Een man als geen ander

CI MeMDe temperatuur steeg laatst dusdanig dat het leven even niet meer leuk was. Maar plezier moet je maken, ook in barre omstandigheden. Zodoende besloot ik om even terug naar de basics te gaan. Terug naar 1987, toen een zekere Mega Man zijn eerste stapjes maakte.

Nou was de NES van zolder afhalen wel degelijk iets teveel gevraagd, dus behielp ik mezelf met de Mega Man Anniversary Collection. Leuk en aardig zo’n collectie, maar je kan wel duidelijk merken dat een low-budget ontwikkelaar hier half werk heeft geleverd. Toch valt er iets te zeggen voor gemak als het 34 graden is, dus nam ik in een benauwde slaapkamer plaats achter de televisie.

Voor zover ik kan herinneren heb ik de originele Mega Man nooit in mijn kinderjaren gespeeld. Mijn eerste kennismaking met deze blauwe kerel was Mega Man II, dus nostalgie heeft nooit de kans gekregen om meer van zijn debuutgame te maken dan het eigenlijk is. En gelukkig maar, want dit is niet het soort game waar je Stockholmsyndroom voor wilt hebben.

mm1

Mega Man is namelijk een redelijk grove blauwdruk voor wat later zou komen. In grote lijnen verschilt het niet met het veel betere vervolg, maar tijdens het spelen merk je meteen dat men nog wat oefening nodig had tijdens het ontwerpen. Mega Man de game is een beetje het robotische broertje van Ghosts ’n Goblins. Aangepast voor consolegamers welleswaar, maar niet erg verfijnd.

Bijzonder voor zijn tijd is het feit dat je zelf kan beslissen in welke volgorde je de levels wilt spelen. In de praktijk zitten hier een paar haken en ogen aan vast, maar het is zonder meer een goed idee. Als je vast komt te zitten in een level kan je altijd een ander proberen, en na verloop van tijd krijg je de game dermate onder de knie dat je vanzelf hebt uitgevogeld wat wel en wat niet werkt.

Nergens komt dit zo sterk naar voren als bij de baasgevechten. Mega Man moet het hier opnemen tegen zijn zes broers, die door de bejaarde Dr. Wily zijn omgeprogrammeerd. Wily denkt dat ie aan zes robots genoeg heeft om de wereld te veroveren, maar dat is een beetje optimistisch van hem. Sadist dat ie is haalt ie vermoedelijk wel veel plezier uit het feit dat Mega Man zijn eigen familie tot schroot moet reduceren.

mm2

Maar Mega Man heeft daar schijt aan, want elke verslagen baas levert een handig nieuw wapen op. Een beetje kannibalistisch is dit wel, maar je moet er wat voor overhebben om te de wereld te redden. Sowieso moedigt de mentor van Mega Man, en bedenker van zijn zes slechte robot broeders, hem aan om door te vechten, dus het zal allemaal wel goed zijn.

De manier van spelen doet verder sterk aan Ghosts ’n Goblins denken, met korte levels vol keiharde uitdagingen en veel laddertjes om te beklimmen. Mega Man heeft het voordeel dat het een consolegame is, dus de makers hoefden geen rekening te houden met geldklopperij. Zodoende zijn er hier geen willekeurige obstakels die je het leven zuur maken, en kan je met een meer methodische aanpak de game te lijf gaan.

Dat wilt zeggen, wie genoeg experimenteert kan op een gegeven moment elk level zonder moeite uitspelen. Tenminste, als je heel wat bullshit op de koop toe wilt nemen. Want deze game zit natuurlijk wel vol verdwijnende blokjes, instadeath stekels en dodelijke afgronden. Dr. Wily is duidelijk goed voorbereid, want zijn terreinen zijn er helemaal op ingericht om je helemaal dood te maken.

mm3

Een optionele power-up biedt echter solaas. In het level van Elec Man kan je platform straal adapter ding vinden, waarmee je zelf platforms van aanzienlijke lengte kan maken. Dit helpt enorm in de vervelendere stukjes van de game, hoewel het zoals gezegd wel een optioneel item is. Je zou het zomaar kunnen negeren of vergeten op te pikken. En dan ben je keihard genaaid!

De makers van Mega Man waren namelijk zo aardig om een stukje in het kasteel van Dr. Wily te doen waarbij je dit item nodig hebt om verder te komen. Als je ‘m tegen die tijd niet op zak hebt kan je echter niet meer terug. Met als gevolg dat je even mag resetten en al je voortgang kan weggooien. Dit is het soort designfout waaraan je goed kan merken dat niet alles even goed doordacht is.

Een ander moment waarop de onervarenheid van de makers sterk naar voren komt is het gevecht met Fire Man. Met zo’n naam zou je denken dat hij brandweerman is, maar het tegenovergestelde is waar. Bij binnenkomst in zijn kamer begint ie met vuurballen schieten en hij houdt pas op als jij of hij dood is. Met een beetje pech ben jij het slachtoffer, tenzij je het wapen van Ice Man op zak hebt.

mm4

Hiertegenover staat echter wel het feit dat de game kan buigen op zeer degelijke graphics en geluid. De sprite van Mega Man zelf zou op hetzelfde systeem nog vijf keer recyclet worden en een aantal vijanden die hier voor het eerst opduiken zouden ook blijven hangen in de rest van de serie. De grafische stijl is onmiskenbaar en een van de meest iconische van het NES tijdperk.

En wat te denken van de soundtrack? Manami Matsumae heeft altijd een beetje in de schaduw gestaan van haar latere collega’s, maar leverde wel een zeer herkenbare soundtrack af voor Mega Man. Koppel dit aan de kleurrijke graphics en degelijke besturing en je hebt als Capcom de basis gelegd voor een serie waar je U tegen kan zeggen.

In dat licht is het een beetje moeilijk te begrijpen waarom men de Britse b-studio Atomic Planet Entertainment de Mega Man Anniversary Collection liet maken. Deze lui probeerde gelukkig niet het wiel opnieuw uit te vinden, en beperkte zich tot het bundelen van de heruitgaven van de originele Mega Man games voor de Playstation die ooit in Japan uitkwamen.

mm6

Maar die games werden met veel liefde en oog voor detail overgezet. De versies op de collectie niet. Ten eerste is de resolutie verre van ideaal (waarom geen 240p signaal als de PS2 dat gewoon ondersteunt?), maar de games lopen ook niet altijd even soepel. Zo glitchte deze game spontaan na het uitspelen ervan. Zodra ik Dr. Wily had opgeblazen werd Mega Man naar een andere kamer geteleporteerd waar hij niet kon bewegen.

Nou kon ik het einde van de game gewoon op Youtube bekijken natuurlijk, maar het punt is dat een game als deze dit niet hoort te doen. Ook niet als buiten de mussen van het dak vallen. Aan de andere kant staat dan weer wel dat de collectie alleen in Amerika is uitgekomen. Zodoende heb je in ieder geval geen last van de ongelofelijk slechte PAL conversie van de authentieke NES game.

Welke versie je uiteindelijk ook speelt, je kan de game makkelijk in anderhalf uur uitspelen. In het begin komt er wat trial & error bij kijken, maar voor je het weet zit je in Dr. Wily z’n kasteel. Als je eenmaal daar bent is het een kwestie van lange adem hebben en gewoon doorspelen. Uitgespeeld? Mooi, berust je in de kennis dat je dit nooit meer hoeft te doen en door kan gaan naar de veel betere vervolgen.

[Mega Man | NES]

MM5

Uitgespeeld en keihard geglitcht. Je krijgt waar je voor betaalt…

Screenshots op leeftijd gesourced via VG Museum

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Een man als geen ander

  1. Pingback: Opscheppen en afrekenen | patraversus

  2. Pingback: Op het scherpst van de snede | patraversus

  3. Pingback: Speklapjes vechten terug | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s