Ninja’s in de put

Ninja GaidenLange tijd achtte ik het onmogelijk. Mensen zeggen wel dat ze Ninja Gaiden op de NES hebben uitgespeeld, maar dat is toch zeker bullshit? Kennelijk niet, want ik kan meedelen dat ook ik het einde van deze brute actiegame heb gezien, hoewel louter dankzij misbruik van de NES Classic Mini.

Toen ik met de Mini aan de slag ging vroeg ik me al af of ik tegenwoordig nog man genoeg was om Ninja Gaiden uit te spelen. Vroeger had ik deze game – beter bekend als Shadow Warriors in Europa – op mijn NES, maar die nare eindbaas kon ik nooit verslaan. Was ook niet gek, want telkens als je doodging bij een van zijn drie vormen werd je drie stages teruggezet en moest je het laatste level van voren af aan opnieuw spelen.

Wie graag de mantel der liefde gebruikt kan deze gimmick scharen onder sterk auteurschap. Als maker heb je een zekere visie voor je game en als jij vindt dat de speler zo gestraft moet worden dan moet je dat vooral zo programmeren. Ik heb echter weinig begrip voor deze keuze. Ninja Gaiden is een van de strakste actiegames op het systeem, maar deze lullige manier om de lengte van het avontuur te rekken is totaal respectloos tegenover de spelers.

Het was sowieso niet echt nodig, want Ninja Gaiden doet zijn reputatie als brute afmatting eer aan. Zelfs als we de eindbaas even buiten beschouwing laten, dan is het nog steeds een game waarin je zonder genade door de computer wordt afgeslacht. Spawn points genereren een oneindige stroom aan vijanden zodra je ook maar een millimeter de rand van het scherm terug beweegt, waardoor je altijd het risico loopt om overlopen te worden.

Ninja Gaiden

Dit technische probleem is niet uniek aan deze titel, maar ik kan me zo snel geen andere game herinneren waarin dit tot zo’n grote ergernissen leidt als hier. Stel je voor: Je rent naar rechts, terwijl een snelle soldaat je volgt. Uit het niets verschijnt een vleermuis, die je raakt. De stoere ninja deinst naar achteren, waardoor een nieuwe soldaat het beeld in rent. Zodra je weer naar voren beweegt komt er ook een nieuwe vleermuis op je af.

Het spelen van Ninja Gaiden is een aaneenschakeling van dit fenomeen, waardoor je de game noodgedwongen voorzichtiger speelt dan vergelijkbare titels. Dit is een soort Castlevania op steroïden, met een flexibele hoofdpersoon, dodelijke platformactie en een oneindige stroom aan lijpe vijanden. En weet je wat, eigenlijk is het genieten van begin tot eind.

De game draait om de ninja Ryu Hayabusa, die naar Amerika afreist om zijn vader te wreken. Eenmaal daar raakt het verstrengeld in een complot waarvan het lot van de wereld afhangt. Het verhaal wordt verteld door middel van sfeervolle cutscenes, die ook nu nog zeer competent overkomen. Ninja Gaiden heeft theatrale flair, waardoor de game groter lijkt dan het eigenlijk is.

Hierdoor staat het ook in schril contrast met de originele arcade release. Net zoals Bionic Commando van Capcom zijn de arcade en console releases totaal verschillende games. In de basis hebben ze hetzelfde thema, maar de NES game is net iets ambitieuzer uitgevoerd. Concurreren met de speelhal kon de NES niet, dus moesten de makers op een andere manier het beste van de situatie maken.

Ninja Gaiden

Dit deed men in het geval van Ninja Gaiden door Castlevania te imiteren. Hayabusa beweegt als een sierlijke vlinder vergeleken met de stijve Simon Belmont, maar op de betere besturing na zijn er veel parallellen tussen deze NES klassiekers. Je verzamelt sub-wapens en ammunitie hiervoor door zwevende objecten in de achtergrond neer te sabelen en elk level is verdeeld in meerdere stages.

Nou zijn deze stages een tikkeltje sadistisch ontworpen, maar net als in Castlevania overkom je deze uitdaging door veel te oefenen. Wat dit betreft helpt het enorm dat je oneindige continues hebt en de game automatisch doorgaat aan het begin van het huidige level na een game over. Ninja Gaiden geeft je alle ruimte om te falen, hoewel alleen de echte doorzetter het einde zullen meemaken.

Maar het is juist dat einde waar de schoen een beetje wringt. Om weer terug te gaan naar Castlevania, als je eindelijk Dracula hebt bereikt dan kan je altijd continueren bij zijn troonkamer. De makers van Ninja Gaiden vonden dat duidelijk te coulant, want hier wordt je zonder blikken of blozen teruggestuurd naar het begin van level 6 als Jaquio je weer eens keihard vermorzeld.

Ah Jaquio, wat een eikel is het toch ook. Deze demon wilt niet alleen de wereld veroveren, maar heeft ook je vader vermoord. Het is een van de grootste eikels die je ooit in een game tegenkomt. Zijn eerste ingame vorm is meteen de moeilijkste, waar ie constant vuurballen door het beeld slingert. Maar dat wilt niet zeggen dat zijn andere twee vormen veel makkelijker zijn. En dan mag je ook nog eens alles opnieuw doen als je faalt… Het is mensonterend.

Ninja Gaiden

Gelukkig biedt de moderne technologie een helpende hand. Op de NES Classic Mini maak je gemakkelijk een savestate voor aanvang van deze gevechten, waardoor je na al die jaren een eerlijke kans maakt om het avontuur een passend einde te geven. Het kostte mij alsnog heel wat pogingen om Jaquio retour te sturen naar de put waar ie uit kwam gekropen, maar de savestates gaven mij de wilskracht die ik nodig had om de klus te klaren.

Ik moet zeggen dat het opnieuw spelen van Ninja Gaiden na al die jaren naar meer smaakt. Toch jammer dat je geen Ninja Gaiden II op de Mini erbij krijgt. Ik heb in elk geval genoten van deze korte, doch krachtige terugblik op het Amerika van de jaren 80, waarin Japanse ninja’s onder sturing van de CIA even de wereld moeten redden.

Het is een van de hoogtepunten op de Mini, welke dankzij een soepele besturing en oneindige continues nog steeds erg speelbaar is. De mogelijkheid om snel een savestate aan te maken zorgt voor een veel gebalanceerdere uitdaging, wat de ervaring alleen maar ten goede komt. Het is een bijna tijdloze game, die verplichte kost is voor fans van moeilijke actiegames.

Het is de omgerekende €2 die het als onderdeel van de Mini kost dan ook zeker waard, hoewel ik niet weet of ik evenveel plezier uit de game zou halen zonder savestates. Die eindbaas blijft toch een heikel punt. Erg veel moeite om een nostalgische Shadow Warriors cartridge ergens vandaan te toveren zal je mij dan ook niet zien doen.

[Ninja Gaiden | NES Classic Mini]

Ninja Gaiden

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Ninja’s in de put

  1. Pingback: Voeten aan de bal | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s