De strijd om Midway

ci-1943Vulgus, Exed Exes, Gun.Smoke, Ghosts ‘n Goblins… Capcom had vroeger duidelijk een voorkeur voor het onmogelijke. Lange tijd leek men ervan uit te gaan dat je een hogere omzet kon draaien als de moeilijkheid maar hoog genoeg was, wat natuurlijk totale onzin was. Gelukkig was er in 1987 een trendbreker in de vorm van 1943 – The Battle of Midway.

1943 is de zeer voorspelbare naam van de opvolger van 1942. Laatstgenoemde is één van de eerste grote successen van Capcom in de speelhal en is het geestenkind van de sadistische Yoshiki Okamoto. Je zou niet verwachten dat deze man na zoveel schijtgames een knieval zou maken voor toegankelijkheid en speelbaarheid, maar dat is precies wat er met 1943 gebeurde.

In de basis is het nog steeds een hele eenvoudige shoot ‘em up. Je neemt wederom plaats in een Amerikaanse P-38, met als opdracht de Japanse oorlogsvloot te doen zinken. Dat klinkt niet alleen als een uitdaging, maar dat is het ook. Die Japanners zitten natuurlijk niet op zo’n smerige Amerikaan boven hun wateren te wachten, dus trekken ze er massaal op uit om hem neer te halen.

In de voorgaande game betekende dit dat je aan een kansloze opdracht was begonnen als je niet een hele lading kleingeld op zak had. De Japanse piloten wilden je echt dood hebben en dat lieten ze merken ook. Na een paar jaar om hun zonden te overzien hadden de makers echter ingezien dat dit niet de ideale invalshoek was voor een direct vervolg. In 1943 maak je zowaar een kans op slagen!

Een wezenlijke verandering is dat je nou een brandstofmeter hebt. De game gooit het concept van 1 hit kills uit het raam en in plaats daarvan verlies je brandstof als je geraakt wordt. Een levensbalk zeg maar, die ook langzaam krimpt als je niet geraakt wordt. In ruil voor deze coulance heb je maar één leven per credit, maar je zal zien dat je in de praktijk veel meer vliegtijd uit één muntje haalt dan in eerdere Capcom shoot ‘em ups.

Net zoals eerst heb je een beperkt aantal salto’s die je kan uitvoeren om over een lastige situatie te vliegen. Het is niet echt een gebruikelijke manier om kogels te ontwijken, maar in dit soort games moet je roeien met de riemen die je hebt. Interessanter is de nieuwe optie om een deel van je brandstof in te ruilen voor een bliksem aanval, waarmee je alle kleine vijanden op beeld doodt.

Als toppiloot ben je geheel afhankelijk van je brandstof, maar Capcom was zo vriendelijk om met enige regelmaat refuels mogelijk te maken. De rode vliegtuigjes uit 1942 zijn ook hier aanwezig, en ze lijken nog steeds meer interesse te hebben in een luchtshow dan aanvallen. Helaas wordt hun passiviteit niet beloond, want alleen deze rode vliegtuigjes leveren essentiële power-ups op.

De meest gedropte power-up is meteen ook de belangrijkste. Schiet een groep rode baronnen uit de lucht en ze laten een Pow icoon achter. Als je krap bij brandstof zit kan je deze oppikken voor een kleine refuel. Je kan er echter ook tegen schieten. Geïnspireerd door Konami’s shoot ‘em up Twin Bee kan je tussen speciale wapens cyclen door op het power-up icoon te schieten.

Dit is een belangrijke vernieuwing, want in tegenstelling tot de power-ups uit 1942 doen deze wapens er wel degelijk toe. Zo zijn er bijvoorbeeld een spread gun en een shotgun, waarmee je ook diagonaal kan schieten. Deze komen altijd wel van pas, al was het maar om snel met kleine vliegtuigjes af te rekenen. De shotgun maakt zelfs vijandelijke kogels ongedaan, wat een echte lifesaver is.

Elk wapen is maar voor een bepaalde tijd bruikbaar, dus je moet jezelf altijd afvragen of je meer brandstof nodig heb of een wapen langer actief wilt houden. Ergens is dit een omslachtig systeem, maar de wapen zijn hoe dan ook zo handig dat ze de moeilijkheid van de game flink naar beneden bijstellen. Maar dit is niet de enige concessie aan speelbaarheid die men maakte.

1943 maakt het namelijk wel heel makkelijk om Japan te onderwerpen, want je kan de game met een vriend spelen. Met een kameraad aan je zijde gaat het keizerrijk toch net wat sneller naar de kloten. Twee spelers die tegelijkertijd een sterke shotgun op hun vliegtuig hebben gemonteerd doen zelfs het grootste oorlogsschip zinken, hoewel je ook dan natuurlijk nog goed moet oppassen.

Met 16 levels is de game gelukkig een stuk korter dan zijn directe voorganger, maar tegen het einde wordt de tegenstand wel degelijk ouderwets link. In de laatste levels toont Okamoto dat ie ook in 1987 nog gemene trekjes had, als kamikaze piloten gewillig voor de keizer hun vliegtuig tegen dat van jou willen parkeren. Hopelijk heb je tegen die tijd nog wat salto’s en bliksem aanvallen op zak.

Maar goed, het is natuurlijk geen schande om in een shoot ‘em up uit de jaren 80 vroegtijdig aan je einde te komen. Wat 1943 van zijn voorgangers onderscheidt is dat je in ieder geval een kans hebt om zonder kleerscheuren diep in het terrein van de tegenstander te geraken. Dat je dit waarschijnlijk niet overleeft is een concessie aan speelhal operators die ook geld moeten verdienen.

Voor een game uit die tijd, en shoot ‘em ups in het bijzonder, speelt het ook tegenwoordig nog best lekker. Grafisch is het eentonig, hoewel het handjevol omgevingen en vliegdekschepen in ieder geval nog een beetje detail herbergen. Belangrijker is de degelijke besturing en het feit dat je meerdere wapens hebt om de vijand het hoofd te bieden.

Deze zaken vielen ook back in the day natuurlijk op, en 1943 was dermate succesvol dat het niet lang duurde eer Capcom met een verbeterde versie aan kwam zetten. 1943 Kai – Midway Kaisen bleef echter lange tijd opgesloten in Japanse speelhallen, en zou pas jaren later op thuissystemen in het Westen verschijnen. Gebundeld met 1942 en 1943, dat wel.

Ondertussen zijn er natuurlijk zoveel nieuwe shoot ‘em ups verschenen dat ook 1943 al lang weer achterhaald is. Niet alleen door de Capcom games 1941 en 19XX, maar ook door de concurrentie die allerminst stil zat. Toch is 1943 als eenvoudige shoot ‘em up zo vervelend nog niet. Het wordt pas tegen het einde echt frustrerend, maar samen met een copiloot valt hier nog het nodige plezier te beleven.

[1943 | Arcade]

Screenshots gesourced via Mobygames.com en Hardcoregaming 101

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “De strijd om Midway

  1. Pingback: We vliegen er nog eens over | patraversus

  2. Pingback: Voor de liefhebber van oud | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s