Giet er wat heilig water over

CastlevaniaHet leven van Simon Belmont gaat niet over rozen. Als aangewezen redder van Transsylvanië heeft hij de miserabele taak om een einde te maken aan de terreur van Dracula. En dan kampt ie ook nog eens met rugklachten. Maar een Belmont klaagt niet. Stoïcijns begon Simon in 1986 aan een legendarisch avontuur, in de NES klassieker Castlevania.

De epische cover art van deze game doet je geloven dat Simon Belmont een ruige barbaar is. Eentje in de kracht van zijn leven, die wel eventjes afrekent met die slick willy van een Dracula. Helaas schetst zijn ingame verschijning een ander plaatje. De vampierjager loopt moeilijk, springt stijfjes en heeft slechts een oude zweep op zak om de klus mee te klaren.

Zijn missie brengt hem door zes levels, welke barsten van monsters en mensonterende bodemloze putten. Dat is toch balen voor deze bejaarde barbaar. Als de levende geraamtes en boosaardige kabouters hem al niet te pakken krijgen dan is de kans groot dat ie z’n nek breekt omdat ie ergens naar beneden stort. Vervelend voor hem, maar ook kenmerkend voor dit soort games.

In Engelse media hoor je de term NES hard wel eens voorbijkomen. Castlevania is een fraai voorbeeld van wat hiermee bedoeld wordt. De game is een kat en muis spel waarin jouw skills steeds worden getest door de spelomgeving. Maar vergis je niet. De moeilijkheid maakt van Castlevania zeker geen slechte game. De uitdaging is bewust ontworpen en zaken als de besturing zijn hierop afgestemd.

Castlevania

Zo springt Simon Belmont – of Belmondo zoals ie in de aftiteling wordt genoemd – altijd in een boog en kan ie niet vlot slaan met z’n wapen. Dit kan als een lichte shock komen als je de game voor het eerst speelt, maar op een gegeven moment wen je hieraan. Speel Castlevania maar genoeg en je komt vanzelf in het ritme terecht dat de makers bij Konami voor ogen hadden.

Dit houdt in dat je altijd een beetje met de handrem op de actie moet spelen. Sowieso beweeg je niet al te snel vooruit, maar ga er bij voorbaat maar niet vanuit dat je hier allerlei trucjes kan uithalen om sneller door de levels te komen. Het spelen van Castlevania vereist een zekere methodiek, eentje die geduldige spelers beter zal liggen dan gehaaste.

Wie z’n tijd neemt om de game te meesteren krijgt een toffe omgeving voorgeschoteld. Redelijk uniek voor een titel uit deze tijd is dat de makers de moeite hadden genomen om overtuigende architectuur in beeld te brengen. Dracula’s kasteel bestaat grotendeels uit blokken, maar deze zijn op zo’n manier geplaatst dat je zowaar het idee krijgt dat het ook echt een kasteel moet voorstellen.

Level 1 is hier een goed voorbeeld van. Je begint net buiten het kasteel, om al snel in een grote hal te belanden. Deze hal zit vol met zombies, die je eenvoudig kan neerslaan. Interessanter is een kleine omleiding via een riool, waar rode vismannen jouw aanwezigheid niet lijken te waarderen. In dit level maak je verder kennis met kenmerkende zaken als kaarsjes die je kan vernielen om power-ups te krijgen, alsmede met het feit dat sommige blokken kapot geslagen kunnen worden.

Castlevania

In de navolgende vijf levels zal de uitdaging explosief toenemen. Level 2 introduceert de iconische vliegende Medusa hoofden, terwijl level 3 je geduld zal testen met zogeheten Flea Men, geraamtes en oh-zo-hatelijke kraaien. Tegelijkertijd neemt de vormgeving van de levels ook gestaag moeilijkere vormen aan, waardoor je keihard wordt gesandwicht tussen je eigen beperkingen en het sadisme van de level designers.

Met een beetje oefening is de klus echter nog best goed te doen. Al die kinderen hadden er dertig jaar geleden ook geen moeite mee, dus laten we vooral niet meer maken van de moeilijkheid dan het eigenlijk is. Sowieso zijn er nog een aantal subwapens die je kan oppikken, waarvan het heilige water nog behoorlijk goed uitpakt tegen de bazen aan het eind van elk level.

Sommige van deze bazen doen hun best om de definitie van het redelijke een beetje uit te rekken. Er is wellicht geen beter voorbeeld dan de grote man zelf: Dracula. Zodra je zijn kop eraf ramt met je zweep denk je dat je eindelijk aan pensioneren mag denken. Toch heeft Castlevania dan nog een laatste verrassing voor je, als Dracula plaats maakt voor een freaky demon met tandproblemen.

Gelukkig waren de makers zo coulant om je een oneindige voorraad continues te geven. De oude Belmont mag dan wel permanent de indruk wekken dat ie aan het einde van zijn latijn is, maar feitelijk bevind hij zich in Groundhog Day. Geen enkele dood is van lange duur, hoewel je er maar net zin in moet hebben om telkens weer bij het begin van een level te herstarten.

Castlevania

Wat dit betreft brengt de NES Classic Mini nog uitkomst. Het klinkt haast onheilig, maar met behulp van savestates kan je de game op je eigen voorwaarden spelen. De uitdaging wordt hier feitelijk niet minder door, maar het haalt wel de scherpe randjes van Dracula’s spreekwoordelijk hoektanden. Simon Belmont kan best wat hulp gebruiken, dus maak vooral savestates op gunstige momenten.

Eigenlijk komen die savestates 30 jaar te laat. Akumajo Dracula – de Japanse titel van Castlevania – was oorspronkelijk een Famicom Disk game. In Japan kon men gewoon na elk level saven. Konami was kennelijk te gierig om een batterijtje in de cartridge van Castlevania te stoppen, waardoor wij hier opgroeiden met een moeilijke game die we altijd helemaal vanaf het begin opnieuw moesten spelen.

Toch stond deze gierigheid het succes van de game nooit in de weg. Het kreeg op de NES nog twee vervolgen, terwijl het verhaal op latere systemen nog verrassend vaak opnieuw verteld zou worden. Denk bijvoorbeeld aan Super Castlevania IV en Akumajo Dracula voor de Japanse Sharp X68000 computer. Uiteindelijk zou de serie ook nog Symphony of the Night voortbrengen, dat samen met Super Metroid de grote inspiratiebron is voor menig moderne indie studio.

Een game met zo’n nalatenschap verdient het om af en toe opnieuw gespeeld te worden. Als onderdeel van de NES Classic Mini kost ie omgerekend €2 en dat is het wat mij betreft dubbel en dwars waard. Het is meer dan een curiositeit, maar gewoon een degelijke actiegame. Een product van zijn tijd, maar wel eentje om te koesteren.

[Castlevania | NES Classic Mini]

Castlevania

Screenshots gesourced via The Video Game Museum

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Giet er wat heilig water over

  1. Pingback: Zet je tanden er maar in | patraversus

  2. Pingback: Dit kan niet de bedoeling zijn | patraversus

  3. Pingback: Ninja’s in de put | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s