Klaar voor de aanval

Rush'n AttackDe groene baret is zo bedreven in zijn vak dat hij slechts een mes nodig heeft als hij krijgsgevangenen gaat redden. Dat hij eerst een heel Russisch leger moet neersteken om bij deze lui te komen maakt hem niks uit. Rush’n Attack is niet alleen de titel van zijn game, maar ook zijn arbeidsethos.

Ik moet het Konami nageven dat Rush’n Attack een gelikte titel is. In Japan en Europa kwam deze actiegame in 1985 onder de naam Green Beret uit. Gezien het thema van de game was dit een redelijk treffende titel, hoewel een beetje gewoontjes. Maar Rush’n Attack, dat is nog eens een dubbelzinnige naam! Interpreteer je het als Bestormen en Aanvallen of toch als Russische Aanval?

Beide lezingen zijn valide, waardoor de Amerikaanse titel met stip mijn favoriet is. En het moest natuurlijk ook wel Amerika zijn geweest waar een game onder deze titel door het leven kon gaan, in de hoogtijdagen van de Koude Oorlog. Niks zo kapitalistisch als een Japanse oorlogsgame zo te noemen dat het inspeelt op de onderbuikgevoelens van Amerikaanse gamers.

Ik weet nog goed hoe ik voor het eerst met de game in aanraking kwam. Op dezelfde lading MSX kopietjes waar ik kennis maakte met Road Fighter stond ook Green Beret. Angst voor Rusland had ik niet, dus het onderliggende thema ging totaal aan mij voorbij. Ik snapte niet eens waarom je een game naar een groene muts zou vernoemen, hoewel een klasgenootje me wist uit te leggen dat dit met speciale soldaten te maken had.

Rush'n Attack

Het was een game waar ik slechts sporadisch weer naar terugkwam, want ook als kind merkte je al snel wanneer een conversie dikke drek was. Het scherm scrollde schokkerig en erg veel geluid was er ook niet. Echt leuk was het niet om de slechte soldaten neer te steken met m’n mes, dus meestal hield ik na level 1 alweer op en ging ik terug naar leukere titels als Magical Tree of Road Fighter.

Green Beret wist zich enkele jaren later toch een weg terug te banen in mijn leven. Deze keer op de NES, waar het een veel completere game was. De sprites zagen er fraaier uit, het beeld scrollde normaal en er was zowaar een soundtrack. Het was een volwaardige consolegame geworden, hoewel het nog steeds verbleekte naast geavanceerdere titels als Probotector en Castlevania.

Dat lag echter niet aan de inzet van de makers. In tegenstelling zelfs. De NES versie was een gepimpte variant op de originele arcade release, met meer levels en iets dat op een cineastische insteek leek. Rush’n Attack moest het in de speelhal vooral van zijn titel hebben, die ongetwijfeld hordes Amerikaanse tieners trok die niet konden wachten om Russische soldaten neer te steken.

Dit stukje gecommercialiseerde Russofobie is tegenwoordig nog het meest interessante aspect van de game. De arcade release kan je nog het best samenvatten als simpel, kort en vrij pittig. Het was zeker niet de slechtste release van 1985, maar qua actiegames kon je ook wel beter doen. Maar ongegeneerd de vijand aanvallen, daarvoor moest je toch echt je centjes aan Konami doneren.

rna2

Wie z’n kwartje destijds in zo’n kabinet stopte kreeg een heldere mission statement te zien: Red de krijgsgevangenen. Als plichtsgetrouwe Amerikaan aarzel je natuurlijk geen seconde als je heroïsche patriotten kan redden uit de rode klauwen van het communisme. Dat je elite soldaat dit doet met slechts een mes op zak is een beetje vreemd, maar het zorgt wel voor een aparte game.

Vijanden verschijnen meestal in setjes van drie. Een simpele messteek is genoeg om ze uit te schakelen, waarna het nooit al te lang duurt voordat er weer nieuwe soldaten verschijnen. Deze levenscyclus is oneindig, zodat je geregeld tot stilstand komt om met vijanden af te rekenen. Hierdoor kunnen de communisten nog erg dicht in je buurt komen, waardoor goede positionering erg belangrijk is.

Het werkt in je voordeel dat ook de Russen last lijken te hebben van materiele tekorten. De standaard troepen gebruiken geen schietwapens en komen hersenloos op je afgestormd. Voor elke pak-‘m-beet drie normale troepen verschijnt er ook eentje met een geweer of bazooka, waarvoor je natuurlijk al iets meer moet oppassen. Let ook zeker op dat je niet op een landmijn gaat staan.

De enige handreiking die de game doet komt in de vorm van speciale officieren. Deze zien er anders uit dan de normale soldaten en lijken je op te wachten. Steek ze neer en ze laten een wapen achter. Toch handig zo’n vlammenwerper of bazooka, hoewel de ammunitie erg schaars is. Zo’n projectiel baant zich met speels gemak een weg door je vijanden, dus aarzel niet om het te gebruiken.

rna3

Met slechts vier levels weet je van te voren dat deze korte lengte gecompenseerd gaat worden door een hoge moeilijkheid. En jawel, vanaf level 2 wordt het scherm steeds meer overspoeld met vijanden. Level 1 geeft je net genoeg ruimte om aan de steek en ren speelstijl te wennen, waarna je als speciaal soldaat wordt geacht om de rest zonder trainingswieltjes uit te spelen.

Op continues hoef je niet te rekenen, dus je bent helemaal afhankelijk van je messteken om je landgenoten levend terug te krijgen. Wel kan je extra levens verdienen door genoeg punten te scoren, hoewel dit natuurlijk direct gelinkt is aan je behendigheid in het neersteken van mensen. En ergens voelt dat toch een beetje fout aan, zoveel mogelijk Russen neersteken voor een hoge score.

Ik zou graag zeggen dat we al lang en breed over dit soort praktijken heen zijn, maar Russen en Arabieren worden ook nu nog gewillig in de rol van terrorist of grote vijand gestopt. Aan de ene kant legt dit een gebrek aan creativiteit van gamemakers bloot, hoewel het ook diepere implicaties heeft aangezien de spelers massaal games blijven kopen waarin je andere bevolkingsgroepen neerschiet.

Rush’n Attack speelde wat dit betreft een pionierende rol. Antagonisten spelen al sinds de release van Pong een centrale rol in games, maar in de jaren 80 kwam je voornamelijk buitenaardse wezens, monsters en zeer gegeneraliseerde bevolkingsgroepen tegen als vijand. Rush’n Attack liet echter weinig aan de verbeelding over, zelfs niet onder de Green Beret noemer.

Rush'n Attack

Dit foute stukje gamegeschiedenis kan je tegenwoordig zonder al te veel moeite opnieuw ervaren. Konami is niet vies van een gamecollectie meer of minder en de arcade versie van Rush’n Attack is onder andere op de Nintendo DS en de GameBoy Advance te krijgen. Laatstgenoemde is interessant, want op Konami Collector’s Series – Arcade Classics staat een speciale versie van Green Beret.

De GBA port is gebaseerd op de arcadegame en barst van de quality of life aanpassingen. Om te beginnen is de moeilijkheid gebaseerd op de laagste moeilijkheid van de arcade versie. Belangrijker is dat je kan springen door op de A-knop te drukken, in plaats van omhoog te drukken op de joystick. Een projectiel vuur je door op de R-knop te drukken, waardoor de besturing redelijk modern is.

Als bonus is het ook mogelijk om de twee extra levels van de NES versie te unlocken, met een grafische make-over. Verder kan je de game nou met twee spelers co-op spelen, waardoor de lagere moeilijkheid nog verder naar beneden wordt bijgesteld. Voor fans van de originele moeilijkheid is dit wellicht niet ideaal, maar deze GBA variant is verrassend genoeg de meest complete versie van de game.

Maar, ook de meest complete versie is verder niet zo’n heel bijzondere game om te spelen. Het biedt je een korte blik in andere tijden, toen de Koude Oorlog tastbaar invloed had op alles in zijn directe omgeving. Konami toonde aan een gewiekste ontwikkelaar te zijn door op onderbuikgevoelens in te spelen, maar helaas was de game achter de propaganda niet een van de hoogtepunten van 1985.

[Rush’n Attack | Arcade]

Rush'n Attack

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

6 Reacties op “Klaar voor de aanval

  1. Pingback: Knallende kogels | patraversus

  2. Pingback: Voor de verzamelaars | patraversus

  3. Pingback: Klassiekers voor onderweg | patraversus

  4. Pingback: Totale crash | patraversus

  5. Pingback: Hersenloos aanvallen | patraversus

  6. Pingback: Haarscherp in beeld | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s