Knallende kogels

ContraOp de laatste update van het jaar moet je er knallend uitgaan. Vuurwerk op het scherm, daar gaan we voor. Alle reden om Contra af te stoffen en voorlopig even een punt te zetten achter deze lange reeks stukjes over oude arcadegames. Lees snel door zou ik zeggen.

Ah ja, Contra. Een van de populairste thema’s onder videogames uit de jaren 80 was oorlog. Het zit blijkbaar toch diep verankerd in onze primitieve fantasie. Van Commando tot Operation Wolf; er viel altijd wel iets te schieten in de speelhal. Konami deed ook een aardige duit in dat zakje, met titels als Rush’n Attack en Jackal. Aardige games, maar ze hadden niet de impact die Contra had.

Frappant is dat veel gamers niet weten dat Contra in 1987 in de speelhal was geboren. Het is vooral de latere NES versie van deze game – ook wel bekend als Probotector in Europa – die echt notoir is. Je bent vergeven als je nooit Contra in de speelhal hebt gespeeld, want het is eigenlijk ook een slechtere versie dan zijn kleine broertje op de NES. Toch is het een interessante titel.

Het was immers de competitieve omgeving van de speelhal waarin Bill Rizer en Lance Bean het voor het eerst opnamen tegen de slechte Red Falcon Organization. Deze commando’s zijn lid van de zogeheten Contra unit en infiltreren de jungle van Nieuw Zeeland om een einde te maken aan de plannen van Red Falcon. Gaandeweg komen ze ook aliens tegen, want dat kan altijd in videogames.

Ik hoef vermoedelijk niet al te lang bij de opzet van de game stil te staan. Het is een typische run & gun game, waarin je met enige regelmaat nieuwe wapens vindt. Wapens zoals de Spread Gun, dat met maximale efficiëntie een gespreide lading kogels door je tegenstanders blaast. De leden van Red Falcon maken eigenlijk geen kans, zo superieur is je vuurkracht.

Verdeeld over slechts zeven levels blaas je zo door je tegenstanders heen. Elke stage kan je met wat oefening in ongeveer een minuutje uitspelen, dus veel tijd hoef je niet op Nieuw Zeeland door te brengen. De uitdaging is in het begin vrij hoog, maar naarmate je meer speelt zal je zien dat je niet eens twintig minuten nodig hebt om Red Falcon te verslaan. En dat is in het geval als er al continues aan te pas komen.

Omdat je vijanden doorgaans na één treffer naar het hiernamaals gaan zit de moeilijkheid van de game ergens anders in. En inderdaad, Contra is niet zozeer een lastige game omdat je om de haverklap omver wordt geblazen, maar meer omdat de besturing niet optimaal is. Bill en Lance bewegen alsof ze onder water rennen en springen, terwijl ook het veranderen van je schotrichting met enige vertraging gaat.

Ergens is dit vreemd. Konami was in die tijd een van de topontwikkelaars van arcadegames en zelfs hun mindere output had qua besturing weinig problemen. Neem bijvoorbeeld Rush’n Attack, die foute actiegame waarin je gewapend met slechts een mes hordes aan Russische soldaten moet neersteken. Dit was nooit mogelijk geweest als de besturing in die game knudde was.

Contra is echter typisch zo’n game waarin je eerst aan de besturing moet wennen voordat je een kans maakt om het uit te spelen. En zelfs als je in level 7 het idee krijgt dat je op de set van Aliens bent belandt, dan nog gaat het neerschieten en ontwijken van de vijanden met de nodige moeite. Ik ben geen grote fan van tough love, dus ik kan de slordige besturing niet echt waarderen.

Iets dat Contra wel goed doet is multiplayer. Twee commando’s krijgen toch meer gedaan dan één, dus back in the day deed je er goed aan om wat vrienden de speelhal in te slepen. Met z’n tweeën is Red Falcon eigenlijk nog kanslozer dan het al was, hoewel je onvermijdelijk wel strijd krijgt over wie welk wapen mag oppikken. Ik vind alles goed, zolang ik maar de Spread Gun krijg.

Eenmaal uitgeraasd in de speelhal kon je in 1988 aan de slag met de NES versie van de game. In goede traditie was deze flink onder handen genomen en kreeg het een nodige opknapbeurt. De kleurrijke graphics van de arcadegame overleefden de “downgrade” weliswaar niet, maar de besturing evenals de level layouts gingen er flink op voorruit.

Het is dan ook met name aan deze versie te danken dat Contra is blijven hangen in het collectieve geheugen van oude gamers. Een dikke soundtrack, lekkere actie en strakke besturing: Alle ingrediënten voor een dikke hit. Het succes van deze console versie leek Konami wakker te schudden, want de Contra serie zou na de release van Super C permanent migreren naar consoles.

Bovenstaande heeft voornamelijk betrekking op de Amerikaanse versies van de game. De Europese varianten waren vreemd genoeg geen onverdeeld succes. Zo werd de arcade release hier omgedoopt tot Gryzor en werd het coöperatieve multiplayer eruit gesloopt. Een bizarre keuze, aangezien multiplayer juist een van de sterke punten van de game is.

De echte motieven hiervoor zijn moeilijk te doorgronden, hoewel je niet moet vergeten dat dit soort games vooral werden gemaakt om zoveel mogelijk geld te verdienen. Als korte game was het zo ontworpen dat de speler een paar keer moest continueren om het uit te kunnen spelen. Met een tweede speler erbij achtte de distributeur de moeilijkheid waarschijnlijk te laag voor een hoge omzet.

Gryzor was echter niet het vreemdste wat er met Contra in Europa zou gebeuren. Nee, die eer gaat naar de NES versie, die hier pas in 1990 uitkwam. De reden voor deze vertraging zit ‘m in de grondige make-over die het kreeg. Alle menselijke personages zijn uit deze versie gehaald en vervangen door robots. De motivatie hiervoor was kleinzielig, hoewel ik het design van de Probotectors wel kan waarderen. En hey, het blijft een toffe game, zelfs in 50hz.

Aan mogelijkheden om tegenwoordig met je favoriete versie aan de slag te gaan geen gebrek. Je kan de NES versie bijvoorbeeld spelen als extraatje op de Nintendo DS game Contra 4, terwijl de arcade versie ook op de DS te vinden is als onderdeel van Konami Arcade Classics. Zoveel geweld in je pocket, dat had je in de jaren 80 niet durven dromen.

Maar als ik eerlijk ben is de originele arcadegame niet echt een aanrader. Contra is typisch een voorbeeld van een game waarvan de NES conversie nou eenmaal beter in elkaar zit dan de originele arcade release. Dat is verder ook geen schande, want ontwikkelaars leren natuurlijk van hun fouten en als ze een latere release kunnen verbeteren dan moeten ze dat vooral doen.

En dat Konami goede lessen trok van Contra is zeker ook duidelijk. Zonder deze titel hadden we nooit games als Super C, Super Contra en Contra – Hard Corps gehad. Of Probotector II – The Return of the Evil Forces, Super Probotector en simpelweg Probotector zoals ze hier in Europa door het leven gingen. Dat is een nalatenschap waar je trots op mag zijn.

[Contra | Arcade]

Screenshots gesourced via Mobygames.com en The International Arcade Museum

9 gedachten over “Knallende kogels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s