Baarden in overvloed

CI PSHKom op matroos, ga niet bij de pakken neerzitten. Recht je rug, stroop je mouwen op en pak een paar kratten rum. De kapitein heeft een appeltje met je te schillen, maar die vent moet zich vooral even gaan scheren. We laten ons toch niet gek maken aan boord van Pirate Ship Higemaru?

Ik acht de kans klein dat de gemiddelde gamer ooit gehoord heeft van deze titel. Vreemd is dat niet, want als ik Wikipedia moet geloven is Pirate Ship Higemaru pas de derde game ooit gemaakt door Capcom. Dat niet iedereen op de hoogte is van oude Japanse arcadegames is best begrijpelijk. Maar ik neem het PR stokje graag van ze over, want iemand moet het toch doen.

Ik waan me de laatste tijd namelijk een matroos die een piratenschip infiltreert dankzij de Capcom Classics Collection. Dat is nog eens een treffende titel, want het gros van de games op deze collectie komen uit de digitale oudheid van de jaren 80 van de vorige eeuw. Toen games nog simpel waren en mensen naar de speelhal moesten om daar spelletjes te spelen in ruil voor geld.

Ah ja, het waren simpelere tijden. In Higemaru speel je als Momotaro. Van een ingame verhaal ontbreekt elk spoor, dus we moeten de details over zijn leven en motivatie er zelf bij verzinnen. Aan z’n naam kan je afleiden dat ie Japans is en z’n outfit verraad een voorliefde voor het leven op zee. Een maritieme cosplayer wellicht? Verder gooit ie graag vaten naar piraten. Je moet toch wat.

PSH1

Het piratenschip is vernoemd naar de Higemaru. Dit zijn niet bijster intelligente piraten met een volle zwarte baard. Enigszins luguber is dat ze geen armen of benen lijken te hebben. En dat stelt Momotaro toch weer in een kwaad daglicht, want weerloze wormmensen met geweld van hun eigen boot afknallen voelt slecht. Maar goed, het levert wel punten op, en je wilt toch de high-score.

Bij gebrek aan een achtergrondverhaal maak ik mezelf graag wijs dat Momotaro op zoek is naar een geschikt schip om op te wonen met zijn familie. Een familie bestaande uit zeemeermin cosplayers uiteraard, die om de zoveel tijd het water in duiken voor een pikante fotosessie. En dan is zo’n groot piratenschip toch handig, want je vrouw en kinderen hebben ook lebensraum nodig.

Om het schip te bemachtigen moet je wel eerst alle piraten van het dek af knallen. Dit is eenvoudig te doen door een van de vele vaten rum op te pakken en deze in de richting van een nietsvermoedende baardmans te rollen. Ze zijn niet erg snugger, dus ze zullen je impromptu bowlingsbal nooit actief ontwijken. Bonuspunten voor wie meerdere piraten in één keer raakt.

Hoewel de piraten beperkt zijn in hun aantal is er ook een kapitein die blijft respawnen. Deze ruige kerel is net wat slimmer als zijn handlangers en beweegt in vage lijnen jouw richting uit. Naarmate je verder komt in de game zal de AI gestaag slimmer worden, zodat je rond dek 10 wel degelijk in de problemen kan komen door de bloeddorstige kapitein.

PSH2

Gelukkig was men bij Capcom in die tijd nog niet zo harteloos als een jaar later, en krijg je voor elk zestiende vat dat de je de lucht in tilt een power-up. Hiermee ben je een minuut onsterfelijk en kan je piraten verwijderen door ze simpelweg aan te raken. Alsof dat niet genoeg is zijn ze ook nog eens aan de grond genageld. Zo is het verbeteren van die high-score wel heel eenvoudig.

Helaas blijkt uiteindelijk dat dit ook het enige is dat de game heeft te bieden. Na het zestiende dek reset de AI, zodat je feitelijk weer vanaf nul begint. Als je eenmaal een gevoel voor het leven op zee hebt ontwikkeld valt de uitdaging best mee en is de glans er ook een beetje vanaf. En omdat je het schip nooit voor jezelf kan claimen komt er nooit een einde in zicht voor je moeite.

Dat klinkt wellicht niet erg inspirerend, maar ik moet zeggen dat voor een game van deze leeftijd Pirate Ship Higemaru nog best vermakelijk is. Single screen actiegames zijn natuurlijk dertien in dozijn, maar zowel het piratenthema als de manier van spelen zijn ongebruikelijk. De besturing is wellicht een beetje stroef en de game heeft geen einde, maar het werkt op zijn eigen manier.

PSH3

De game verscheen pas eind jaren 90 op een console, als onderdeel van de compilatie Capcom Generations op de Playstation. De compilaties werden later weer gebundeld voor Capcom Classics Collection op de Playstation 2, waarna het nóg een keer werd uitgebracht in opgesplitste vorm op de PSP. Genoeg mogelijkheden dus om tegenwoordig zelf deze verloren parel op te duiken.

Oké, misschien is verloren parel iets teveel eer. Een oneindige lading dezelfde schermen uitspelen om een high-score te verbeteren die alleen jijzelf zal zien gaat uiteindelijk toch vervelen. Een vervolg bestaat ook, genaamd Higemaru Makaijima. Deze titel is echter alleen in Japan op de Famicom en MSX2 uitgekomen, dus het spelen ervan kan nog wel eens voor problemen zorgen.

Meer voor de hand ligt Mole Mania, een geestelijke nazaat op de GameBoy waarin je als een mol speelt. Met 99 levels is dit een echte aanrader voor onderweg. Plus, de slechterik in deze game heeft een fraaie snor. Is weer eens wat anders dan zo’n zeemansbaard. Mocht Pirate Ship Higemaru te ouderwets voor je zijn, geef de variant van Nintendo dan eens een kans.

[Pirate Ship Higemaru | Arcade]

PSH4

Screenshots uit de oudheid gesourced via Mobygames en Gamefaqs

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Baarden in overvloed

  1. Pingback: Voor de liefhebber van oud | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s