Zie de fruitplukkers

Super Mario Bros. 2In videogames uit de jaren 80 waren de gekste dingen mogelijk. Een loodgieter van Italiaanse komaf die een paddenstoelen koninkrijk redt? Tuurlijk, waarom niet? Diezelfde loodgieter die met z’n maten fruit gaat plukken in een Arabische droomwereld? Dat was nog eens een geïnspireerd vervolg!

Was er destijds iets zo typisch als een atypisch vervolg op populaire games? De voorbeelden van vervolgen die opmerkelijk afweken van het bronmateriaal zijn legio. Denk bijvoorbeeld aan de open spelwereld van Castlevania II of het zijperspectief dat The Adventure of Link zo kenmerkt. Hoe vreemder hoe beter leek het devies te zijn, en het leidde niet eens tot slechte games.

Toch is Super Mario Bros 2 (SMB2) veel meer in balans vergeleken met de genoemde vervolgen. Het nieuwe perspectief van Zelda was wel erg anders en Castlevania II verloor zichzelf – en de speler – in labyrintachtige omgevingen en vage non-hints. SMB2 had van dit soort zaken geen last, ook al was het zelf een aanpassing van een Japanse game die helemaal losstond van Mario.

Met een naam als Doki Doki Panic! (DDP!) had die Japanse game natuurlijk weinig kans van slagen in het Westen, hoewel het Arabische thema waarschijnlijk ook niet hielp. Dus wat doe je dan als Nintendo zijnde? Precies, dan vervang je gewoon de personages uit DDP! met die uit je hitgame Super Mario Bros. Je maakt her en der een paar kleine aanpassingen en klaar is Kees.

Super Mario Bros. 2

Het was een gewaagde zet, maar toen de game eind jaren 80 hier uitkwam had niemand je kunnen zeggen dat SMB2 van origine geen echte Mario was. Mario en co zijn duidelijk herkenbaar en zien er zelfs een stuk kleurrijker uit dan eerst. Dat verder niks terug deed denken aan SMB viel niet echt op, aangezien we ondertussen gewend waren aan vervolgen die het niet zo nauw namen met hun inspiratie.

Een belangrijke vernieuwing ten opzichte van de eerdere game is dat je voordat een level begint uit vier speelbare personages kan kiezen. Mario en Luigi en hebben er zin in, evenals Toad en prinses Paddenstoel. Alle vier spelen ze net iets anders, waarbij Luigi en de prinses opvallen vanwege hun aparte sprongen en Mario en Toad vanwege hun algemene inzetbaarheid.

Een wezenlijk verschil met SMB zit ‘m in de manier waarop je met de wereld interacteert. Vijanden sterven niet langer als je op ze springt, want je kan nou op ze staan. Hierdoor dienen ze als platforms, maar je kan ze ook oppikken en tegen elkaar aangooien. Dit verandert de hele opzet van de game, waarbij vijand- en itemmanagement nou net zo belangrijk is als het platformaspect.

Het oppakken en gooien van fruit en vijanden ligt mij wel. Hoewel de traditionele SMB speelstijl zich meer leent voor allerlei acrobatische taferelen, kan ik me ook goed vinden in de meer reflex-georiënteerde speelstijl van dit vervolg. Dit komt wellicht nog het best tot zijn recht bij de baasgevechten, waarbij je verschillende objecten naar hun kop moet gooien om ze te verslaan.

smb22

Hoewel het zonder meer een klassieker onder NES games is, zijn er toch een paar probleempjes met de conversie van DDP! naar SMB2. Zo was DDP! bijvoorbeeld een Famicom Disk System titel, wat betekent dat je in de Japanse versie kan saven. Die luxe heb je in SMB2 helemaal niet en er zijn maar twee continues om de game helemaal mee uit te spelen. Dat had volgens mij wel beter gekund.

De keuze voor een Arabisch thema past ook niet echt in de Mario serie als je de latere games er even naast legt. Toch is dit slechts een klein puntje, want de spelwereld is verder fraai vormgegeven. Het bonte kleurgebruik is goed doordacht, terwijl de sprites van een hoog niveau zijn. Qua vormgeving is SMB2 een van mijn favoriete NES titels, met een tijdloze droomwereld en een lekkere soundtrack.

Zo’n gave titel mocht natuurlijk niet ontbreken op de NES Classic Mini, waar het in het goede gezelschap is van de twee andere Super Mario games. SMB mag alle credits opstrijken voor het populair maken van de NES, terwijl SMB3 met de eer als perfecte opvolger van SMB aan de haal gaat. SMB2 blijft echter de meest unieke van dit drietal.

Want waar anders laat je als een groep fruitplukkende migranten een spoor van vernieling achter in een Arabische droomwereld? Dat kan alleen maar SMB2 zijn. Als onderdeel van de Mini betaal je omgerekend slechts €2 voor deze titel en dat is nog best een koopje. Persoonlijk vind ik het een van de hoogtepunten van de serie, en op de NES in het algemeen. Niet slecht voor een game die zijn leven begon zonder enige connectie met de Super Mario reeks.

[Super Mario Bros. 2 | NES Classic Mini]

smb23

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Zie de fruitplukkers

  1. Pingback: Het zit wel snor met die man | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s