Malafide zaakjes

ci-adcFilmavond brengt altijd het probleem van wat er gekeken moet worden met zich mee. Toch hoefden we laatst niet lang te zoeken naar een geschikte kandidaat: het was al snel duidelijk dat we naar de Koreaanse gangsterfilm A Dirty Carnival (2006) gingen kijken.

Het hielp dat ik de film in een ver verleden al eens had gezien en zodoende hypeman kon spelen. Erg bekend met Koreaanse cinema ben ik niet, maar jaren geleden ging ik door een experimentele fase heen en passeerde A Dirty Carnival op aanraden van mijn broer ook al eens de revue. Ik wilde ‘m altijd al nog een keer opnieuw kijken, dus wanneer beter dan op een filmavond met vrienden?

Het mooie aan deze film ie dat ie meteen herkenbaar is als gangsterfilm, maar tegelijkertijd stevig verankerd ligt in de Koreaanse cultuur. Hier zijn de gangsters vooral kansarme schoften die op elkaar zijn aangewezen om op te vallen bij hun bazen, in de hoop om zo in aanzien te kunnen stijgen. Maar, wat heb je aan dat aanzien als de rest van de maatschappij je bij voorbaat al afkeurt?

Dat is het grote probleem waar Byung-doo (Jo In-sung) mee worstelt. Hij is al 29 jaar, maar zijn groep gangsters stelt niet veel voor. Ze weten niet eens genoeg geld los te krijgen om ervoor te zorgen dat de moeder van Byung-doo niet op straat wordt gezet. Als ze dan toch een break krijgen en hun baas ze een zogenaamde game room laat runnen wordt deze binnen de kortste keren vernield door een rivaliserende bende.

De film presenteert Byung-doo niet per se als een loser, maar feit is wel dat hij zijn zaakjes niet op orde heeft. Zijn moeder verafschuwt zijn leven als professionele gangster, hij schaamt zich om zijn gezicht te laten zien op feestjes met oude vrienden en zijn baas neemt hem duidelijk niet serieus. Hoog tijd dus voor deze man om zijn leven weer op de rit te krijgen.

Voor een gangster betekent dit dat hij grote risico’s moet nemen. Natuurlijk komt daar het nodige geweld bij kijken, maar in tegenstelling tot veel Westerse producties hechten Koreaanse gangsters veel meer aan het leven van hun vijanden. Een honkbalknuppel tegen het hoofd of een mes in een been moet kunnen, maar als het even kan doden ze hun concurrentie liever niet.

Als iemand die de laatste jaren steeds moeër wordt van zinloos geweld in media vond ik dit haast verfrissend om te zien. De motivatie van de gangsters om hun rivalen niet te doden is louter van praktische aard – het wel doen brengt teveel problemen met zich mee – maar elke reden om grof geweld met mate toe te passen is wat mij betreft mooi meegenomen.

En het feit dat ze elkaar niet hersenloos vermoorden betekent niet dat er weinig actie in de film zit. In tegendeel! Ik heb nog nooit zo veel honkbalknuppels buiten een stadion gebruikt zien worden, om nog maar te zwijgen over de vliegende kicks waarin Byung-doo lijkt te specialiseren. En als het echt moet dan zijn messen en planken met spijkers aan het uiteinde ook gewoon fair play.

Terwijl Byung-doo zich staande probeert te houden in deze harde onderwereld probeert zijn oude vriend Min-ho (Namgung Min) door te breken als regisseur. Dit opent een interessante dimensie voor het verhaal, want de jonge regisseur gaat voor inspiratie bij zijn makker in de leer om het echte gangsterleven te ervaren. Byung-doo, aardig als ie is, geeft maar al te graag een blik in de keuken.

Dat is natuurlijk niet verstandig, hoewel het wel typisch is voor de sympathieke Byung-doo. Hij leeft voor zijn werk, maar hij heeft ook het hart op de goede plek zitten. Zo’n goedzak raakt uiteraard ook nog hopeloos verliefd, maar zijn meisje zit voorspelbaar genoeg niet op een crimineel te wachten. Een makkelijke oplossing is er niet, wat de indruk versterkt dat het leven van een low level gangster niet over rozen gaat.

A Dirty Carnival zit uiteindelijk vol actie, drama en bedrog. Jo In-sung zet een aaibare gangster neer, die zich makkelijk kan redden in vieze straatgevechten, maar moeite heeft met het normale leven. Zijn groei als gangster en mens vermaakt van begin tot eind, met zelden een saai moment. Dat je de acteurs verder niet verstaat doet geen afbraak aan de ervaring, want een goede film is ook een goede film met ondertiteling.

En je hebt sowieso geen kennis van de Koreaanse taal nodig om de brute gevechten te waarderen, of de incidentele meetings in een foute karaoke ruimte. Voor fans van klassieke house is er zelfs nog een opvallende verrassing in de vorm van een funky club waar ze keihard Party Alarm van Aquagen draaien. Dat kan natuurlijk echt niet, wat de film des te memorabeler maakt.

Na afloop van de film was iedereen het wel eens dat we zojuist een zeer vermakelijke film hadden gezien. Wat mij betreft is het een echte aanrader als je openstaat voor dit soort films en het niet erg vindt dat je bent overgeleverd aan de ondertiteling om het verhaal te volgen. Voor mij smaakt het in ieder geval naar meer en ik ben benieuwd of ik binnenkort nog zo’n Aziatische parel kan opduiken.

[A Dirty Carnival | Blu-Ray]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s