Een ophitsende koning

ci-kodErgens op het pad naar succes loop je het risico op het zijspoor van verzadiging te belanden. Capcom kan hierover meepraten. Ooit wilde dit bedrijf de arcadescene domineren met 2D beat ‘em ups. Nou, dat hebben we geweten ook, want er kwam geen einde aan hun output.

Begin jaren 90 van de vorige eeuw leek Capcom in ieder geval op een heuse beat ‘em up fabriek. De ene hersenloze beukgame stond nog niet in de speelhal, of er werd alweer reclame gemaakt voor een nieuwe. De ene keer kwamen ze met een originele titel als Captain Commando, de andere keer weer met een gelicentiëerde titel als The Punisher of Aliens vs Predator.

Het zijn vooral de games met een bekende merknaam die in het collectieve geheugen zijn blijven hangen, maar vergeet niet dat Capcom een ontwikkelaar is die het vooral van iteraties moet hebben. Zodoende danken de bekende titels veel bestaansrecht aan vroegere experimentele titels. Final Fight codeerde het DNA van het genre, waarna een reeks nakomelingen het genre verder vorm gaven.

Een van die nakomelingen is The King of Dragons, dat wat mij betreft een ondergewaardeerde titel is. Het is een geestelijke nazaat van de actiegame Magic Sword – Heroic Fantasy, met een vleugje Golden Axe voor de goede orde. Koppel dit aan de simpelheid van Final Fight en een kleurrijke high fantasy setting en je hebt een beat ‘em up die voor iedereen toegankelijk is.

kod1

In een geromantiseerde versie van de Europese Middeleeuwen trek je als een van vijf vechters ten strijde tegen de koning der draken. Moet je wel eerst 16 levels vol slijmballen, geraamtes en orcs zien te overleven, de een nog gewilliger dan de ander om het geld uit je beurs te klappen. Gelukkig is er de mogelijkheid om de game met drie spelers te spelen, wat de speelbaarheid toch ten goede komt.

Een belangrijk detail is dat de levels in de regel erg kort zijn. Hierdoor reis je niet alleen door heel wat gevarieerde locaties, maar kom je ook flink wat verschillende bazen tegen. Dat is mooi, want de standaard vijanden gaan na 16 levels natuurlijk een beetje vervelen. De bazen houden de strijd niet alleen levendig, maar zijn ook een veel intensere test van je skills.

Qua vechten staat de game angstvallig dicht bij Final Fight. Je hoeft slechts twee knoppen te meesteren: eentje om mee te slaan en eentje om mee te springen. Druk ze tegelijkertijd in en je doet een speciale aanval, die uniek is voor elk personage. Vreemd genoeg kan je geen combo’s doen in deze game, hoewel dit wordt gecompenseerd door de mogelijkheid om in stilstand te blocken.

Voor de goede orde is er ook nog een eenvoudig experience systeem. Tijdens het vechten verdien je XP, die je vechter sterker maken na x aantal punten. Tevens kom je soms een schatkist tegen met daarin een boost voor je kracht of verdediging. Dit systeem is hier eigenlijk te primitief om echt van meerwaarde te zijn, maar het zou in latere games opnieuw opduiken in verbeterde vorm.

kod2

Zoals je van een Capcom titel uit deze periode mag verwachten zit het wel snor met de audiovisuele presentatie. Draaiend op het eigen Capcom Play System geniet de game zeer kleurrijke graphics, met grote sprites en denderende muziek. In navolging van titels als Ghouls ’n Ghosts, Strider en Street Fighter II had men een naam hoog te houden, en The King of Dragons stelt niet teleur.

Ergens is het jammer dat zoveel standaard vijanden recyclet worden met een ander kleurtje, maar aan de andere kant zien ze er wel goed uit. Het zijn typische high fantasy monsters, die het nodige karakter toevoegen aan de gedetailleerde, doch standaard achtergronden. Latere beat ‘em ups van Capcom zouden er nóg beter uitzien, maar de tekenstijl van The King of Dragons is sierlijk verjaard.

En dat geldt ook voor de muziek! Yoko Shimomura had eerder bijgedragen aan de soundtracks van Final Fight en Street Fighter II en mocht haar kunstje voor deze game nog eens dunnetjes overdoen. De soundtrack heeft dat typische CPS1 geluid, met de nodige memorabele deuntjes. Misschien niet zo legendarisch als de muziek van Street Fighter II, maar het komt in de buurt.

kod3

Dat The King of Dragons tegenwoordig niet vaak genoemd wordt kan ik ergens wel begrijpen. Het was vooral een voorbode van wat nog zou komen. Maar als deze simpele titel nog steeds zo goed speelbaar is dan zegt dat natuurlijk wel wat over de kwaliteit. Met name met z’n drieën valt er nog de nodige pret te beleven, en dat is een detail dat lang niet alle nakomelingen zouden delen.

Gelukkig hoef je niet al te veel moeite te doen om met de game aan de slag te gaan. CPS1 emulatie was eind jaren 90 van de vorige eeuw al een ding, maar de game is ook op allerhande compilaties verschenen. Capcom was zelfs zo vriendelijk om een Super NES variant uit te brengen, hoewel je die met maar slechts twee spelers kan spelen. Ziet er ook niet zo goed uit natuurlijk.

Dus als je weer eens die kriebel krijgt om een ouderwetse beat ‘em up te spelen, en je hebt een paar vrienden voorhanden die dat gevoel delen, stof The King of Dragons dan eens af. 16 levels lijkt lang voor dit soort game, maar in drie kwartier moet de klus wel geklaard kunnen worden. Vermoedelijk kost je dat tegenwoordig ook geen handen vol zakgeld, dus tel uit je winst!

[The King of Dragons | Arcade]

kod4

Screenshots gesourced via Mobygames.com

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Een ophitsende koning

  1. Pingback: Ronde ridders | patraversus

  2. Pingback: Voor de liefhebber van oud | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s