Stampen als een meester

KickerMeester Wanpyou heeft vele namen. In sommige landen kennen ze hem als Lee, in andere simpelweg als Kicker. Hoe je hem wilt noemen is ook niet zo belangrijk – hij kon Fred heten en nog steeds hard kont schoppen. Als je maar weet dat de actiegame Kicker een leuke throwback is naar simpelere tijden.

Fred leidt een interessant bestaan. Vlak nadat hij een geheime Shaolin methode meesterde werd ie ontvoerd door een Chinese bende. Dat zou lullig zijn geweest voor een doorsnee persoon, maar voor Fred is het juist een ideale mogelijkheid om zijn nieuwe skills te etaleren. Hij specialiseert in één actie: Op dodelijke wijze trappen. Kijk, dat verklaart meteen de ongeïnspireerde titel van de game.

Buiten Europa gaat deze game door het leven als Shao-lin’s Road. Dat is op zijn eigen manier ook een afgezaagde titel, maar ik vind het evenwel meer tot de fantasie spreken dan Kicker. De naam Shao-lin’s Road legt ook een spirituele link met Yie Ar Kung-Fu bloot, dat slechts enkele maanden eerder in de speelhal werd uitgebracht. Konami ging door een productieve fase dat jaar.

Waar Yie Ar Kung-Fu nog best last had van het feit dat vechtgames nog een nieuw fenomeen waren, was Kicker juist een redelijk traditionele actiegame. Het is de bedoeling dat je in elk level alle bad-guys kapot stampt, iets dat je doet met slechts twee actieknoppen. Eentje om mee te springen en eentje om mee te stampen. Zo’n simpele besturing is voor iedereen toegankelijk.

Onze Fred springt zich nog wezenloos, want elk level scrollt niet alleen naar links en rechts, maar je kan ook tussen drie niveaus in hoogte springen. De vijanden zullen je niet alleen op elke hoogte volgen, ze verschijnen ook op elke hoogte. Hierdoor moet je rekening houden met het feit dat je in theorie van vier kanten kan worden aangevallen, hoewel dit in de praktijk nog best overzichtelijk is.

Omdat Fred maar één manier van aanvallen heeft zijn de tegenstanders ook niet erg complex. Hoewel elk contact met een vijand schadelijk is heeft je trap genoeg lengte om ze op afstand te houden. Pas in de tweede loop, als je de alle twaalf stages hebt uitgespeeld, wordt het een beetje chaotisch, als vijanden met rotzooi gaan gooien en vogels in beeld verschijnen om stenen te droppen.

Maar laat een Shaolin meester zich daardoor gek maken? Welnee. Fred blijft kalm en geconcentreerd, terwijl de ene fool na de andere het beeld uitstampt. Door speciale groene vechters te verslaan kan je ook nog een tijdelijke power-up krijgen. Deze bestaan uit een dodelijke ijzeren bal, een laseraanval en een forcefield. Niet bepaald typische Shaolin wapens, maar toch verdomd handig.

Wat deze game zo leuk maakt is dat het sterk het gevoel van een Chinese martial arts film weet na te bootsen. Je kent het wel, van die scenes waarin vijanden massaal een ruimte komen ingestormd, om vervolgens en masse verpulverd te worden. In films zijn dit de scenes waarin de superioriteit van de meesters wordt aangetoond en het is leuk om in een game zelf in deze schoenen te stappen.

Een bijzonder detail is hoe de achtergronden het verloop van de game vertellen. Je begint in een duistere tempel, maar gaandeweg zien je hiervan de buitenkant, het complex waarin het staat en ten slotte een rotsenformatie met de tempel ver in de achtergrond. De bende lijkt erg vastberaden om hun gevangene niet te laten gaan, maar niemand kan de man met de gouden voeten tegenhouden.

Zelfs de bazen niet, die hier om het level opduiken. Net als Fred kunnen deze meerdere klappen incasseren, zodat ze niet na de eerste de beste trap het beeld uitvliegen. Een beetje baas heeft natuurlijk ook een speciale aanval. Zo ook hier, waar je onder andere iemand met een schild tegenkomt, alsmede iemand die teveel sambal opheeft en vuur kan spuwen. Het zijn niet de meest imposante tegenstanders, maar ze zorgen in ieder geval voor de nodige variatie.

Voor een verslavende game als deze valt het op dat Konami er nooit een vervolg aan heeft gegeven. Sterker nog, zowel Kicker als Shao-lin’s Road zijn twee namen waar je nooit meer iets van hoort. Dat is toch jammer, want Fred verdiende beter. Het is dat zijn sprite later nog opdook in een Parodius game, hoewel ook dat niet echt als eeuwige roem gezien kan worden.

Dan maar terugvallen op emulatie om oude tijden te herleven. Of, als je liever met een officiële titel aan de slag gaat, Konami Arcade Classics voor je Nintendo DS scoren. Dit soort oude titels lenen zich bij uitstek tot korte sessies op een handheld, hoewel je op de DS wel samengeperste graphics op de koop toe moet nemen voor die luxe. Maar, dat moet kunnen toch? Het blijft in elk geval een leuke titel, die je dankzij de simpele opzet altijd wel eventjes tussendoor kan spelen.

[Kicker | Arcade]

Screenshots gesourced via The International Arcade Museum

Een gedachte over “Stampen als een meester

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s