Alle wegen leiden naar Rome

CI WotDFilms waarin een lullo van het platteland in een bruisende stad wordt geplaatst zijn dertien in dozijn. Toch is er eentje die je eigenlijk gezien moet hebben: Way of the Dragon (1972). Bruce Lee weet het nog ver te schoppen in Rome, al was het maar omdat schoppen een van zijn specialiteiten is.

Het ligt voor de hand dat je een Bruce Lee film opzet voor het flitsende geweld. Deze spierbundel uit Hong Kong staat immers garant voor een hoge bodycount in zijn films. Toch is het juist de humor die mij in Way of the Dragon het meest aanspreekt. Lee speelt hier de wereldvreemde Tang Lung, met het soort humor dat je ook in de gemiddelde Bud Spencer en Terence Hill film ziet.

Ik vind dat erg mooi. We kennen Bruce Lee natuurlijk als een mythologische vechtmachine, maar hier bewijst hij dat hij zich ook prima staande kan houden in humoristische scenes. De opzet van de film is dat Lung uit Hong Kong komt overvliegen, om een Chinees restaurant in Rome te beschermen tegen de maffia. En dat doet hij als geen ander, zei het niet zonder de nodige eigenaardigheden.

Zo spreekt ie geen woord Italiaans, laat staan Engels. Hierdoor is eten bestellen in een restaurant al een onmogelijke opgave voor hem, wat op voorspelbare wijze tot de verkeerde order leidt. Ook lijkt ie totaal toondoof te zijn voor romantiek. Al heel vroeg wordt Lung geconfronteerd met Italiaans vrouwelijk schoon, maar hij weet niet hoe snel ie weg moet komen zodra hij een paar borsten ziet.

Zo’n sukkel is natuurlijk niet de gedoodverfde redder in nood waar het personeel van het Chinese restaurant op zat te wachten. Sterker nog, de bediening is duidelijk niet onder de indruk als ze horen dat Lung Chinese kungfu beoefent. Dit met het nodige patserige gedrag als gevolg. Toch zingen deze boys al snel een toontje lager als Lung het enige demonstreert waar hij wel goed in is.

Want Bruce Lee in een komedie casten waar geen geweld aan te pas komt, dat kan natuurlijk niet. Lung haalt alle twijfels over zijn skills uit de lucht als een groep maffioso langskomt. Hij rekent met dit tuig af als een stoomlocomotief met een kaartenhuis, waarna al zijn criticasters meteen om zijn en de enige vrouw in het gezelschap als een blok voor hem valt.

Helaas voor haar toont Lung geen enkele interesse in d’r, waardoor deze onbeantwoorde affectie een grap op zichzelf wordt. Het is wellicht geen humor van de bovenste plank, maar ik vergeleek het dan ook niet voor niks met Spencer en Hill. Tegen het einde van de film neemt het verhaal echter een serieuzere wending, als de maffia de beste vechter laat overkomen die ze konden betalen.

En die vechter is Chuck Norris.

Chuck Norris is door de jaren heen natuurlijk zelf een grote grap geworden, maar dat is geen reden om met terugwerkende kracht zijn vroegere prestaties te bagatelliseren. Chuck was in de jaren 70 op de top van zijn kunnen en een gerespecteerd karateka. Als harige Amerikaan was hij een ideale tegenstander voor de eveneens zeer populaire Bruce Lee, die beduidend minder harig was.

In zijn grote filmdoorbraak speelt Chuck de stille Colt, die Lung naar het Colosseum weet te lokken voor een ultieme showdown. Deze keuze voor deze setting is perfect en beide vechters maken er een spannend gevecht van. Ik zei eerder nog dat de humor van de film me het meest aanspreekt, maar ik moet wel erkennen dat dit gevecht natuurlijk dé grote reden is om de film te kijken.

Het gevecht was zelfs zo iconisch dat de makers van Game of Death (1978) het jaren later schaamteloos opnieuw zouden gebruiken, met een redelijk geniale twist. In die film is het echter noodgedwongen het intro van een twijfelachtig verhaal, hier is het de ultieme beloning na een reeks van vermakelijke gebeurtenissen. Verschil moet er zijn.

In tegenstelling tot Chuck Norris heeft Bruce Lee helaas nooit de kans gekregen om later zijn goede naam te bedoezelen met slechte films en TV series. Gezien de kwaliteit van zijn films lag dat echter sowieso niet voor de hand. Films als Way of the Dragon en Enter the Dragon (1973) zijn absolute aanraders, zelfs als je niet per se van martial arts houdt.

[Way of the Dragon | Blu-Ray]

1 reactie

Opgeslagen onder Cinematiek!

Een Reactie op “Alle wegen leiden naar Rome

  1. Pingback: De groeten van Billy Lo | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s