Zomerse herinneringen

ci-ysmocHad ik eindelijk zomervakantie, mocht ik van de dokter twee weken lang de zon niet in. Leuk is anders, maar je moet er toch op een of andere manier het beste van maken. Een goed excuus om aan m’n backlog te werken in ieder geval, waarvan we nu Ys – Memories of Celceta kunnen afvinken.

Celceta is een action RPG van de Japanse ontwikkelaar Nihon Falcom, die al jaren op menig top 10 lijstje van de beste Playstation Vita games prijkt. Technisch gezien is het een herinterpretatie van de originele Ys IV games, maar vermoedelijk hebben maar weinig mensen buiten Japan deze titels ooit gespeeld. Geeft ook niet, want het verhaal staat in principe op zichzelf.

Traditiegetrouw speel je als de roodharige Adol Christin, een personage dat al sinds het begin de hoofdrol vertolkt in de Ys reeks. Hier maken we kennis met hem als ie verward een stadje binnenstrompelt, uitgeput en zonder herinneringen. Na een nachtje rust is ie echter alweer klaar om op pad te gaan. Aan energie duidelijk geen gebrek, aan originaliteit misschien wel.

Clichés plakken namelijk aan Adol als slijm aan een slak. Zijn rechtlijnige verlangen naar avontuur houdt ‘m constant in beweging, terwijl hij beetje bij beetje herstelt van geheugenverlies. Zijn lust voor het onbekende lijkt onverzadigbaar, hoewel je dat niet meteen zou zeggen. Adol is namelijk een zogenaamde stille protagonist en houdt zodoende de hele game zijn mond.

cel1x

Als speler mag je met enige zeldzaamheid voor hem een antwoord in een keuzemenu selecteren. De rest van de personages reageren hierop alsof Adol reuze interessant is, maar feitelijk is hij onzichtbaar. Zelfs Link – toch een beetje het boegbeeld van de zwijgende introvert – heeft betere karakterontwikkeling in de Legend of Zelda games, wat niet echt een compliment is.

Maar goed, zijn talent als avonturier gaat niet onopgemerkt. Adol wordt samen met een informant ingehuurd door een leger om het grote bos van Celceta in kaart te brengen. Gaandeweg blijken de motieven van dit leger natuurlijk niet helemaal koosjer en op een gegeven moment neemt het verhaal ook nog goddelijke proporties aan. Een typische setting voor een Japanse tienergame dus.

Gelukkig komt er meer kijken bij een leuke ervaring dan alleen het verhaal. De luchtigheid van het avontuur deed me bij vlagen denken aan Secret of Mana, hoewel er ook duidelijk invloeden van The Legend of Zelda en Diablo merkbaar zijn. Zo is de spelwereld bezaaid met loot, terwijl er ook een aantal key items zijn die in dungeons en bij bottlenecks in het bos goed van pas komen. Deze mix van elementen is weinig origineel, maar goed uitgevoerd.

Combat borduurt voort op de Ys games op de PSP en is reuze eenvoudig. Je kan een reeks standaard aanvallen herhalen en hiermee een simpele combo doen, die sterk genoeg is om de meeste beestjes in het bos van je af te slaan. Voor de goede orde kan je ook wegduiken op cruciale momenten en heb je een aantal speciale skills tot je beschikking, die sterker worden naarmate je ze meer gebruikt.

cel2x

Dit laatste is belangrijk, want deze skills zijn de enige manier om de speelstijl van je personage een beetje aan te passen. Je kan in het menu tot vier skills toewijzen aan de face buttons, die je activeert in combinatie met de R knop. Elke skill verbruikt skills points, die je weer oplaadt door te vechten met je wapen. Het is een simpel systeem, dat me op den duur wel een pijnlijk wijsvinger opleverde.

Behalve Adol kan je uiteindelijk ook als vijf andere personages spelen. Leuk voor Adol dat hij ondanks zijn gebrek aan persoonlijkheid toch vrienden weet te maken, maar de samenwerking verloopt niet ideaal. Zodra de AI controle over een personage heeft zal deze nauwelijks hun skills activeren. Hierdoor staan ze stil in hun ontwikkeling, waardoor ze ook minder aantrekkelijk worden om zelf nog te gebruiken.

Zo had ik tegen het einde van de game alle skills van Adol gemaxt. De rest van mijn crew had ik skill boosters gegeven om mijn gebrek aan aandacht te compenseren, maar zelfs met deze cheats zaten twee losers tot het einde met hun LV1 skills opgescheept. Praktisch gezien ondervond ik hier weinig hinder van, maar het ontnam me wel elke motivatie om nog verdere speeltijd in ze te steken.

Het grootste deel van de pak-em-beet 25 uur die ik met de game heb doorgebracht zat ik dan ook gewoon als Adol de boel te verkennen. De game heeft een aantal manieren om het reizen een beetje dragelijk te maken, want al die kilometers te voet afleggen is natuurlijk geen doen. Zo kan je versneld vooruit rollen, alsmede gebruik maken van waypoints die als portalen dienen.

cel3

Deze waypoints werken redelijk goed, tenzij je accuraat naar zeer specifieke plekken wilt reizen. Dan blijken ze toch niet allemaal even goed geplaatst te zijn. Gelukkig is dit slechts een probleem van tijdelijke aard, want in de tweede helft van de game krijg je de mogelijkheid om vrij tussen alle waypoints te bewegen, evenals de mogelijkheid om hard en agressief te rennen.

Met deze vlotte manieren van reizen wordt het meteen een stuk aantrekkelijker om daadwerkelijk te doen waarvoor je betaald krijgt: Celceta in kaart brengen en verslag hierover doen bij de baas. Voor elk stuk van het bos dat je ontdekt krijg je een financiële beloning, die je weer in betere uitrusting en items kan investeren. Micro economie zeg maar, die goed uitpakt voor de werknemer.

Toch heeft de efficiënte manier van reizen ook een keerzijde: voor je het weet heb je alles gezien wat de game te bieden heeft. De makers deden nog een poging om de lengte een beetje op te rekken door middel van optionele queesten, maar feit is dat je op een gegeven moment in een stroomversnelling terecht komt die je op rap tempo naar het einde van de game loodst.

Ergens valt daar wel iets voor te zeggen. Liever een game die me resoluut naar de climax brengt dan eentje die niet weet wanneer het genoeg is geweest. Maar aan de andere kant is het gevoel van avontuur snel verdwenen. Je hebt niet echt de gelegenheid om locaties echt te leren kennen, ook al wekt het verhaal soms de indruk dat er belangrijke dingen gaande zijn in de wereld.

cel4

Kwalijker dan het weinig geïnspireerde verhaal en het scheve verloop van de game is echter het technische aspect van Celceta. Zo is de beeldresolutie vrij waardeloos. De UI en portretten zijn native resolutie en zien er haarscherp uit, maar de ingame beelden bestaan uit dikke, vage pixels. Hierdoor ziet het er uit als een troebele PSP game, met ook nog eens een twijfelachtige framerate.

Op het kleurrijke artwork na weet de game helemaal niet het onderste uit de kan van de hardware te halen. Dat is erg jammer, want ik vond dat een aantal locaties wel degelijke met enige artistieke visie zijn vormgegeven. De ontwerpers van Nihon Falcom zitten als sinds mensenheugenis in deze business en niemand zal ze verwijten dat het prutsers zijn.

Hun expertise komt beter naar voren in de muziek. Niet alle nummers zijn even lekker, maar ik kreeg soms wel een nostalgisch gevoel tijdens het spelen. De muziek is typisch Japans en als je met dit soort games bent opgegroeid dan gaan sommige deuntjes er als koek in. Wel vraag ik me af wie van de componisten zo’n fan van Metroid was, want de get item jingle is schaamteloos uit die games gestolen.

In schril contrast met de muziek staat de voice acting. Sowieso is dat totaal overbodig in een game waarin de hoofdpersoon zelf niet praat, maar de andere personages zijn ook maar slechts gedeeltelijk ingesproken. Welke tekst wordt uitgesproken en welke niet lijkt totaal willekeurig te zijn gekozen en de kwaliteit van de voice acting komt ook nog eens opzichtig lowbudget over.

cel5

Er kleven dus de nodige minpunten aan deze bejubelde game. In het begin twijfelde ik daarom nog of ik niet beter kon ophouden, maar zo krijg je die backlog natuurlijk nooit leeg. Gelukkig volharde ik, want met name in de tweede helft vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Tegen die tijd is alle moeilijkheid overigens wel verdwenen, dus je ploegt vanaf dan met grof geweld door alles wat je op je pad tegenkomt.

Ik zie de game, best toepasselijk, vooral als een zomer blockbuster film: als je er achteraf over nadenkt is het niet echt geweldig, maar tijdens het spelen ga je snel van A naar B, waardoor alles zich in een waas voltrekt. Qua verhaal is het erg gericht op tieners, maar voor oudere fans van het genre zijn er weinig alternatieven op de Vita. Stel je verwachtingen dus even bij voordat je eraan begint.

Wat enorm helpt is dat de speelduur van 25 uur goed te doen is. De lage moeilijkheid is natuurlijk niet voor iedereen ideaal, maar voor diehards is er een hard mode. Dat de personages en het verloop van het verhaal net zo voorspelbaar zijn als het feit dat er pinda’s in pindakaas zitten is jammer, maar de game speelt in ieder geval naar behoren. En dat is uiteindelijk toch het belangrijkste.

[Ys – Memories of Celceta | Playstation Vita]

cel6

Screenshots gesourced via Xseed

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s