om Gradius Gaiden ook in het Westen uit te brengen. Castlevania had zijn naam mee en Suikoden kon buigen op het feit dat het een RPG was, maar Gradius kwam in een verkeerd tijdperk op de verkeerde machine uit om wereldwijd een impact te maken.

De eerste officiële release van Gaiden in het Westen was pas in 2007, op nota bene de Playstation Portable. Gradius Collection herbergt alle Gradius games uit de arcade plus Gaiden. Het is ongelofelijke waar voor je geld, maar deze games verdienen het juist om op een groot scherm gespeeld te worden. Nou ja, behalve deel drie en vier dan, maar dat zien we maar even door de vingers.

Tegenwoordig blijft het dus een beetje lastig om het op je televisie te toveren. Maar de echte fan laat zich toch zeker niet door een import schijfje afschrikken? Natuurlijk niet! Een snelle blik op Ebay wijst uit dat het nog steeds een zeer betaalbare titel is, dus waag het erop zou ik zeggen. Dit is een vergeten parel uit de Playstation catalogus die elke shoot ‘em up fan gespeeld moet hebben.

[Gradius Gaiden | Playstation]

Gradius Gaiden

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

6 Reacties op “Zo maak je een comeback

  1. Pingback: Op bezoek bij de kern | patraversus

  2. Pingback: Op stabiele wijze de ruimte in | patraversus

  3. Pingback: Hij wil wel, maar de motor hapert | patraversus

  4. Pingback: Wanneer hebzucht niet genoeg is | patraversus

  5. Pingback: De mislukte wederopstanding | patraversus

  6. Pingback: De oer-shooters komen terug | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s