Het zit wel snor met die man

Super Mario Bros. 3Je hoeft maar naar de boxart van Super Mario Bros. 3 te kijken om te realiseren dat deze game wel eens een beetje whack zou kunnen zijn. Een besnorde man die verkleed als een wasbeer door de lucht vliegt? Mama Mia, dat zal geen alledaagse ervaring zijn. Maar wel een goede!

Voor een game die torenhoge verwachtingen met zich meebrengt is Super Mario Bros. 3 nog een opvallend luchtige verschijning. We kenden Mario al als iemand die graag paddenstoelen naar binnen werkt om zich groter te voelen, maar hier omarmt hij ook cosplay als genotmiddel. Sociale stigma’s zijn deze Italiaanse loodgieter totaal vreemd, waardoor ie vermoedelijk een zorgeloos bestaan leidt.

Het vrolijke voorkomen van de game is natuurlijk ook een reflectie van Nintendo, dat maar al te graag een vriendelijke insteek aan hun games meegeeft. Zo zagen we in Super Mario Bros. 2 al dat die hele game plaatsvond in een droom van Mario. Het derde deel heeft een vergelijkbare gimmick, want als we de visuele hints mogen geloven is de hele game een theatervoorstelling.

Is ook beter, want als je het verhaal serieus neemt heb je best nog een duistere game. Maar Bowser heeft niet alweer de prinses ontvoerd om enge dingen mee te doen en zijn kinderen zijn ook geen vreselijke dictators. Welnee, het zijn slechts acteurs, die geëerd worden met de aanwezigheid van de grootste performer van de twintigste eeuw: Super Mario. Die man is ook van alle markten thuis.

Super Mario Bros. 3

Maar acteur of niet, hij moet wel degelijk acht werelden doorkruisen. Ik vergelijk deze game daarom graag met professioneel worstelen: Alles staat in het script, maar de acteurs moeten wel degelijk moeite doen om het uit te voeren. Dat betekent in dit geval dat Mario en Luigi op zoek gaan naar prinses Paddenstoel en gaandeweg afrekenen met Bowser en zijn zeven fonkelnieuwe kinderen.

Die kids hebben de regie overgenomen van locaties als een woestijn, een waterwereld en ijswereld. Thematisch gezien is het allemaal niet zo heel interessant, hoewel in wereld 4 alles reusachtig is en wereld 5 boven de wolken afspeelt. Al met al is het hoe dan ook een flinke verbetering ten opzichte van de eerdere Super Mario games, en het gaat natuurlijk ook om de levels zelf en niet de versiering.

Wat dat laatste betreft zit het wel snor met deze game. Super Mario Bros. 3 is duidelijk zo’n Japanse game waarin men eerst leuke spelsystemen bedacht en zich daarna pas druk maakte om de context. Je hebt die wasbeeroutfit niet voor niks en de makers geven je voldoende ruimte om vijanden het beeld uit te tikken en om de lucht in te vliegen, op zoek naar geheimen.

Mario beweegt als vanouds met de nodige souplesse door de levels. De meeste hiervan focussen zich slechts op één of twee gimmicks, waardoor een ervaren speler vaak aan een halve minuut genoeg heeft om ze uit te spelen. Minder ervaren spelers kunnen zich echter verkijken op de uitdaging, waardoor er wel degelijk een zekere leercurve in de game zit.

Super Mario Bros. 3

Omdat de levels aan de korte kant zijn zal je er een heleboel in een kort tijdsbestek spelen. Dit komt het gevoel van variatie in de game enorm ten goede en in dit opzicht is het ook beter dan zijn voorgangers, die vaak in herhaling vielen. Super Mario Bros. 3 introduceert echter ook automatisch scrollende levels en speciale forten, wat de spelervaring verder aan de verse kant houdt.

Ook nieuw is de aanwezigheid van een worldmap. Hierop kan je Mario van A naar B bewegen, maar het leuke is dat de levels niet lineair worden gepresenteerd. Regelmatig kom je een splitsing op je route tegen, die je naar eigen inzicht kan volgen. Uiteindelijk leiden alle wegen naar Rome, maar de reis kan je voor een deel zelf bepalen. Op de worldmap kom je verder ook speciale stages tegen, zoals paddenstoelhuisjes en minigames, waar je de nodige power-ups en extra levens kan scoren.

Het mooie aan al deze nieuwe ideeën en concepten is dat ze goed uitpakken. De besturing is ijzersterk, waardoor het vliegen door levels aanvoelt als een natuurlijke toevoeging aan de originele speelstijl. Incidentele power-ups als het kikker- en hamerpak voegen verder extra variatie toe, terwijl je de game ook zonder enige power-up kan uitspelen als je daarvoor in de stemming bent.

Super Mario Bros. 3

Mochten de actielevels een beetje gaan vervelen dan zijn er nog de minigames, evenals een speciale remake van Mario Bros. die je tegen iemand anders kan spelen. Deze speelt een stuk soepeler dan de eerdere port van Mario Bros. op de NES, dus vergeet gerust het bestaan van die matige game. Luigi is ook onderdeel van de normale game, hoewel ie wel altijd moet wachten tot z’n broer een level heeft uitgespeeld. Hij is toch de eeuwige tweede viool.

De overdaad aan content is ironisch genoeg mijn grootste probleem met de game. Soms ben je gewoon klaar met spelen en wil je ophouden. Op zo’n moment sta je voor een lullige keuze, want het is of de console aan laten staan of al je voortgang verliezen. Er zijn speciale items waarmee je naar latere levels kan warpen, maar die zijn eigenlijk alleen maar leuk als je alles al eens hebt gezien.

Een savefunctie was dus niet verkeerd geweest. Hiervoor ben je beter af met latere versies van de game, zoals Super Mario All-Stars of het flink uitgebreide Super Mario Advance 4. Ook de Virtual Console heruitgaven bieden uitkomst, dankzij hun savestates. Hetzelfde geldt voor de NES Classic Mini, waarop je ook met groot gemak een savestatetje kan maken om later door te spelen.

Super Mario Bros. 3

Maar goed, als je grootste klacht over een actiegame de lengte is dan weet je dat het verder wel goed zit. Met Super Mario Bros. 3 toonde Nintendo op overtuigende wijze aan dat er nog veel rek in de Super Mario formule zat en de acteerlessen van Mario en Luigi waren hun geld dubbel en dwars waard. De game kon op goede verkoopcijfers rekenen en is nog steeds geliefd onder fans.

Als een van de pronkstukken van het 8-bit tijdperk is het dan ook niet vreemd dat het onderdeel is van de NES Classic Mini. Hoewel het verder niet mijn persoonlijke favoriete Super Mario titel is, wist het herspelen ervan toch de nodige nostalgische gevoelens los te maken. En ondanks dat ik het door de jaren heen al meerdere keren opnieuw heb uitgespeeld blijft het een leuke titel.

De besturing alleen al is zo goed op de game afgesteld dat het spelen ervan een soort performance art is. Het is inderdaad een voorstelling, en jij bent de puppet master. Omgerekend kost het als onderdeel van de Mini maar €2 en voor dat geld moet je ‘m nooit laten liggen. Dit is 8-bit Nintendo op hun best, en dat is nog steeds beter dan veel moderne developers tegenwoordig.

[Super Mario Bros. 3 | NES Classic Mini]

Super Mario Bros. 3

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Het zit wel snor met die man

  1. Pingback: De grote sprong vooruit | patraversus

  2. Pingback: Opscheppen en afrekenen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s