Eve en de parasieten

CI PEHet is laat op een broeierige avond als ik overmannen wordt door een combinatie van hitte en verveling. Uit gewoonte swipe ik nog een paar plaatjes op Tinder, totdat ook dit niet meer interessant is. Ik heb duidelijk wat anders nodig. Tijd om mijn Playstation Vita af te stoffen.

Met de Vita in de hand kom ik er achter dat het menu nog best veel weg heeft van mijn Tinder account. Het is een galerij van games waarmee ik geen interactie heb, hoewel ik ze ooit wel heb “gematcht” door ze aan te schaffen. De backlog is intimiderend als vanouds, maar deze keer geen keuzestress. Resoluut gaat de cursor naar Parasite Eve, een cultgame van Squaresoft die ik nooit eerder had gespeeld.

Het is het soort game waarover je boeken vol kunt schrijven. Nou ga ik dat hier niet doen, maar het is een typisch voorbeeld van de excessen die Japanse studio’s zich eind jaren 90 konden veroorloven. Zo heeft het de audiovisuele presentatie die je van een post-Final Fantasy VII game mag verwachten. Gedetailleerde 3D modellen bewegen over digitaal getekende 2D achtergronden, begeleid door een soundtrack waar je U tegen mag zeggen.

Tegelijkertijd is het verhaal nauwelijks te bevatten. Parasite Eve is het vervolg op het gelijknamige Japanse boek, dat bol staat van wetenschappelijke termen en theorieën. Eigenlijk sta je als Westerse speler al 1-0 achter als je aan de game begint zonder die voorgeschiedenis, maar gelukkig had Squaresoft wel het besef om het verhaal nou in een Amerikaanse setting af te laten spelen.

PE01

Je kruipt in de huid van Aya Brea, een agente die in Manhattan werkt. Deze jonge meid begint de game toepasselijk genoeg met een vreselijke date. Ze gaat naar een operavoorstelling, waar alle aanwezigen last hebben van spontane zelfontbranding. Behalve Aya, die opvallend vuurvast blijkt te zijn. Wat blijkt? Aya heeft een speciaal soort mitochondria in haar lichaam. Een wat?!

Het duurt niet lang voordat de invloed van het boek om de hoek komt kijken en het verhaal een sci-fi wending neemt. Mitochondria zijn in ieder geval een soort bacterie die in symbiose leven met je lichaam. Aya heeft hier een goedaardige supervariant van, terwijl ene Eve de kwaadaardige variant heeft. Die naam zal niet toevallig gekozen zijn, want het verhaal in Parasite Eve heeft, zoals het hoort in een Japanse game, nog een Bijbelse bijsmaak.

Eve is al een tijdje niet meer zichzelf. Geboren in het lichaam van de workaholic operazangeres Melissa, is Eve de belichaming van rebelse mitochondria die het menselijk lichaam gebruiken als een gastheer om een ultiem wezen te moederen. Adam zoekt ze op moderne wijze niet in de jungle, maar in een reageerbuis in de spermabank. De liefdeloze creatie aan het einde van de game doet vermoeden dat ze niet al te selectief te werk ging als het op de zaaddonor aankwam, maar daar kan junior natuurlijk ook niks aan doen.

Lang voordat je het einde van de game ziet maak je ook nog kennis met de collega’s van Aya, ontmoet je vreemde professors, reis je naar de uithoeken van Manhatten en ploeter je door menig random battle. Parasite Eve is een huzarenstukje van wetenschappelijke weetjes, politiedrama, Bijbelse interpretaties, Japanse RPG clichés en prerendered cutscenes. Een typische Squaresoft game dus.

PE02

Wat zeker opviel tijdens het spelen is dat de game nog best een donker randje heeft. In Amerika was het M-rated en je kan bij vlagen zien waarom. Mensen en beesten komen op vieze wijze aan hun einde in de cutscenes, het script barst van wetenschappelijke termen en er zijn zelfs een paar naakte lichamen te bewonderen. Wel van het softcore type natuurlijk, want een vrouw met tien gemuteerde borsten is prima, zolang er maar geen tepels opzitten…

De donkere stijl zie je ook terug in de spelwereld. Een 3D render van Manhattan dient als een minimap waarop je diverse echte locaties kan uitkiezen als het American Museum of Natural History, het Chrysler Building en Chinatown. Het is een game vol sfeervolle plekken, die grotendeels ’s avonds of binnenkamers worden bezocht. Parasite Eve wordt vaak getypeerd als een horrorgame en ik kan bijna zien waarom. Bijna, want het is ondanks de duistere setting en vieze cutscenes eigenlijk helemaal niet eng.

Het gebrek aan de typische spanning van een horrorgame zit ‘m voor mij in het feit dat random battles je constant uit de setting halen. Vaak ben je gefocust op zoek naar dat ene key item, als er plotseling een paar gemuteerde apen in beeld verschijnen terwijl de muziek naar iets upbeats overschakelt. Een betere manier om de spanning van het moment de nek om te draaien is er niet.

Toch is combat een wezenlijk onderdeel van de game. Bewapend met een pistool en supernatuurlijke krachten moet je immers een vroegtijdig einde zien te maken aan de ongewenste bevalling van Eve. Zoals het een goede Japanse RPG betaamd doe je dit door middel van acties in een menu te selecteren. Het is een gelouterd systeem en het werkt naar behoren, hoewel het zeker een beetje uit de toon valt bij de rest van de game.

PE03

Interessant is dat je wapens en uitrusting handmatig kan verbeteren. Het is in het begin een beetje onwennig om zonder inzicht bonuspunten aan je gear uit te delen, maar naarmate je de game speelt ontwikkel je vanzelf een gevoel voor het verbeteren van je spul. Door middel van speciale tools kan je ook bepaalde eigenschappen van wapen naar wapen overzetten, zodat je de beste eigenschappen op langere termijn kan behouden. De evolutieleer toegepast op wapens zeg maar.

Dit laatste komt overigens het best tot zijn recht als je na het uitspelen van de game een EX sessie start. Hierin neem je een aantal wapens en items uit je vorige save mee en krijg je een flinke lading bonuspunten om je statistieken mee te verbeteren. De catch zit ‘m in het feit dat vijanden nou gevaarlijker zijn, hoewel een slimme doe-het-zelver hier niet veel moeite mee zal hebben.

Wat zeker in het voordeel van Parasite Eve spreekt is dat het helemaal geen lange game is. Het verhaal mag dan wel nauwelijks logisch verlopen, maar mijn eerste sessie had ik in ongeveer acht uur uitgespeeld. Vervolgens besloot ik niet om eens met Vagrant Story of Suikoden 2 aan de slag te gaan, maar om lekker op m’n eigen tempo nog eens door de EX game heen te knallen.

PE04

Een “nieuwe” game meteen opnieuw uitspelen spreekt natuurlijk in haar voordeel. En ja, hoewel de makers van Parasite Eve opzichtig zoveel mogelijk ingrediënten in hun salade mikten, is het eindresultaat best smakelijk. Tegenwoordig zou een game als deze echt niet meer gefinancierd worden, maar eind jaren negentig was the sky the limit, iets waarvan je nou nog steeds de vruchten kan plukken als je door de verouderde presentatie heen kan kijken.

Groot pluspunt is de audio. Yoko Shimomura staat tegenwoordig vooral bekend om haar bijdrages aan grote producties van Square-Enix, maar voor mij is ze vooral legendarisch vanwege haar bijdrage aan Street Fighter II – The World Warrior. Gelukkig had ze het componeren van goede muziek niet verleerd na het verlaten van Capcom, want de muziek in Parasite Eve werkt een intieme, spannende sfeer in de hand.

Jammer eigenlijk dat een ambitieuze game als deze niet in Europa is uitgebracht. Squaresoft leek nooit echt te kunnen aarden in Europa, getuige ook het mislopen van games als Chrono Cross en Legend of Mana. Maar goed, hierdoor kon ik er wel negentien jaar later voor het eerst mee aan de slag op een veel te saaie avond. Dat het niet bij één avond bleef is wellicht de ultieme weggever van een geslaagde match.

[Parasite Eve | Playstation]

PE05

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s