Vertrouwd, maar toch nieuw

ci-loztpHet begint ondertussen een terugkerend thema te worden, maar ik was een tijdje geleden alweer in de Media Markt bij onze oosterburen. Tijd voor de laatste dag van de grote dumpsale. Even leek ik met lege handen af te druipen, maar wat zag ik daar verstopt op een lage plank? Niks minder dan de special edition van The Legend of Zelda – Twilight Princess HD voor €25!

Voor die prijs kon ik ‘m echt niet laten liggen, des te meer omdat ik nooit eerder aan het spelen van Twilight Princess was toegekomen. Ondanks dat mijn broertje destijds de Gamecube versie had, en ik het zelf ooit cadeau kreeg voor de Wii, had ik me nooit aan dit avontuur gewaagd. Die achterstand is nou eindelijk ingehaald en een maand later zijn alle hoeken en gaten van Hyrule uitgepluisd.

Wat blijkt? Dit is in principe een Zelda game als elke andere. Je speelt als de zwijgzame Link, een jongen die van eyeliner houdt. Hij een spil is in een strijd van hemelse proporties, iets dat we ondertussen wel kennen. Twilight Princess HD speelt flink leentjebuur bij zijn directe voorgangers Ocarina of Time en The Wind Waker, en is voor fans van die games meteen herkenbaar.

Sterker nog, Twilight Princess is een soort ode aan Ocarina of Time. Alles, van een centraal gelegen Hyrule City, tot de aanwezigheid van Gorons en Zora’s, tot de setting van het laatste gevecht is overduidelijk geïnspireerd door de klassieke N64 game. Originaliteit stond duidelijk niet hoog op de prioriteitenlijst, maar Twilight Princess doet ook wel degelijk zijn eigen ding.

tp1

Zo was een van mijn kritiekpunten op The Wind Waker dat die game een personage miste die het zwarte gat van Links persoonlijkheid kon opvullen. Nintendo moet dat ook gedacht hebben, want in Twilight Princess maken we kennis met Midna. Dit is Links eigen kwelgeest, die hem wegwijs maakt in de zogeheten Twilight Realm – een schaduw versie van Hyrule.

Twee verschillende werelden zijn natuurlijk niks nieuws voor The Legend of Zelda reeks, maar er is meer aan de hand dan alleen maar toegevoegde duisternis. Link kan in de Twilight Realm namelijk zijn menselijke vorm niet behouden en veranderd hier in een woeste wolf. Als viervoeter ligt zijn lot in de handen van de egoïstische Midna, wat een ongebruikelijke dynamiek met zich meebrengt.

De aanwezigheid van Midna doet wonderen voor de toon van het verhaal. Omdat Link minder persoonlijkheid heeft dan een lege PET fles kan hij het verhaal geen body geven. Midna heeft met haar hautaine trekjes echter genoeg persoonlijkheid om zijn gebrek hieraan ruimschoots te compenseren – een trucje dat Nintendo later zou herhalen in de twee DS Zelda games.

Onder begeleiding van Midna leert Link al snel omgaan met het alternatieve leven als wolf. Lang zal hij niet treuren om het feit dat hij in zijn blote kont door een schaduwwereld moet bewegen, want het leven als wolf heeft ook zo zijn pluspunten. Zo kan je makkelijk een sprintje trekken, in de grond graven, geuren volgen en samen met Midna op je rug eenvoudig een hele groep vijanden aanvallen.

tp2

Later in de game krijg je ook de mogelijkheid om in de normale wereld in een wolf te veranderen. Dit heeft komische bijeffecten als het intimideren van de bewoners van Hyrule, maar je kan in wolfvorm ook met dieren praten. Meestal praten deze alleen maar over koetjes en kalfjes, maar af en toe delen ze ook waardevolle informatie. Het zijn net mensen.

Als wolf of normale Link kan je flink aan de bak om Hyrule te verkennen. Dit is best nog een klus, want Twilight Princess heeft een omvangrijke spelwereld. In The Wind Waker moest je natuurlijk ook al heel wat kilometers afleggen, maar dat is makkelijk gedaan als de wereld grotendeels met water is gevuld. Twilight Princess heeft echter veel landmassa te verkennen, en dat is fijn.

Weet je nog die duffe zandbak die Hyrule Field moest voorstellen in Ocarina of Time? Nou, die ontbreekt hier niet, maar is flink uitgebreid. Hyrule Field heeft natuurlijk nog steeds zo zijn lege plekken, maar er valt nou echt veel te doen en te ontdekken. Samen met je paard Epona krijg je alle ruimte om naar hartenlust verre paden te berijden, grotten te verkennen en schatten te zoeken.

Maar een game als deze moet het natuurlijk niet alleen van een grote worldmap hebben. Minstens net zo belangrijk zijn de dungeons. Het is op dit punt dat de game me wellicht nog het meest wist te vermaken. Twilight Princess heeft een beetje een valse start met een veel te lange introductie en alweer dungeons in een boom en vulkaan, maar gaandeweg neemt de creativiteit enorm toe.

tp3

Zo kom je onder andere in een tempel in een woestijn; een huiselijke ruïne in het besneeuwde deel van Hyrule; de zogeheten City in the Sky; en een herinterpretatie van de Temple of Time. Deze dungeons voelden aan als trendbrekers en waren erg goed ontworpen. Ik had me zelfs vermaakt in het water paleis, hoewel ik me voor kan stellen dat niet iedereen die mening zal delen.

Traditiegetrouw vind je in elke dungeon een nieuw wapen. Deze variëren van bekende items als de pijn en boog tot een ijzeren bal aan een ketting. Soms wordt er ook een nieuwe twist gegeven aan bestaande wapens, zoals een dubbele hookshot. In de HD versie heb je ook de mogelijkheid om bepaalde wapens te richten met de tablet controller, wat redelijk goed werkt.

Verder is Links repertoire qua zwaard technieken flink uitgebreid. Verspreid over Hyrule staan speciale stenen, waarmee je als wolf kan interacteren. Het idee is dat je een melodie van wind door deze stenen hoort, die je vervolgen moet nabootsen. Eigenlijk is het precies hetzelfde idee als muziek nadoen met je instrument in Ocarina of Time en The Wind Waker, alleen in een ander jasje.

Als je het deuntje succesvol nadoet daagt een gouden wolf je uit om hem op te zoeken ergens in Hyrule. Vervolgens moet je hem verslaan in een gevecht om een nieuwe zwaardtechniek te leren. Van mij had er niet alweer een omslachtig systeem gebaseerd op muziek in de game hoeven te zitten, maar blijkbaar is dit iets dat de makers maar niet los kunnen laten.

tp4

Een beetje ironisch is wel dat je de meeste technieken niet echt nodig hebt. Slechts een handjevol ridders zal je uitdagen om het beste uit je zwaard te halen, maar de standaard vijanden gaan vrij gewillig naar de grond zodra ze in contact komen met je zwaard. Dit geldt ook voor de bazen, die er redelijk transparante patronen op nahouden en doorgaans goed te doen zijn.

Twilight Princess is niet per se een makkelijke game, maar al te veel obstakels worden je ook niet in de weg gelegd. Zelden zal je overrompeld worden door vijanden die je skills echt te testen. En als dit toch gebeurt doen een beetje geduld en overzicht wonderen. Sowieso kan je nog steeds elfjes in een potje bewaren, die je in fatale situaties weer tot leven brengen.

Het is zodoende een game die voor bijna iedereen te doen is. De wereld verkennen en puzzels oplossen: daar gaat het voornamelijk om. Als je de game op je gemak speelt gaat hier al snel meer dan 30 uur inzitten. Dat kan natuurlijk ook flink korter door alleen van punt A naar punt B te gaan, maar dan mis je heel veel. Nintendo heeft er alles aan gedaan om een memorabele wereld te creëren, zowel met prachtige locaties als absurde personages.

Grafisch gezien is de HD versie natuurlijk een beetje achterhaald. Het draait dan wel op 1080p in 30fps, maar het blijft een tien jaar oude game die zijn oorsprong op de Gamecube had. Sowieso mist het ook een beetje artistieke flair vergeleken met The Wind Waker. Twilight Princess herbergt meerdere locaties die rechtstreeks uit een concept artbook lijken te komen, maar qua kleurgebruik is de wereld een beetje flets.

tp5

Aan de andere kant is de meer realistische stijl op zich niet verkeerd. We kennen het nog van Ocarina of Time en de gedetailleerde graphics doet wonderen voor deze stijl. Je ziet dit het beste terug in de inwoners van Hyrule. De N64 game kenmerkte zich nog door markante figuren als de enge maskerverkoper, de mafkees met een muziekdoos in de molen en gigantische naakte feeën.

Twilight Princess gooit hier nog een schepje bovenop. Zo kom je in het dorp waar Link woont de lelijkste kinderen tegen die ooit door een mens gemaakt zijn. Anatomisch gezien klopt er niks van hun nare koppen, om nog maar te zwijgen over hun persoonlijkheden. Datzelfde dorp huisvest ook een burgermeester die een oud sumo kampioen is, want het is natuurlijk wel een Japanse game.

Gaandeweg wordt het eigenlijk alleen maar gekker, met onder andere een native American met opgezwollen lippen en zijn genetisch gemankeerde makker die bommen maakt. Om nog maar te zwijgen over freaks als het meisje Agitha die insecten verzameld en de Ooccoo, een soort kip met meerdere hangtieten om zijn of haar nek.

Er zitten zoveel bonte personages in deze game dat het me voor de eerste keer opviel in een Zelda game dat ik voice acting miste. Midna maakt als enige geluid als ze praat, maar dat zijn willekeurige klanken die een vreemde taal moeten voorstellen. Toch zitten er een aantal serieuze momenten in de game die voor mijn gevoel beter tot hun recht kwamen met voice acting.

tp6

Iets anders dat beter had gekund is het verhaal. Lange tijd lijkt de griezelige Zant verantwoordelijk te zijn voor alle problemen, maar tegen het einde van de game wordt je opeens Ganondorf weer door de strot geduwd. Zant blijkt slechts een pion te zijn in een groter plan, maar zowel hij als Midna zijn naar mijn mening interessant genoeg om het hele verhaal te dragen. De aanwezigheid van Ganondorf en zelfs Zelda doen eerder afbreuk aan het verhaal dan dat ze iets nieuws toevoegen.

Ondanks deze lichte ergernissen heb ik me enorm vermaakt met de game. Zaken als de besturing en het werelddesign zijn ook in 2016 nog prima. Link bestuurt soepeltjes en de meeste quality of life verbeteringen uit The Wind Waker HD zijn ook naar deze game komen overwaaien. Het beviel zelfs zo goed dat ik geneigd ben te zeggen dat ik Twilight Princess veel eerder had moeten spelen.

Maar in dat geval had ik de HD versie waarschijnlijk nooit opgepikt. Want als ik eerlijk ben doen de soundtrack en Amiibo die je erbij krijgt mij verder niks. Ik was toevallig in de stemming om een Zelda game te spelen en voor €25 laat je een nieuwe HD remake natuurlijk niet liggen. Een beetje vreemd is het wel dat een limited edition uit 2016 een paar maanden later al wordt gedumpt, maar mij hoor je niet klagen.

Want al die grotten die ik afgelopen maand heb verkend; de terugkeer naar de Temple of Time; de moeite die ik moest doen om in de City in the Sky te geraken en noem maar op: dat was ouderwets genieten. Twilight Princess HD is misschien geen essentiële release als je al een eerdere variant hebt gespeeld, maar het is hoe dan ook een sublieme adventure game.

[The Legend of Zelda – Twilight Princess HD | Wii U]

tp7

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Vertrouwd, maar toch nieuw

  1. Pingback: Wegdromen op vakantie | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s