Stof je bezemsteel maar af

CI TWiPositieve hype hangt om de film The Witch (2015) als wespen rond mijn biertje op een terras. Je kan je kont niet keren of je hoort er wel iets positiefs over. En terecht. Hier komen de Amerikaanse pioniersgeest en religieus bijgeloof op pijnlijke wijze samen, wat de nodige spanning oplevert.

De film draait om de ondergang van een gezin dat in 1630 uit een Puriteinse gemeenschap in Amerika wordt geknikkerd. Het zestal is volledig op zichzelf aangewezen om een zelfstandig bestaan op te bouwen, maar het leven in de wildernis heeft zo zijn ups en downs. Voornamelijk downs. Als op een dag hun baby wordt ontvoerd is dit het begin van een reeks spijtige gebeurtenissen.

Essentieel is dat je als kijker getuige bent van wat er met de baby gebeurt. Deze scene had rechtstreeks uit een film als Antichrist (2009) kunnen komen en maakt je huiverig voor wat er nog komen gaat. Toch wordt de film nooit echt smerig op de verkeerde manier. Het draait vooral om angst, paranoia en freaky shit met de duivel. Spoiler: er zitten foute geiten in deze film.

Knap vond ik hoe de makers met cliché beelden over middeleeuws satanisme en hekserij toch nog een spannende film wisten te maken. De film schroomt niet om een vliegende heks of een deal met de duivel te insinueren, maar doet dit op zo’n manier waardoor je alleen maar medelijden kan hebben met het arme gezin dat het slecht heeft op de Amerikaanse frontier.

Zo heeft William (Ralph Ineson), de vader, de ondankbare taak om voor eten te zorgen en iedereen in het gareel te houden. Hij leeft volgens hardcore Christelijke waarden en gaat er zodoende van uit dat God hem bij zal staan zolang iedereen zich braaf aan de regels houdt. Helaas blijkt God afwezig te zijn op zijn stukje Aarde, waardoor hij langzaam maar zeker de grip op de situatie verliest.

Het is vooral aan de dochter Tomasin (Anya Taylor-Joy) om de boel een beetje draaiende te houden. Als oudste van de kinderen ligt het voor de hand dat zij de aangewezen persoon is om de ouders te ondersteunen. Het wordt haar echter niet makkelijk gemaakt. Zo heeft broertje Caleb (Harvey Scrimshaw) last van zijn hormonen en wilt hij zichzelf graag bewijzen.

Je kan het hem niet eens kwalijk dat hij voor zijn familie wilt zorgen, hoewel zijn acties uiteindelijk grote consequenties hebben. Des te meer omdat er ook nog een tweeling in het spel is. Ik heb in jaren niet zo’n vervelende kutkinderen gezien als Mercy en Jonas. Dit duivelse tweetal ettert constant en brengt met hun onzin Tomasin diep in de problemen juist als ze alle hulp goed kan gebruiken.

En dan is er nog de moeder. Kate Dickie ken je misschien uit Game of Thrones als een labiel figuur, een rol die haar wel ligt. De moeder is kapot van verdriet en krijgt de ene teleurstelling na de andere te verduren. God lijkt niet onder de indruk van haar constante gebeden, en in een moment van zwakte wordt ze nog in het ooitje genomen, wat een memorabel vieze scene oplevert.

Voor mij zat de wezenlijke kracht van de film in de personages en hun onderlinge problemen. Ralph Ineson speelt een intens vaderfiguur, die ondanks grote stress zijn familie keer op keer het voordeel van de twijfel geeft. Kate Dickie gaat eveneens in haar rol op en werkt zich op van een gefrustreerd personage in de achtergrond naar een steeds bottere moeder.

Centraal staat echter het leed van Tomasin, die feitelijk de rol van een volwassene vertolkt. Omdat ze nog een kind is heeft ze echter totaal geen grip op de situatie. Ze veranderd van figurant tot het centrale personage en we zien de gebeurtenissen min of meer vanuit haar perspectief. Anya Taylor-Joy doet het goed in deze rol en we gaan haar in de toekomst ongetwijfeld in meer films zien.

Hoewel Caleb en de tweeling de grootste bronnen van stress worden, zijn de echte slechteriken natuurlijk de heks en de duivel. Deze twee zijn echter slechts smaakmakers, en niet zozeer de motor die de film draaiende houdt. Het is de familie die de film van spanning en drama voorziet, en hun leed zal niemand in de koude kleren gaan zitten.

Tel hierbij ijzersterk filmwerk en een sfeervolle soundtrack bij op en je hebt een spannende film dat een onverwacht sterk plaatje schetst over de problemen van een gezin in de wildernis en een heks die in het nabije bos woont. Een soort sprookje voor volwassenen, met als leidraad de bangmakende kant van religie. Ik weet niet of het een moderne klassieker is, maar een aanrader is het zeker.

[The Witch | Blu-Ray]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s