Herboren in obscuriteit

CI CaCToen ik in 2001 mijn exemplaar van Akumajou Nendaiki voor de Playstation importeerde had ik niet kunnen vermoeden dat ik in 2016 de gelokaliseerde versie – Castlevania Chronicles – opnieuw zou spelen op een geflopte handheld. Tijden veranderen, maar de nostalgie is springlevend.

De GameBoy Advance game Circle of the Moon gooide in 2001 nog hoge ogen, wat voor Konami aanleiding was om de serie naar een hoger niveau te tillen. Koji Igarashi wist zich rond die tijd als Mr. Castlevania te profileren en stond te popelen om oude games in de serie nieuw leven in te blazen. Zijn eerste klus was het opnieuw uitbrengen van Akumajou Dracula voor de Sharp X68000 computer.

Dit was zonder meer de meest obscure Castlevania game die hij een tweede kans kon geven. De Sharp 68000 was immers nooit buiten Japan uitgebracht en zodoende de meeste games voor dit systeem ook niet. Akumajou Dracula was een grondige remake van het originele Castlevania op de NES, maar dan meer in de stijl van Super Castlevania IV – dat ook al een remake van die game was.

cc1

De game was gemaakt ergens in een vergeten kelder van Konami, door een groep enthousiastelingen die de ultieme versie van Castlevania wilden maken. In hun ogen betekende dat ook een stevige moeilijkheid. Met zo’n aanpak is het niet vreemd dat de game wegkwijnde in obscuriteit, hoewel de passie en kennis van de makers wel duidelijk naar voren komen in het eindproduct.

Zo is het eerste level een zeer getrouwe remake van het allereerste Castlevania level ooit, maar dan in een strakke 16-bit stijl. Deze hal zag er nooit zo decadent uit als hier, maar is tegelijkertijd meteen herkenbaar. De makers speelden ook met de verwachtingen van de spelers en verplaatsten bepaalde items, wat nog de nodige hilariteit oplevert met een groep Flea Men in een breekbare muur.

Hierdoor is het ook meteen duidelijk dat Akumajou Dracula geen 100% getrouwe remake is. Verre van dat zelfs. In level 2 beland je al in een grot die niet in de originele game zat, en zo zijn er nog een paar extra levels aan het avontuur toegevoegd. Knap is hoe het nieuwe materiaal helemaal niet onderdoet voor het oude, zodat je nooit het idee hebt dat de extra levels wegwerpmateriaal zijn.

cc3

Treffend is ook het design van de achtergronden, die barsten van details. Wat dit betreft is deze oude game een duidelijke voorloper van Symphony of the Night, dat erom bekend staat dat het zo’n gedetailleerde spelwereld heeft. Akumajou Dracula doet daar niet veel voor onder, en zit vol met schilderijen, fonteinen en martelkamers die je maar één keer in het kasteel langs ziet komen.

Helaas hebben niet alle vernieuwingen uit Super Castlevania IV de sprong naar de X68000 overleefd. Zo kan je hier niet trappen op- of afspringen. Het level ontwerp houdt hier rekening mee, maar het voelt toch als achteruitgang. Simon Belmont heeft tevens de mogelijkheid verloren om in alle richtingen te slaan met zijn zweep – wat vooral later in de game een groot gemis is.

Vreemd genoeg kan ie wel nog steeds naar beneden slaan, dus ik vermoed dat de X68000 controllers een extra knop ontbraken om subwapens naar te mappen, en zo plaats te maken voor een multi-directionele zweep. Hoewel dat niet verklaart waarom je ook niet de actieknop ingedrukt kan houden om zo je slappe zweepje alle kanten op te swaffelen. Dat is dan toch een beetje vreemd.

cc4

Wellicht dat de makers vonden dat beperkte mogelijkheden meer in de geest van de originele game lagen. Onveranderd is immers de moeilijkheid. Monsters maken gehakt van je levensbalk en Simon moet met enige regelmaat over dodelijke afgronden zien te springen – al dan niet met vliegende Medusa hoofden of gigantische vleermuizen in de buurt. Nee, dit is geen game voor mietjes.

De hoge moeilijkheid doet echter niks af aan het feit dat Akumajou Dracula een toffe remake is. Een tweede kans was daarom helemaal geen onredelijk idee. Koji Igarashi is een groot fan van toegankelijke games, dus werd de moeilijkheid voor de Playstation release naar beneden bijgesteld. Tevens werden achtergronden her en der opgepoetst, om ze zo wat sfeervoller te maken.

Om maximaal gebruik te maken van de Playstation werd de soundtrack ook helemaal geremixed. Je hoort diverse stijlen terug in de muziek, hoewel ik de soundtrack bovenal zou typeren als ‘Playstation muziek’. Dit in sterk contrast met de originele muziek, dat op en top midi was. Overigens zijn er maar liefst drie varianten van de oude muziek te beluisteren in Chronicles, voor de echte fans.

cc7

De meest spraakmakende vernieuwing in Chronicles is echter niet de muziek of lagere moeilijkheid. Nee, als er al over deze game wordt gesproken dan gaat het waarschijnlijk over het nieuwe uiterlijk van Simon Belmont. Dit was traditioneel een barbaars figuur met een zweep, maar op de Playstation heeft ie opeens knalrood haar en draagt ie een sm outfit met zwarte veren. Vreemd is het zeker.

Het nieuwe design is ontworpen door Ayami Kojima, die vooral bekend staat om haar tijdloze artwork voor Symphony of the Night. Ze werkte met Igarashi aan meerdere Castlevania games, dus het is op zich niet vreemd dat ze ook de redesigns van Simon Belmont (en Dracula) voor deze game mocht doen. Ik kan echter niet zeggen dat ik een grote fan ben van haar herinterpretatie.

Maar veel zin om hier een groot punt van te maken heb ik ook weer niet. Wie de originele game wilt spelen zoals ie op de Sharp X68000 was kan dat namelijk ook. Castlevania Chronicles heeft zowel een ‘Original’ als ‘Arranged’ modus, die precies zijn wat je denkt dat ze zijn. Original is voor iedereen die zich kapot wilt ergeren aan een ouderwetse moeilijkheid, en arranged is voor normale mensen.

cc8

Beide varianten hebben overigens wel last van minimale laadtijden als gevolg van het CD medium. Een ander bijeffect van de stap naar de Playstation is dat de game geen interne klok kan lezen. Op de X68000 geeft de kloktoren bij het gevecht met de weerwolf accuraat de tijd aan, maar op de Playstation moet je eerst via een menu de tijd instellen om deze easter egg te activeren.

Net zoals het beruchte redesign zie ik dit soort kleine zaken zeker niet als een groot probleem. Castlevania Chronicles is een zeer complete remaster van een remake van een van de meest beruchte platformgames aller tijden. Dit soort games worden tegenwoordig nauwelijks nog gemaakt, zelfs niet in de indiescene die ouderwetse 2D games juist omarmt.

Des te beter dus dat je tegenwoordig geen obscure Japanse computer of de steeds duurder wordende Playstation versie van de game meer nodig hebt om het te spelen. Je kan het als een PSOne Classic op je Playstation 3, Portable of Vita spelen, tegen een vriendelijke prijs. Moet je natuurlijk wel nog zo’n systeem in gebruik hebben, maar die drempel ligt niet zo hoog als een Sharp X68000, toch?

[Castlevania Chronicles | PSOne Classics / Playstation]

cc9

Screenshots van postzegelformaat gesourced via Mr. P’s Castlevania Realm

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s