Rennen en schieten

ci-comIn de jaren 80 van de vorige eeuw zat de liefde voor de Amerikaanse soldaat er nog goed in. Als hij niet verwikkeld was in een echte oorlog dan zag je ‘m wel in films. De soldaat was een canvas zo blank dat je haast zijn paradoxale bestaan als strijder voor vrijheid zou vergeten.

De toen nog jonge videogame markt was eigenlijk verplicht om ook een duit in dit lucratieve zakje te doen. Vermoedelijk hadden veel Japanse ontwikkelaars een schijthekel aan Amerikaanse macho’s, maar een goede invalshoek is een goede invalshoek. Plaats iemand op een scherm, geef ‘m een pistool en de kinderen komen vanzelf wel hun geld doneren in de lokale speelhal.

Capcom liftte mee op deze golf van misplaatste bewondering door in 1985 Commando uit te brengen. Hey, is dat ook niet een Arnold Schwarzenegger film uit hetzelfde jaar? Jazeker, maar de naam lijkt toeval te zijn. De Japanse titel, Senjo no Okami, vertaalt namelijk naar Wolf of the Battlefield. Een toffe naam, maar het heeft verder niks met ieders favoriete spierbundel te maken.

In de game maken we kennis met ene Super Joe. Vreemde naam voor een soldaat, hoewel niet elke boerenlul zomaar even vier levels vijandelijk terrein overleeft. Gelukkig heeft Joe onbeperkte ammunitie voor zijn machinegeweer op zak, evenals een handje granaten. Hij blijkt ook een innovator te zijn, want het beeld scrollt hier niet automatisch, maar volgt de bewegingen van Joe.

Hierdoor is het een grondlegger van het topdown run ’n gun genre, waarin je als eenzame strijder schermenvol vijanden neermaait. Omdat je zelf de camera naar boven duwt ligt het directe verloop van de game in je eigen handen. Je kan iedereen op een stilstaand beeld proberen neer te schieten, maar je kan ook een poging wagen om je vijanden uit beeld te scrollen.

De praktijk leert dat de beste oplossing een mix van beide is. Soms zijn er zoveel kogels in beeld dat je wel naar links of rechts moet uitwijken om acuut gevaar te omzeilen. Dat kost echter tijd, waardoor je het risico loop dat het scherm nog voller wordt. Aan de andere kant is het raadzaam om altijd zoveel mogelijk vijanden te vermoorden, om zo via hoge scores extra levens te bemachtigen.

Opvallend genoeg is deze oorlogsgame een van de makkelijkste uit de beginperiode van Capcom. Vier levels zijn natuurlijk niet echt veel en de standaard moeilijkheid valt ook reuze mee. Je hebt zelfs de mogelijkheid om een continue te gebruiken zonder dat dit ten koste gaat van je high score. Vergeleken met titels als Vulgus, Exed Exes en Ghosts ’n Goblins is dit echt peanuts.

Ik kan me daarom voorstellen dat Commando niet erg geliefd was bij gierige operators. Je wilt toch zoveel mogelijk geld verdienen aan zo’n dure speelkast, dus het is niet in je voordeel als de game te coulant is voor de spelers. Tegelijkertijd is voor de speler niks om keer op keer een deksel op de neus te krijgen. Die speelt op zijn beurt toch liever games waarin ie niet bij voorbaat kansloos is.

De relatief lage moeilijkheid en degelijke besturing komt de speelbaarheid sowieso ten goede. Hoewel je er tegenwoordig vermoedelijk niet al te veel tijd in zal steken, is Commando lang niet zo’n frustrerende ervaring als Capcom’s voorgaande titels. Wat dit betreft kan je toch goed merken dat men zich achter de schermen goed ontwikkelde en latere successen niet op toeval berusten.

Het is ook interessant om Commando naast tijdgenoot Gun.Smoke te leggen. Beide titels draaien op dezelfde engine, maar houden er een verschillende aanpak op na. Gun.Smoke speelt zich af in een Western setting en scrollt wel automatisch naar boven. De besturing is veel complexer dan in Commando en de moeilijkheid is hoog. Een game die voor iedereen speelbaar is en een game die gericht is op experts: het zijn een beetje de twee gezichten van het vroege Capcom.

Super Joe werd overigens niet echt bedankt voor zijn heldendaden. Hij zou later opduiken in de cultgame Bionic Commando, maar dan als gijzelaar. Een echt vervolg op Commando verscheen pas jaren later, genaamd Mercs. Hierin was echter geen plaats meer voor Super Joe. Tja, het kan verkeren. De glans van de Amerikaanse soldaat was er tegen die tijd toch grotendeels vanaf.

Tegenwoordig tref je de originele arcade versie van Commando vooral aan op ROM compilaties, zoals Capcom Classics Collection. Heel veel reden om lang door te spelen is er niet als je bedenkt dat er ook een beter vervolg is. Tussen de levels door trakteert Super Joe je nog op een blik in zijn inspirerende leven, maar vermoedelijk haal je meer plezier uit het kijken naar de film Commando.

Zijn strijd was echter niet voor niks. In tegendeel. Super Joe maakte de weg vrij voor legio imitators als Ikari Warriors, terwijl deze speelstijl ook zijn weg vond naar sidescrollers als Super C en Contra III. De eerste stapjes die Capcom hier maakte waren niet zonder problemen, maar Commando bleek een solide basis te zijn voor een heel genre. En toegeven, die animaties van Super Joe tussen de levels door waren ook best wel gaaf…

[Commando | Arcade]

Screenshots vol patriotisme gesourced via Mobygames.com en The Arcade Museum

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “Rennen en schieten

  1. Pingback: Sterven tussen de outlaws | patraversus

  2. Pingback: Tegen betaling lukt het wel | patraversus

  3. Pingback: Speklapjes vechten terug | patraversus

  4. Pingback: Ploeteren naar de top | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s