Het is geen hit, man

CI HA47We tekenen elf uur ’s avonds. Ik was bijna klaar om uit verveling de handdoek de ring in te werpen en naar bed te gaan. Het was zo’n avond waarop echt niks ging gebeuren. Toch werd het slapen nog even uitgesteld. Hitman – Agent 47 (2015) was op televisie en ik heb vreemde prioriteiten.

Nou moet ik eerlijk vermelden dat ik helemaal niks weet van de moderne Hitman games waar deze film ongetwijfeld niet echt op is gebaseerd. In een ver, ver verleden had ik de allereerste Hitman gespeeld op mijn PC. Dat was volgens mij nog ruim voor het jaar 2000. Sindsdien zijn er heel wat nieuwe Hitman games uitgekomen, die ik allemaal heb overgeslagen.

Hetzelfde geldt vanzelfsprekend voor de Hitman films. In 2007 verscheen Hitman opeens op het witte doek, met Timothy Oliphant in de hoofdrol nog wel. Als acteur in o.a. de series Deadwood en Justified zou je denken dat deze kerel wel wat beters had te doen dan zijn hoofd kaalscheren voor een kansloze film, maar daar was ie dan. Helaas Tim, dan kijk ik liever nog een keer Deadwood terug.

Spoel vooruit naar vanavond. In een laatste poging toch nog reden voor mijn bestaan te vinden besloot ik Agent 47 maar te kijken. Wellicht dat de kale versie van Timothy Oliphant me kon laten lachen. Helaas. Blijkbaar had ie wel degelijk iets beters te doen dan in nog zo’n kansloze film te spelen. Rupert Friend neemt de honneurs waar in het vervolg, hoewel ie niet eens met een kaal hoofd voor de dag komt!

Het gebrek aan gladheid van de schedel van Agent 47 spreekt boekdelen over de kwaliteit van de film. Blijkbaar had Friend er zo weinig zin in dat ie niet eens z’n kop wilde waxen voor zijn rol. Nou zou ik dat persoonlijk ook niet gedaan hebben, maar ik wordt dan ook niet betaald om in de huid te kruipen van een killer die bekend staat om z’n kale kop met een barcode op het achterhoofd.

Enfin, over de film zelf. Het plot was redelijk bizar. Agent 47 is een begenadigd hitman, die met het grootste gemak mensen kan neerleggen. Toch zien we hier ook sprankjes van emotie. Hij ziet het als zijn missie om een zekere Katia (Hannah Ware) te mentoren, die een nog betere hitman blijkt te zijn dan hem. Als kind doorliepen ze samen een hitman opleiding, waardoor ze een soort zusfiguur is.

En zoals dat gaat zoeken ze samen hun vaderfiguur op, een ziekelijke man met astma. Makkelijk hebben ze het niet, want die nare Zachary Quinto – die je wellicht ook kent uit tal van andere producties – zit ze de hele tijd op de hielen. Quinto speelt hier de boef Smith, die voor een slecht syndicaat werkt. Hij heeft een bepantserde huid, waardoor ie maar niet dood wilt gaan.

Het verloop van het verhaal laat zich verder redelijk goed raden en de film zit barstenvol domme momenten. Onder de domme actiefilms mag Hitman toch wel geschaard worden tussen films met mentale beperkingen en veel kwaliteit hoef je hier niet te verwachten. Desondanks zat ik toch met enig plezier te kijken, als was het maar om te ervaren hoe vreemd Agent 47 eigenlijk is.

Zo’n hitman die stiekem zijn best doet voor zijn soort van zusje is toch een beetje raar. Ik geloof niet dat deze gast ook maar enige motivatie nodig heeft om zijn werk uit te voeren, dus het is vreemd dat men op deze manier een menselijk aspect aan dit karikatuur van een huurmoordenaar wilde toevoegen. Des te meer omdat de film verder een non-stop kermisattractie van dood en verderf is.

Maar wat weet ik nou? Als verfilming van een reeks geliefde videogames slaat het nergens op, maar het weet wel de abjecte dieptepunten van misbaksels als Silent Hill Revelation (2012) te ontlopen. De makers kenden hun doelgroep goed. Nee, geen fans van de Hitman games, maar fans van dom geweld zonder dat hierbij met een moraliserend vingertje wordt gewezen naar de kijker.

Een guilty pleasure zeg maar, voor mensen die beter zouden moeten weten. Het is nog steeds rotzooi, begrijp me niet verkeerd. Alleen niet het ergste soort rotzooi. En soms is dat feit alleen al een opluchting. Des te meer als je er speciaal voor opblijft en het in zekere zin het hoogtepunt van de avond is. Oh god, wat triest…

[Hitman – Agent 47 | Televisie]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s