Een, twee kungfu

Yie Ar Kung-FuHet nadeel van jarenlang trainen op het platteland om je kungfu naar het volgende niveau te tillen? Je ontvangt de fax niet waarin staat dat het toernooi waarin je deel wilt nemen ook wapens toestaat. Ja, het zal vreemd opkijken geweest zijn voor meester Oolong toen ie aan Yie Ar Kung-Fu begon.

Gelukkig heeft deze ruige Chinees geen trucage nodig om te winnen. Kungfu ziet in zijn hart en nieren. Waarom een wapen gebruiken als je ook dodelijke voeten en handen hebt? En zo dook deze jonge martial artist in 1985 in de speelhal op, toen Konami met Yie Ar Kung-Fu een van de eerste ontwikkelaars van een vechtgame was.

Ik ken Yie Ar Kung-Fu vooral van de thuisversie. Het was een titel die ik vaak op de MSX van mijn vader speelde. Maar in die game speelde je als een zekere Lee. Je had ook maar vijf tegenstanders en de achtergronden waren pikzwart. Niet echt vergelijkbaar met de arcadegame, maar als kind weet je ook niet beter. Ik speelde mijn eerste vechtgame gewoon in de vorm van een simpele MSX titel en dat was prima.

Terwijl ik achter het bureau van m’n vader zat gekluisterd hadden in de tussentijd heel wat gamers de weg naar de speelhal gevonden. Hier kon je met het grote mensen Yie Ar Kung-Fu aan de slag. Elf tegenstanders, gedetailleerde achtergronden en een baas genaamd Oolong die deelneemt aan een toernooi om zijn vader te wreken. Je zou het bijna een game voor ‘echte’ mannen noemen.

Yie Ar Kung-Fu

Maar dat is het natuurlijk niet. Deze vroege vechtgame wordt juist gekenmerkt door kleurrijke personages, die allemaal naar hun wapen zijn vernoemd. Fan heeft de kunst van waaiers gooien gemeesterd, Star gooit vieze ninjasterren naar je kop, Chain vecht het liefst met een fietsketting in de hand en ga zo maar door. Je tegenstanders zijn even karakteristiek als ze afgezaagd zijn.

Als je de game speelt krijg je sterk de indruk dat de computer gewoon maar wat doet. Niet vreemd, want dit is natuurlijk wel een van de eerste vechtgames ooit gemaakt. Karate Champ van Data East kwam een jaartje eerder uit, dus het genre zat hier nog in een prille fase. Toch is Yie Ar al een duidelijke stap vooruit ten opzichte van Karate Champ, waardoor de contouren van een moderne titel een beetje zichtbaar zijn.

Je werkt de gevechten een voor een af, waarbij je langzaam maar zeker de levensbalk van je tegenstander probeert leeg te beuken. Dit gaat niet zonder slag of stoot, want de computer heeft er een handje van om buiten je bereik te blijven. Gelukkig kan je hier een soort Crouching Tiger, Hidden Dragon sprongen maken, waarmee Oolong makkelijk grote afstanden aflegt.

Yie Ar Kung-Fu

Kenmerkend is de aparte besturing. Je hebt twee knoppen om mee aan te vallen. Combineer deze met een van de acht richtingen waarin je de joystick kan duwen en Oolong doet een specifieke aanval. Je kan je trappen en schoppen op verschillende hoogtes uitvoeren, evenals gesprongen aanvallen. Je tegenstanders hebben doorgaans maar een of twee aanvallen, hoewel deze genoeg zijn om je helemaal kapot te beuken.

Ja, je moet in dit soort oude arcadegames natuurlijk niet vreemd opkijken als de computer je in een flits helemaal afmaakt. Vooral de tiende tegenstander heeft hier een handje van. Toch krijg je nog een ruggensteuntje, in de vorm van extra levens die je kan verdienen door genoeg punten te verzamelen. Met name een perfecte win levert bergen vol punten op, dus let op je verdediging.

Tikkertje spelen met Chinese grootmeesters, extra levens verdienen door punten te verzamelen: Dit is op en top een arcadegame. Ten tijde van release was het tevens een spectaculaire verschijning, met zijn grote sprites, bonte kleuren en het idee dat je deelnam aan een martial arts toernooi. Konami zat duidelijk in de lift als ontwikkelaar, wat je ook zag aan hun overige output in 1985.

yakf3

Tegenwoordig ligt het verhaal echter iets genuanceerder. Yie Ar is ondertussen sterk achterhaal, totaal voorbijgestreefd door Street Fighter II en alles wat hierop volgde. Ik zou zelfs zeggen dat de sterk gestroomlijnde MSX en Famicom versies leuker zijn om te spelen. Konami moet dat ook gedacht hebben, want met de arcade speelstijl van de serie ging men nooit meer verder.

Mocht je echter toch nog de kriebels krijgen om met het originele Yie Ar aan de slag te gaan, dan tref je een verrassend competente versie aan op de GameBoy Advance als onderdeel van Konami Collector’s Series – Arcade Classics, een compilatie met zes oertitels van Konami. Uniek aan deze versie is dat je ‘m ook multiplayer kan spelen. Door middel van de Konami code kan je zelfs tegen twee nieuwe tegenstanders vechten, waardoor dit de meest complete versie van de game is.

Het is echter nog maar de vraag of je bijzonder lang plezier zal beleven aan deze versie. Yie Ar Kung-Fu is net zoveel het product van zijn tijd als het vooruitstrevend was. Je moet Konami complimenten geven voor het feit dat ze een pioniersrol speelden in de totstandkoming van het vechtgenre, maar de besturing is evenwel te… uniek om de game echt lekker te laten spelen.

[Yie Ar Kung-Fu | Arcade]

Yie Ar Kung-Fu

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “Een, twee kungfu

  1. Pingback: Stampen als een meester | patraversus

  2. Pingback: Voor de verzamelaars | patraversus

  3. Pingback: Klassiekers voor onderweg | patraversus

  4. Pingback: Mutanten versus freaks | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s