In trance over de snelweg

Road FighterIn de meer dan 5 jaar dat dit blog bestaat heb ik nog nooit een stukje geschreven over Road Fighter. Het is eigenlijk schandalig. Deze antieke racegame hield me vroeger volledig in zijn grip en ook nu nog stap ik gewillig in die rode bolide, om met 400km/u over de snelweg te scheuren.

Mijn eerste contact met Road Fighter was op de MSX. Op een willekeurige avond kwam mijn vader thuis met een stapel cassettebandjes. Een collega op het werk had hem een aantal games gekopieerd. Slecht idee ook van de MSX groep om games uit te brengen op zo’n open medium als cassettebandjes, maar ik was de bedenkers van deze computer eeuwig dankbaar.

Er ging die avond een wereld aan games voor mij open, variërend van Hyper Olympic tot Mystery of Eggerland. Stuk voor stuk toptitels die ik anders nooit had gespeeld. De twee titels die de meeste indruk maakten waren Magical Tree en Road Fighter, beide van Konami. Het verhaal van Magical Tree bewaar ik voor een andere keer, vandaag gaan we onder de motorkap van Road Fighter kijken.

Het spelen van Road Fighter heeft iets primitiefs. Als een beer die met laserfocus zalm uit de rivier vist probeer je in deze racegame een klein wagentje tussen andere weggebruikers te slalommen. Makkelijker gezegd dan gedaan, want je vliegt met 400km/u over de weg. Achtergrondmuziek is er niet, alleen het constante gebrom van je motor, die de benzine voor je ogen leegslurpt.

De actie vind plaats vanuit een vogelvluchtperspectief. Lekker overzichtelijk als je op een vierbaansweg rijdt, maar enigszins claustrofobisch als je clusters met auto’s op een dubbele rijbaan wilt inhalen. Wie de eindstreep in elk van de zes levels wilt halen moet daarom ook in opperste staat van paraatheid zijn, anders maak je eigenlijk geen kans op slagen.

Road Fighter begint gelukkig makkelijk, als alle deelnemers op hetzelfde moment aan de race beginnen. Het doel is om uiteindelijk al je rivalen in te halen, het liefst zonder al te veel blikschade. Een slippertje in de berm hier en daar mag wel, maar je wordt wel op je benzine gekort als straf. Moet kunnen, want er rijden ook speciale wagens op de weg die bij contact je benzine een beetje aanvullen.

Minder leuk zijn de overige weggebruikers. Gele autootjes rijden op voorspelbare wijze rechtuit, terwijl rode wagens de neiging hebben om in te voegen als jij in de buurt bent. Vervelender zijn de iets bredere auto’s in de latere levels, die als dronkenlappen over de weg slingeren. Contact met vrachtwagens kan maar beter helemaal vermeden worden, aangezien dat tot een harde crash leidt.

Net zoals menig verzekering wordt je beloond voor goed rijgedrag. Rij een x aantal kilometer zonder te crashen en een vliegtuig of Konami Man komt door het beeld gevlogen voor bonuspunten. In level twee kan je zelfs een combo uitvoeren waarin een vliegtuig, Konami Man en een trein elkaar opvolgen voor een maximale bonus. Dit soort momenten houden de game fris en zorgen ook voor belangrijke visuele feedback dat je goed bezig bent.

Als 1984 release past het probleemloos in hetzelfde straatje van games als Track & Field en Circus Charlie. Het is een innovatieve titel die dankzij zijn eenvoudige karakter enorm verslavend is. Dit is Konami op hun best, een meester in het omzetten van simpele ideeën naar leuke games. Deze oude titels lieten zich goed vertalen naar consolegames, waardoor men die platforms ook al vroeg domineerde.

De game is in principe zo eenvoudig dat het verder niet veel uitmaakt welke versie je speelt. Ik begon met de MSX versie en zou met terugwerkende kracht de betere versies spelen. Rond 1990 kwam ik erachter dat de game ook op de NES speelbaar was, dus die moest gehuurd worden. Jaren later brak emulatie de retroscene helemaal open, waardoor ik ook eindelijk met de arcaderelease aan de slag kon gaan.

Dankzij emulatie kreeg de game ook een tweede leven op compilaties. Ik speel de Road Fighter tegenwoordig nog steeds via Konami Arcade Classics op de Nintendo DS. Het is geen perfect huwelijk omdat de DS schermresolutie te laag is om de simpele graphics in al hun oude glorie weer te geven, maar het speelt naar behoren. Maar dat verwacht je dan ook van een port door het Japanse M2.

Deze versie heeft verder geen noemenswaardige extra’s, maar het gemak waarmee je zo’n titel eventjes op een handheld speelt is op zich natuurlijk ook wat waard. Het komt de concentratie ook ten goede, want zo’n klein beeldscherm brengt je letterlijk dichter tot de game. Het is bijna alsof je zelf in een racewagen stapt, maar dan zonder risico op zwaar letsel en peperdure blikschade.

[Road Fighter | Arcade]

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “In trance over de snelweg

  1. Pingback: Klaar voor de aanval | patraversus

  2. Pingback: Klassiekers voor onderweg | patraversus

  3. Pingback: Charlie de clown | patraversus

  4. Pingback: Pauzeren in de pitstop | patraversus

  5. Pingback: Totale crash | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s