Over mossels uit de ruimte

ArrivalStel je dit voor: Het is zaterdagavond, je hebt een date met een mooie meid en besluit om naar de nieuwe film Arrival te gaan. Alles lijkt goed te gaan, tot je erachter komt dat de film helemaal niet is wat je ervan verwachtte. Teleurgesteld vecht je tegen de slaap, maar op een gegeven moment lig je ongegeneerd te snurken te midden van een volle zaal. Dat overkwam de kerel die achter mij zat.

Gelukkig was dat niet mijn probleem. Ik was al die tijd klaarwakker. Arrival verveelde geen moment. Het wordt verkocht als een film over buitenaardse wezens, maar feitelijk gaat het vooral om de pogingen van twee ruimdenkende mensen om onder grote druk een nieuwe taal te begrijpen. Ik kan me voorstellen dat dit niet voor iedereen interessant is, maar ik heb er van genoten.

Het verhaal draait om een vertaalster (Amy Adams), die door het Amerikaanse leger wordt benaderd om te tolken tussen de mensheid en buitenaardse wezens. Deze wezens zijn op twaalf plekken op aarde verschenen en houden zich schuil in hun ruimteschepen. Het personage van Adams blijft rustig onder dit zware verzoek en reist samen met een astrofysicus (Jeremy Renner) af naar zo’n schip.

Wat volgt is niet het einde der tijden, spectaculaire gevechten of de complete uitroeiing van het leven op aarde. Nee, Arrival gooit het over een andere boeg en focust vooral op de pogingen van de twee geleerden om de motieven van deze wezens te achterhalen. Dit blijkt nog best lastig te zijn, want de mensheid heeft niks gemeen met de zeven-benige schepsels die hun gigantische zwarte mossels op onze planeet hebben geparkeerd.

Wat ook niet helpt is dat er op de achtergrond allerlei geopolitieke belangen en primaire angsten onder de bevolking spelen. Deze zaken nemen nooit de overhand in het verhaal, maar maken wel duidelijk hoe groot de druk is om te slagen. Als kijker wordt je hierbij om de oren gesmeten met taalkundige en wetenschappelijke concepten, die de film de nodige intellectuele bagage geven.

Toch heb je geen diploma in het een of ander nodig om het verhaal te kunnen volgen. De motivaties van de personages worden goed uitgelegd en de film blijft voor mijn gevoel nooit te lang hangen in bepaalde taalkundige concepten. Maar dat is wel in de veronderstelling dat je niet vies bent van zo’n invalshoek. Als je gewoon met je meisje een actiefilm wilt zien is dit wellicht de verkeerde keuze.

Maar voor die mensen helpt het misschien wel dat de film er in ieder geval gelikt uitziet. Arrival speelt zich vooral af op een legerbasis en in het ruimteschip waar men probeert te communiceren met de buitenaardse wezens. De legerbasis ziet er overtuigend impromptu uit, terwijl de aliens juist voor een minimalistisch decor zijn gegaan en in een soort kiezelsteen van 450m lang reizen.

De film is verder voorzien van tal van scenes die niet direct met het verhaal lijken te hebben. Grote tijd kon ik het nut van de vele moeder en kind scenes ook niet plaatsen, maar tegen het einde blijkt dat er wel degelijk een idee achter zit. Dit voegt met terugwerkende kracht nog een extra laagje diepgang aan het personage van Adams toe, die de film sowieso voor een groot deel draagt.

Erg bekend was ik voor het zien van Arrival niet met het werk van Amy Adams, maar ze heeft mij hier in ieder geval overtuigd. En niet alleen zij. Ook Jeremy Renner heeft eindelijk een leuke rol, na jarenlang een overbodige kneus gespeeld te hebben in de Marvel Cinematic Universe films. Voor de goede orde duikt ook Forest Whitaker nog op, even sympathiek als altijd.

Dit drietal brengt Arrival op overtuigende wijze tot leven, dankzij uitstekend acteerwerk en een onverwacht sterk verhaal. De invalshoek waarmee men het contact met buitenaards leven benadert is goed gevonden en is een verademing in vergelijking met de gebruikelijke films waarin buitenaards leven het vooral op ons gemunt heeft. In de kern draagt het zelfs een waardevolle boodschap over.

Want buitenaardse wezens die plotseling hun gigantische stenen op onze planeet parkeren zijn best eng. Een instinctieve reactie is om van het ergste uit te gaan, maar dat wilt niet zeggen dat deze wezens daadwerkelijk met slechte bedoelingen naar de aarde zijn gekomen. Arrival toont dat er juist veel waarde zit in het zoeken naar een dialoog. Sommige mensen zullen dat ongetwijfeld slaapverwekkend vinden, maar ik vind het een beter alternatief dan elkaar de hersens inslaan in de naam van angst.

[Arrival | Bioscoop]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s