Speklapjes vechten terug

PooyanHoewel de arcadescene uit de jaren 80 een booming business was, is het gros van de games uit de beginperiode hiervan tegenwoordig niet echt interessant. Toch kom je af en toe een uitzondering tegen. Zoals het eenvoudige Pooyan, waarin je biggetjes moet behoeden voor hongerige wolven.

Deze game is ontwikkeld door Konami, die zich in de vroege jaren van het medium profileerde als een creatief buitenbeentje. Hun eerste games eind jaren 70 waren ongegeneerde klonen, maar gaandeweg verschenen ook titels als Scramble, Frogger en Loco-Motion. Niet allemaal klassiekers, maar je kon wel duidelijk zien dat er talent op de werkvloer van dit bedrijf schuilging.

Dat laatste is vrij evident in het geval van Pooyan. De game is het geestenkind van een zekere Tokuro Fujiwara, een man die niet al te lang bij Konami zou blijven werken. In 1983 verkaste ie naar Capcom en hielp daar mee met de ontwikkeling van onder andere Ghosts ’n Goblins, Commando, Bionic Commando en de meest geliefde Mega Man games. Kortom, een werknemer om te koesteren.

Zijn oog voor goed gamedesign zie je in Pooyan vooral terug in de eenvoud van het concept. De speler bestuurt Mama, een moeder big die haar kroost – de zogeheten Pooyan – wilt beschermen tegen hongerige wolven. Moeders hijst zich hiervoor in een schuitje, die je als speler omhoog en omlaag kan bewegen. Vervolgens is het zaak om de wolven neer te schieten met je pijl en boog.

Het gaat de biggen hier in ieder geval een stuk beter af dan in De Wolf en de Drie Biggetjes. Ze zijn redelijk geëmancipeerd en werken samen om zo de aanval van de wolven af te slaan. Ook zijn ze niet vies van het nodige geweld. De aanwezigheid van een pijl en boog zorgt ervoor dat de game als een vreemde shoot ‘em up aanvoelt, met een kindvriendelijk randje.

De actie in Pooyan beperkt zich tot één scherm en je schiet altijd vanaf dezelfde lijn. Een beetje zoals Space Invaders, maar dan naar links gekanteld. In level 1 moet je een x aantal wolven neerschieten die van boven naar beneden parachuteren. Het is belangrijk dat ze niet levend op de grond landen, anders infiltreren ze de berg waaruit Mama schiet. En dat wil je toch liever niet.

Level 2 doet het omgedraaid. Hier proberen wolven via ballonnetjes de bovenkant van het scherm te bereiken. Eenmaal boven beginnen ze op cartooneske wijze een grote steen te duwen. Met genoeg mankracht kunnen ze ‘m naar beneden duwen en raak je een leven kwijt. En dat is eigenlijk de hele opzet van de game. Twee varianten op hetzelfde idee, die je speelt totdat je geen levens meer hebt.

Naargelang je speelt wordt de game uiteraard wel moeilijker. De wolven worden goed in het pareren van jouw aanvallen, er verschijnen extra ballonnen en fruit in beeld die het raak schieten moeilijker maken, en de actie verloopt allemaal wat hectischer. Op een gegeven moment zal moeder big daarom toch het onderspit delven, hoewel je dan wel al heel wat biggetjes hebt gered.

Wat de game ook nu nog leuk maakt is de kinderlijke presentatie. De wolven en biggen hebben iets cartoonesk, terwijl korte animaties tussen de levels door je het idee geven dat je niet voor niets aan het spelen bent. De muziek is verder erg simpel, maar past qua toon prima bij de luchtige uitstraling van de game. Hierdoor speel je het toch altijd met een kleine glimlach.

Ondanks de leuke presentatie lijkt de game tegenwoordig grotendeels vergeten te zijn. Je kreeg het nog als onderdeel van Konami Arcade Classics voor de Nintendo DS, waar het eigenlijk een beetje ondergesneeuwd werd door grotere namen als Time Pilot, Circus Charlie, Gradius en Contra. Goede collectie games, dat wel.

Noemenswaardiger is het eerbetoon aan Pooyan in Metal Gear Solid – Peace Walker. Hierin zit een speciale missie waarin je soldaten aan Fulton ballonnen moet neerschieten, terwijl Pooyan muziek en geluidseffecten te horen zijn. Ik vind Peace Walker verder geen geslaagde game, maar aan dit soort hommages kan je wel goed zien dat Konami programmeurs met liefde voor de zaak had.

Behalve die Tokuro Fujiwara dan, die veel te snel de benen nam. Toch maakte hij zeker indruk. Pooyan is een van de leukere games in de vroege geschiedenis van Konami, met een memorabele speelwijze en personages. Gelukkig wist men deze lijn ook zonder Fujiwara vast te houden, hoewel hij nog een afscheidscadeautje had. Over lijnen gesproken…

[Pooyan | Arcade]

Screenshots gesourced via Mobygames.com

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Speklapjes vechten terug

  1. Pingback: Vliegen door de tijd | patraversus

  2. Pingback: Ploeteren naar de top | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s